Letter To Someone Novels & Stories

Sana mana rin sa'yo ang pagkakataong mabuhay nang buo. Patawad kung hindi kita isinama sa laban na 'to. Akala ko kaya kong mag-isa. Hindi pala. — Elle Tinupi ko ang papel hindi ko alam kung ipapadala ko. Inilagay ko lang sa drawer. Letter #2 — For Mommy & Daddy Mom, Dad, Kung galit kayo sa akin, naiintindihan ko. Kung nasaktan ko kayo, mas naiintindihan ko.

Tinitigan ko ang huling mensahe niya kagabi na puno ng mga pa-fall na salita. Nanginginig ang aking mga daliri, pero bawat letra ay itinanim ko ng may kasamang matinding galit. Nag-type ako ng isang solong pangungusap ang mensahe na alam kong magiging huling tuldok sa kung ano mang mayroon kami. “Don't ever contact me again.”

Kay Leonel Lucas isang basketball player kaya kilala ko naman. "Hey, what up X" bati ng mga kasamahan nya. "Hey" sagot ko rin. "Wait bro, Someone wants to give you this letter" Sabi ko kay Leonel sabay abot narin. Magtataka naman nya itong kinuha mula sa akin. Pagkatapos ay magpasalamat para roon. Bago ko umalis nakita ko pa na itinapon nya iyong sulat sa basurahan. Akala ko ba important pero bakit tinapon lang nya? tanong ko sa sarili.

Sa sulat, maikli lang ang isinulat ko: “Para sa mga bata. Para sa inyong lahat na patuloy na nagbibigay ng tahanan at pag-asa. Sana kahit sa maliit na paraan ay makapagbigay ako ng ngiti at ginhawa. — Mr. R.V” Wala nang ibang detalye. Walang pangalan. Walang bakas ng pagkakakilanlan. Tanging ang inisyal lang na magpapaalala sa kanila na kahit sa dilim ng mundo, may taong handang tumulong nang palihim.

bulong ko sa sarili habang dahan-dahang binubuksan ito. Pagkabukas, bumungad ang isang sulat na may maikling mensahe: "Kung gusto mong magbago ang buhay mo, sumama ka sa akin. Maghintay ka mamayang gabi sa may simbahan. - P" Nalaglag ang sobre mula sa kamay ko, kasabay ng malakas na kabog ng dibdib ko. Sino ang nagsulat nito? At paano niya nalaman ang sitwasyon ko?

Parang sobrang importante ako sa kanila. Nakakasalubong kita paminsan tuwing pupunta kayo ng mga kaibigan mo sa food court. But as usual, laging sa harap lang ang tingin mo. Malabo talagang mapansin mo ako, kaya na in courage akong magsulat ng letter for you. Baka sakali lang hehe.

I doubt that. Pero wala namang pakialam ang mga iyon sa mga letter na natatanggap ko eh, tsaka sa dinami rami ng mga sulat dito sa locker ko ang isa lang talaga na 'to ang nakakakuha ng aking atensyon. Itong galling kay initial B.

Pero ayaw ko manghimasok sa pinasok niyang problema, kaya naman gagawa na lang ako nang paraan para matulungan siya kahit kunti lang naman. "Kailangan ko pa bang pumunta sa mundo ng mga tao, para matulungan ka?" dahil kung tutuusin ayaw kong malayo sana dito, sapagkat may mas malaki pang suliranin ang naghihintay. "Kaya kung basahin ang nakatagong letra sa bawat sulat na iyong natatanggap?" ang mga katagang kanyang sinabi ang siyang nagbigay sa akin ng gulat at ang pagkakaroon ng pagtataka sa kanyang sinabi. Gayong ang nakakaalam lang naman ng sulat na iyon ay kami lamang nila Lolo, at hindi ko iyon nababanggit kahit kanino.

" That's why I sent him a chat and asked him what he's up to. I'm basically shooting for a chance. But unlike me who's enthusiastic about telling him how my day went, he just replied with 'ah'. He must be so astounded with how I was acting that's why he asked me and now, he wants to end things with me. "Sige." I replied. I don't want him to misunderstand things so I sent him my final goodbye. "The thing is, when I cleaned and organized my things the other day, I saw some letters I wrote about you back then and it made me wonder what you're doing right now. I guess you're fine and I'm happy about that. Don't worry, I didn't expect anything. I just wanna check things out. Smile more. I hope yo

Limmuel stands up and makes a call. I opened the envelope and saw the same invitation but it had a letter. Handwritten. “What's that?” they asked. “It's Sydney.” I answered and read what's on the letter. “Hi Limmuel… Do you remember me? As far as I know you have forgotten the love of your life. I wanted to say that we should meet and catch up. Yes in this event. Don't worry. It'll be just you and me.” I didn't finish the letter as I felt my body heat up with anger.