Letters To My Mom の小説・ストーリー

Mahigpit akong napayakap kay Mommy the whole time, wala s'yang sinabing kahit na ano, she just cried in my arms until she's move away from me. "T-thank you, Kuya... Gumaan ang loob ni Mommy, pasensya ka na at sayo ko naibuhos ang luha ko..." Nagbigay ng isang pilit na ngiti saakin si Mommy bago muling umupo sa tapat ng laptop n'ya. "Mom.." Lumapit ako sa kanya, at nakita ko ang ginagawa n'ya. She's sending an email to different company, sending them business proposal.

Hindi ko din kinaligtaan na mag-iwan ng maiksing sulat kay Mommy Isang sulat na nakasaad kung saan, humihingi ako ng sorry sa padalos-dalos kong desisyon na umalis na muna. Alam kong mahal nila ako pero hindi ko din kasi kayang nakikitang nasasaktan sila sa mga nangyari. Ang makitang luhaang mga mata ni Mommy ay mas lalong nagpapabigat ng aking kalooban

Mabilis ang bawat pindot sa mga letra ng kaniyang keyboard. Huminga siya ng malalim bago pikit-matang pinadala ang mensahe sa kaniyang ina. To Mommy: Uuwi na ako. Pumapayag na akong magpakasal sa anak ni Mr. Elizondo.

Suddenly, naputol ang aking pagmuni-muni nang may kumatok sa pintuan ng aking kuwarto. "Pasok!" malumanay kong sigaw. Nakaranig lang ako ng tunog ng sandal dahilan para mapagtanto ko na si mom pala. Binaling ko ang aking atensyon at tinignan siya mula ulo hanggang pa. Until now, walang nagbago she still my mom na palaging cold. "I know, hindi mo ito gusto, but I just wanted you to know that after mo mag-senior. I'll send you on the states either you like it or not."

Hindi ko alam kong pinagloloko lang ba niya ako. "Kasi nakita ng Daddy mo at kinuha. Hindi niya pinakita sayo." "Nasaan na po ngayon ang letter na sinasabi niyo po?" tanong ko. "Nasa akin, sandali lang at kukunin ko.." wika nito sabay tayo at lakad patungo kong saan. Habang ako naman ay natutulala pa rin. Hindi ko alam kong ano bang magiging reaksyon ko kong sakaling mabasa ko ang sulat ni Mommy.

May dala-dala siyang bulaklak at ipinatong niya ito sa harapan ng lapida nito at nagsindi siya ng kandila bago pinakatitigan ang pangalan ng kaniyang ina na magandang naka-ukit sa lapida. “How are you mom? It's been a long time since I came her, I don't know what to say and where to start but I can say that my life is like riding a rollercoaster ride. I really can't imagine this would happened to me and I want you to know mom that I will never gonna judge you, I love you so much. You are the one and only the best mom for me... I miss you and I love you so.”

"Day" I woke up with my head aching. Umupo ako sa kama kasabay ng paghawak ko sa aking ulo. Napapikit pa ako sa sobrang sakit nito. Damn! Hang over. Umayos ako ng upo at napatingin sa gamot na nasa side table ako. I saw a letter. It was from my mom. Siguro ay nasa trabaho na sila ni daddy. Parehas kasi silang nagtatrabaho sa isang firm. Mommy is an engineer while dad is an architect.

Isang tango ang ibinigay ni Dad sa akin, "A letter conveys the real intention of the sender. Kahit na sabihin pang iyon ay isang apology letter, kung hindi sincere ang nagsulat ay mararamdaman mo pa rin iyon sa paraan ng kaniyang pagkakasulat." Napaisip ako sa sinabi ni Dad. Sa totoo lang ay hindi ako sanay sa ganoon lalo na at ang ipinakita lang nina Mama sa akin noon ay ang katotohanang hindi patas ang kanilang pagmamahal sa akin. Sinubukan kong balikan ang sulat para kapain kung ano man ang nararamdaman ko, pero hindi ko alam kung may naramdaman ba ako sa sulat na iyon.

Without saying a word, he gave it to me. Saglit na tumalikod ako and opened the letter. I scratched the part in which I said I won't come back. Though it's still readable, I made sure that this line will be erased when I come back here. “Jeremy, can you do me a favor and please give this to your mom?” My hands were shaking when I gave them to him. His little hands accepted it and I just can't help it. I hugged him and I'm sure... For no doubt, I am sure he's my son.

Gusto ka naming mayakap, pero alam kong masama pa rin ang loob mo sa amin. Tanggapin mo sana ito para sa iyo at para na rin sa apo namin. Buwan-buwan akong magpapadala. Pag handa kana ay bukas ang pinto ng ating bahay para sainyo ng apo namin. Mahal na mahal ka naming Cherry, tandaan mo yan. Love, Mommy, Napamaang ako matapos masahin ang sulat ni Mommy. "Mama, okay ka lang?" Tanong ni Charli, kaya dali-dali kong pinunasan ang luha kong tumulo na pala.