Remnants Novels & Stories

LIA “Labing-lima” Ibinagsak kong muli sa sahig ang katawan na unti-unting nasusunog, hindi ko maiwasang mapangiti. Muli akong sinugod ng sampung mga hangal, sabay ang kanilang pag-atake, pero wala paring nakalusot mula sa aking paningin. Isa-isang nagtumbahan at naglaglagan ang ibat ibang parte ng katawan ng mga immortal na nakakalaban ko at nagsisimula na silang maging abo. Tinitigan ko ng mabuti ang papaakyat na araw, “ang ganda... Ang ganda ng simula ng araw ko.”

A happy memories but sad at the same time. Hindi ko tuloy maiwasang alalahanin ang mga pangyayari noon kung gaano ba kasaya at kasigla ang bahay na ito. Mga alaalang mananatiling alaala. Mga pangyayaring hindi na maari bang maulit dahil hanggang doon na lang. — Flashback —

Kumain silang dalawa habang nagpapalitan ng mga maliliit na kwento at sweet na asaran. Ngunit nang matapos silang kumain at habang pinupunasan ni Anne ang gilid ng labi ni Lauren gamit ang tissue, biglang nagbago ang timpla ng kaniyang mukha. "Now that you're full... alam mo naman na may kapalit ang bawat special service ng isang Montgomery, right?" Isang mapaglaro at madilim na ngiti ang pumaskil sa mga labi ni Anne, ang kaniyang mga daliri ay dahan-dahang gumapang sa ibabaw ng mesa.

paalam na nito at bumalik na ng sasakyan nilang 4x4 pick up na kulay puti. nasa gilid ang pwesto nya kaya di sya madidistorbo ng mga dumadaang dayo rin ng Lugar, kita kita nya ang lawak at ganda ng falls. nag simula syang mag pinta, nasa ganoon ang kanyang isip ng mamataan nya ang Isang lalaking nag iisa at tila malalim ang iniisip sa gilid ng tubig ilog at naka tanaw sa maaliwalas na tubig na walang kapagurang dumadaloy pababa.

Paepal ba naman! Nakakailang scroll palang ako sa newsfeed ko nang biglang bumungad sakin ang picture ni Louise on his maroon polo shirt tucked-in in his cream pants and topsider shoes. Nakasalamin pa ang kumag tapos naka-crossed arms pa habang malapad ang ngiti. Kitang-kita tuloy ang mapuputi niyang ngipin. Naningkit lalo ang mga mata niya dahil sa lapad ng ngiti niya sa picture.

Agad na tumabi si Remary sa kakambal. She can't talk anymore and it seems like her body is frozen. Nanlamig ang buong katawan niya na parang nawala ang kaluluwa niya at lumabas sa katawan niya ngayon. Naramdaman niya na lang ang mas lalong paglakas ng pagpatak ng luha niya. She can't understand this! Wala siyang naiintindihan ngayon. And she don't want to believe in what just she've heard.

Libre ang pagkain namin rito dahil kasama na ito sa binabayarang tuition namin. " Nang dahil sa post ni Zarick. Kung hindi dahil sa kanya hindi makikilala ang resort namin " sagot pa niya habang kumukuha ng order. " Same lang naman sa amin. Ang kaibahan lang ay magkaibang members ang nagpost " saad ko pa habang kumukuha ng pagkain ko. " Oo nga. Kailan kaya si Real at Zero magpopost? Ang tagal din nilang walang paramdam eh " tanong pa niya habang naghahanap kami ng lamesa.

What's wrong with that man. After naming kumain ng snacks ay napagpasyahan muna naming magpahinga habang nagkukwentuhan tungkol sa kung anu-anong bagay, umiinit na din kasi at balak naming mamayang hapon na lang ituloy ang pagliligo sa dagat.

Hindi ko siya pinansin at patuloy lang sa pag-inom. Much better. Walang istorbo. Bigla akong napayuko at napahawak sa dibdib nang mag flash na naman sa utak ko ang nangyari at mga nakita ko. Kumunot ang noo ko at mariing pumikit. I also bit my lower lip to stop myself from crying again. Ayoko nang umiyak... parang unti-unti akong nauubos... nanghihina... namamatay.

aniya sabay masusing pinagmasdan ang kabuuan ng katawan ko. "Maganda ba ito?" tiningnan ko rin ang sarili kong katawan gamit ang aking mga mata. "Ang alam ko lang kasi ay payat ako, mukhang payatot." "Sakto lang 'yang kapayatan mo, may hubog naman." "Psst, balita ko ay hindi pa rin dumarating si Mira hanggang ngayon, ah," singit naman ni Remi na kararating lang sa loob ng kwarto habang may hawak na mga plastik ng basura.