Leftovers Novels & Stories

“Uy! Ba’t kayo nandito? Have you eaten? Magluluto ako!” Agad nitong niligpit ang pagkain sa mesa. Napatingin si Kate sa mga iyon at may kirot na dumaan sa dibdib niya. “Lola… bakit ‘yan lang kinakain mo?” tanong niya, hindi maitago ang lungkot. Mabilis na kinuha ng lola ang mangkok. “Ah, leftover lang ito, sayang kasi kung itatapon ko…” Hindi naniwala si Kate. Nakatitig lang siya.

“Don’t tell me you’re a glutton?” Agad akong napaangat ng tingin. “Ay, ang tahas ng dila niyo. Hindi ano.” “What ever. Just eat. Full yourself. Buti nga ‘yon nang hindi masayang ang lahat nang to.” Nang matapos kami sa pagkain ay iiwan na sana ni Maximo ang left overs na pagkarami rami pa but I decided to pack them neatly and properly. Sayang din ‘to ano. Pwede pa to ilagay sa ref at initin para makain sa susunod na araw.

CHAPTER 13 Nagtataka ako kung bakit may oras ang kaluluwang pumapasok sa katawan ko. Bakit may limitasyon ang kanyang oras. Paano mailigtas ang mga nabiktima nito kung paglampas ng alas dose ay umaalis na ito. Paano namin maipagtanggol ang bawat isa. Nahiwagaan talaga ako sa OVEN na ito. Maya maya pa'y nabigla ako ng umusok ang oven. Bigla itong umusok ng maitim na maitim at naririnig ko ang kakaibang mga hiyaw o sigaw nito na para bang nahihirapan! Nasasaktan ng sobra na parang kinakatay. Bumabalik sa aking alala ang mga naririnig ko noong hindi pa kami nakakarating dito sa kagubatang ito. Mga sigaw at ingay na sobrang sakit na sakit. Kaya ako nagtataka. Kaya unti unti akong lumapit sa

pilit ko naman. “Hindi po talaga, Miss Elyana, sasabihin ko lang po na ubos na ang sotock nating pagkain. Wala po kaming maihain na masarap na almusal sa’yo. Ang totoo pa po n’yan–noong isang araw pa po wala, iyong mga leftover na lamang po ang pinaghahatian namin at mga frozen foods ang iniluluto,” nahihiyang saad niya.

So ibig sabihin, halos lahat ng nasa mesa leftovers niya? Napatingin si Clarissa sa buong hapag. Kumpleto ang ulam, pero halatang bawas na, may mga chopsticks marks pa. Tapos si Hanna, todo enjoy habang sumasandok na parang wala nang ibang tao. Biglang parang sumakit ang ulo niya, at may konting hilo siyang naramdaman. Si Hanna naman, clueless pa rin. Lalo pa siyang nagpasikat, ngumunguya habang nakangiti:

"Wala akong maalala. Sinong nagluto nito?" "Ako po, tikman mo, masarap 'yan," Tita said and Lolo's eyes wandered around the table. "Bakit hindi lugaw ang kinakain niyo? Ako lang ba ang may lugaw?" he asked and I looked down to the dishes in front of us. Most are typical breakfast foods. May egg, spam, and hotdogs. Meron din left over namin kagabi which is adobo, and pork broth soup. "Kakain din kami ng lugaw mamaya," Tito said and Lolo didn't react.

HINDI PINANSIN NI Briel ang nakita niyang sakit na dumaan na naman sa mata ng hipag. Awa? Lungkot? Pagkagulat na ganun na siya? Hindi niya mahulaan at wala siyang pakialam pansinin. Another nakakagulat nga naman iyon ulit. Dati wala siyang pakialam sa mga leftover na pagkain, pero ngayon para makatipid ay inuulam pa nila ang tira-tira lang kasi okay pa naman at para hindi na rin masayang. Nababawasan ang savings niya tapos ay walang pumapasok.

Nakangiting sabi naman ni Ma'am Anita, tinignan muna ako nito bago tumalikod at pumunta na pwesto nila Sir Caleb at mga bata. "We'll just cook tinola for you and then menudo and porkchop it's Cassius, Caleb and Rina's favorite" Sabi nito at saka na namin sinumulang magluto ako yung tagahiwa ng mga ingredients at ito naman ang taga timpla. Saktong alas dose na ay tapos na kami sa lahat ng niluluto namin naihanda na din namin ang lamesa. •••

Para ma-protektahan ang mga bata just incase na may humablot sa kanila. “Okay, extra Shanghai Honey at siopao please?” Pakiusap ng asawa ko. Tumango lang ako at nag tungo ako sa counter mabuti wala na gaanong mahabang pila hindi tulad kanina. Sinabi ko ang gusto namin itake out, habang ‘yung ibang leftover ite-take out na rin dahil sayang ito makakain pa namin ito o maibibigay sa mga mga alaga namin.

Parehong nakatoon ang buo naming attention sa aming kinakain. Lumipas ang ilang sandali, sa wakas, natapos din kami sa pagkain. Kahit papaano, nabusog din naman ako. Sabagay, sa dami ng inorder niyang mga pagkain, talagang no choice ako kundi ang kumain ng marami. Kilala ko itong si Lucian. Ayaw na ayaw niyang magtake out ng mga left over na mga pagkain. Nakakapanghinayang kung hindi ubusin dahil kung makaorder siya talagang walang limit.