Remnants Novels & Stories

LIA “Labing-lima” Ibinagsak kong muli sa sahig ang katawan na unti-unting nasusunog, hindi ko maiwasang mapangiti. Muli akong sinugod ng sampung mga hangal, sabay ang kanilang pag-atake, pero wala paring nakalusot mula sa aking paningin. Isa-isang nagtumbahan at naglaglagan ang ibat ibang parte ng katawan ng mga immortal na nakakalaban ko at nagsisimula na silang maging abo. Tinitigan ko ng mabuti ang papaakyat na araw, “ang ganda... Ang ganda ng simula ng araw ko.”

A happy memories but sad at the same time. Hindi ko tuloy maiwasang alalahanin ang mga pangyayari noon kung gaano ba kasaya at kasigla ang bahay na ito. Mga alaalang mananatiling alaala. Mga pangyayaring hindi na maari bang maulit dahil hanggang doon na lang. — Flashback —

paalam na nito at bumalik na ng sasakyan nilang 4x4 pick up na kulay puti. nasa gilid ang pwesto nya kaya di sya madidistorbo ng mga dumadaang dayo rin ng Lugar, kita kita nya ang lawak at ganda ng falls. nag simula syang mag pinta, nasa ganoon ang kanyang isip ng mamataan nya ang Isang lalaking nag iisa at tila malalim ang iniisip sa gilid ng tubig ilog at naka tanaw sa maaliwalas na tubig na walang kapagurang dumadaloy pababa.

Agad na tumabi si Remary sa kakambal. She can't talk anymore and it seems like her body is frozen. Nanlamig ang buong katawan niya na parang nawala ang kaluluwa niya at lumabas sa katawan niya ngayon. Naramdaman niya na lang ang mas lalong paglakas ng pagpatak ng luha niya. She can't understand this! Wala siyang naiintindihan ngayon. And she don't want to believe in what just she've heard.

Libre ang pagkain namin rito dahil kasama na ito sa binabayarang tuition namin. " Nang dahil sa post ni Zarick. Kung hindi dahil sa kanya hindi makikilala ang resort namin " sagot pa niya habang kumukuha ng order. " Same lang naman sa amin. Ang kaibahan lang ay magkaibang members ang nagpost " saad ko pa habang kumukuha ng pagkain ko. " Oo nga. Kailan kaya si Real at Zero magpopost? Ang tagal din nilang walang paramdam eh " tanong pa niya habang naghahanap kami ng lamesa.

What's wrong with that man. After naming kumain ng snacks ay napagpasyahan muna naming magpahinga habang nagkukwentuhan tungkol sa kung anu-anong bagay, umiinit na din kasi at balak naming mamayang hapon na lang ituloy ang pagliligo sa dagat.

he said. "She's fine. Sinama siya ni Dad sa hospital kanina for check-up and some tests. There's nothing to worry naman daw. And about her amnesia. Pwede naman daw bumalik lahat ng memories niya pero may possibility din na hindi na niya marecover lahat. But I think it won't be a problem naman." "Then what about Viah?" I stopped eating when he asked that question. Right. She can't still remember Viah.

aniya sabay masusing pinagmasdan ang kabuuan ng katawan ko. "Maganda ba ito?" tiningnan ko rin ang sarili kong katawan gamit ang aking mga mata. "Ang alam ko lang kasi ay payat ako, mukhang payatot." "Sakto lang 'yang kapayatan mo, may hubog naman." "Psst, balita ko ay hindi pa rin dumarating si Mira hanggang ngayon, ah," singit naman ni Remi na kararating lang sa loob ng kwarto habang may hawak na mga plastik ng basura.

Kinuha ko ito at dahan-dahang binuksan. Hindi ko alam kung bakit ako kinakabahan pero patuloy ko pa rin itong binubuksan at inilabas ko ang mga papers na nandoon. Nabasa ko sa isang papel ang napakalaking words na… ‘’CERTIFICATE OF ADOPTION’’… Hanggang sa makita ko ang pangalan ko doon… ‘’JARIA VENTURA SANTILLAN’’ Napalunok ako sa nabasa ko.

After ko mag palit ng pantulog ay padapa akong bumagsak nalang sa kama ko at pumasok na naman sa isip ko ang kwentuhan nila mommy kanina kaya hinanap ko ang photo album ko na never ko pang binuksan at tinignan sa lahat ng album na Meron ako. Hinanap ko kung saan iyon nailagay dahil sure ako na Hindi natapon yon binuksan ko ang mga box organizer ko at Nakita ko nga Ang Isang album na kulay Ocean blue at may paint ng dalawang kamay na maliit Isang yellow at Isang yellow green at may names na Yenn & Aki.