Lest We Forget Mga Nobela at Kwento

Hindi agad nakasagot si Leila. Nakatitig lamang siya kay Dylan habang pilit inuunawa ang sinabi nito. Even if I couldn’t remember, please be there to make me remember what I have forgotten, Leila. I want you to be there by my side always. Paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip niya ang mga salita nito. Hindi niya alam kung bakit parang biglang bumigat ang kanyang dibdib.

Titig na titig na paalala sa kanya ni Ram na para bang sinasabing, you were the one whose all over it, how could you forget? Agad nag pilit ng ngiti si Lexie sa asawa saka napa kamot sa batok. “I- I already forget about it…” “Hmmm… Just so I thought, you’re too young to be forgetful.” Sabi ni Ram saka siya tinawanan, inirapan naman ito ni Lexie.

"I've just been so forgetful these past few days." I wanted to forget about everything here in Manila. Hindi ko na rin kasi nagugustuhan ang mga kumakalat na balita ngayon na kung saan ay kaya raw ako hiniwalayan ni Lester ay dahil daw sa matanda na ako at dahil na rin sa hindi ako magkakaanak.

My heart thumped louder in every tear I let out. Ngumiti ulit siya sa camera at nagpunas ng luha. "U-uhh, I don't k-know if you can still remember the song which we used t-to sing together when we were s-still… you know," "I will never forget it," hikbi ko at mas lalong napaiyak nang makita kung papaano siyang umiyak sa harap ng camera. How could I ever forget that? Lagi namain ‘yun kinakanta, lalo kapag kaming dalawa lang ang nasa bahay.

kambal… gusto kong dugtungan pero kusang huminto ang mga salita ko nang may sinabi pa siya. “Now I know…There is a strange feeling when we are so together. I forgot the man I loved before, and the same with my heart. Nairita ako sa kanya kasi masyado siyang pakielamero pero siya lang pinagkakatiwalaan ko… si Jared lang,” kumalma naman siya pagkatapos niyang sabihin ang mga ito. Tumango-tango naman ako bilang sagot sa kanya. “I don’t know… why I forget him. I just wanted to look for the clues of what had happened to me. And why does he also forget me?” dagdag pa niya na hindi ko rin alam ang mga isasagot sa kanya.

Allysa Chloe Hernandez Kinabukasan "Hoy 'te iba ka ha. Nagbabasa ng libro na nakabaligtad." Nagulat ako ng magsalita si Kenny. Agad kong inayos ang librong hawak ko. Nako baligtad nga. Nakakainis bakit kasi kung ano ano pumapasok sa isip ko. Dapat talaga kapag may problema sa bahay ay iniiwan ko na sa bahay hindi yung dinadala ko pa sa school. Nagmumukha tuloy akong tanga buti na lang talaga at mga bestfriend ko lang ang nakakakita ng katangahan ko.

Baka nakakalimutan niyang matagal na ang panahon ang nakakalipas? "Winter, naguguluhan na talaga ako! Ano ba kasi ang gusto mo? If you want us to talk, then we can talk with formality. Remember that we are here for business. And what had been done in the past will remain there. Okay? Let us just forget everything. Dahil ako? Pinagtiyagaan kong kalimutan lahat ng yun at iwanan ang mga bagay na wala nang halaga ngayon. Just leave it behind." tumigil ako nung napagtanto kong marami na ata akong sinabi. Baka kung saan pa mapunta ang usapan na'to.

Sabi ni Estacie. Ikinumpas ng nilalang ang kamay at nawala ang dalawang salamin. "Kung gayon, sasabihin ko sa inyo, kapag bumalik kayo sa mundong pinili ninyo, lahat ng nangyari sa lugar na ito, ay makakalimutan ninyo. Lahat ng mga salitang binitawan ng bawat isa ay hindi ninyo maalala. Kayo, Estacie at Jessa ay magsisimulang mabuhay na walang naa-alala sa inyong mga nakaraan.

"Ano 'yong nakita ko?!" Para akong nahihilo habang umiikot at nagkakabuhol-buhol na ang mga salita at mas lalong nakakasilaw ang liwanag at unti-unting kinakain nito ang anino kasabay ng mga salita. May narinig akong sumigaw hanggang sa biglang tumahimik. Lumilingon-lingon ako sa paligid kahit wala naman itong saysay. Hanggang sa ilang segundo ang nakalipas pagkatapos ng malakas na sigaw ay isang boses ang umaalingawngaw. "I will forget you... And you will always remember me. That's the curse you have to bear for the rest of eternity... We will remain a tale that no one believes."

"But the ancestral house... I'm sorry, Ariana. Hindi naisalba ng mga bumbero ang buong second floor." Huminga ako nang malalim, pilit na pinipigilan ang emosyon. "Okay lang. Ang mahalaga, walang nasaktan sa mga caretaker. At nakuha natin ang pinaka-importanteng parte ng legacy ni Papa. Walls and roofs can be rebuilt, Lucas. Pero ang memories, nandoon pa rin." Lumapit siya sa akin at hinawakan ang magkabilang pisngi ko. "Rule Number Ninety, Ariana. From this moment on, we stop looking back at what was destroyed. We only look forward to what we’re going to build."