Novel & Cerita Leftovers

umiling naman siya sa tanong ni tita. “Then why?” “I-iyong t-tira n-niyo nalang po ang k-kainin k-ko ma’am,” “No!” Napatingin si tita sa akin dahil hindi ko napigilang mapasigaw. “I mean hindi mo kailangang gawin yan,” tumango naman si tita sa aking sinasabi. “Yes Anne you don’t need to eat our leftover , kaya kumain ka na.” Kinuha ko ang kanyang plato at nilalagyan ito ng pagkain kaya napatingin siya sa akin.

“Uy! Ba’t kayo nandito? Have you eaten? Magluluto ako!” Agad nitong niligpit ang pagkain sa mesa. Napatingin si Kate sa mga iyon at may kirot na dumaan sa dibdib niya. “Lola… bakit ‘yan lang kinakain mo?” tanong niya, hindi maitago ang lungkot. Mabilis na kinuha ng lola ang mangkok. “Ah, leftover lang ito, sayang kasi kung itatapon ko…” Hindi naniwala si Kate. Nakatitig lang siya.

“Don’t tell me you’re a glutton?” Agad akong napaangat ng tingin. “Ay, ang tahas ng dila niyo. Hindi ano.” “What ever. Just eat. Full yourself. Buti nga ‘yon nang hindi masayang ang lahat nang to.” Nang matapos kami sa pagkain ay iiwan na sana ni Maximo ang left overs na pagkarami rami pa but I decided to pack them neatly and properly. Sayang din ‘to ano. Pwede pa to ilagay sa ref at initin para makain sa susunod na araw.

CHAPTER 13 Nagtataka ako kung bakit may oras ang kaluluwang pumapasok sa katawan ko. Bakit may limitasyon ang kanyang oras. Paano mailigtas ang mga nabiktima nito kung paglampas ng alas dose ay umaalis na ito. Paano namin maipagtanggol ang bawat isa. Nahiwagaan talaga ako sa OVEN na ito. Maya maya pa'y nabigla ako ng umusok ang oven. Bigla itong umusok ng maitim na maitim at naririnig ko ang kakaibang mga hiyaw o sigaw nito na para bang nahihirapan! Nasasaktan ng sobra na parang kinakatay. Bumabalik sa aking alala ang mga naririnig ko noong hindi pa kami nakakarating dito sa kagubatang ito. Mga sigaw at ingay na sobrang sakit na sakit. Kaya ako nagtataka. Kaya unti unti akong lumapit sa

pilit ko naman. “Hindi po talaga, Miss Elyana, sasabihin ko lang po na ubos na ang sotock nating pagkain. Wala po kaming maihain na masarap na almusal sa’yo. Ang totoo pa po n’yan–noong isang araw pa po wala, iyong mga leftover na lamang po ang pinaghahatian namin at mga frozen foods ang iniluluto,” nahihiyang saad niya.

Malambing na ani nito habang marahang hinihimas-himas ang anak, nung makarating na sila sa kusina ay agad na niyang pinakain si Anuj buti naman ay kumain na din ito pagkatapos ay saka na sila umakyat para patulugin ito. Pipikit-pikit na ito at kinakapakapa na rin ang dibdib ni Cassius saka pilit na nilalapit ang bibig sa dibdib niya, alam na niyang gusto na nitong dumede buti nalang ay may ipinadala sakanya ni Ziya na pumped milk sa chupon kaya yun ibigay niya dito na agad naman nitong sinunggaban at nung maabos ay saka na ito tuluyang nakatulog.

Para ma-protektahan ang mga bata just incase na may humablot sa kanila. “Okay, extra Shanghai Honey at siopao please?” Pakiusap ng asawa ko. Tumango lang ako at nag tungo ako sa counter mabuti wala na gaanong mahabang pila hindi tulad kanina. Sinabi ko ang gusto namin itake out, habang ‘yung ibang leftover ite-take out na rin dahil sayang ito makakain pa namin ito o maibibigay sa mga mga alaga namin.

saad pa ni Divine sa kanya. Tumango na lang si Marcus pagkasabi ni Divine sa kanya. Hindi na siya nagsalita pa ng kung ano o nagtanong. Busog na raw ito kaya hindi na niya pipilitin na kumain pa ito. Magalit pa ito sa kanya kapag pinilit niyang kumain ito kahit ayaw na nga. Siya ang naghugas ng mga pinggan na pinagkainan nila tutal siya naman ang nahuling natapos kumain ng dinner. Inilagay na ni Divine ang natirang pagkain nila sa refrigerator para hindi mapanis 'yon para bukas ay makain pa nga nilang dalawa. They don't want to waste it. Masamang nagsasayang ng mga pagkain lalo na maraming nagugutom araw-araw. Pasalamat sila dahil nakakain sila ng tama araw-araw hindi kagaya ng ibang mga tao

“Bakit parang lahat ng sinabi mo laging may word na ‘heir’? Wala ka bang ibang alam bukod do’n?” “Legacy,” sagot nito agad, walang pag-aalinlangan. “It’s the only thing that survives when everything else fails.” “Ang lungkot mo namang tao,” sabi niya mahina, pero sapat para marinig nito. Tumingin ito sa kanya, walang ekspresyon bago tuluyang tumalikod at iniwan siya. --- Pagsapit ng tanghali, dinalhan siya ni Maria ng tray. Kagaya ng sinabi ni Caelum, boiled salmon, mashed potatoes, carrots, at gatas.

sagot ko. Hindi ito nagsalita kaya Isa-isa ko nang binuksan ang cabinet at naghanap ng pwede kong lutuin. Binuksan ko rin ang refrigerator para kumuha ng itlog at bacon. Ang left over na fried chicken kagabi ay balak ko ring i-init. Humarap ako sa lamesa para ilagay doon ang mga nakuha ko na hindi nag aangat nang tingin. Ramdam ko kasing pinanonood niya ang bawat kilos ko.