Letters To My Mom 소설 & 이야기

I close my eyes and smile. "Thank you Papa. Salamat at nawala ang tinik sa dibdib ko." Pinahid ko ang luha ko at humiwalay sa yakap ni Papa. I sit at the chair, ilang sandali pa ay umikot si Papa. Sinuot saakin ang kwintas at sa ilalim ng box ay may letter doon. A letter from my mom. Nanlalambot ako at para bang yakap yakap ako ng nanay ko noong nasa leeg ko na ang kwintas na galing kay Mama.

Hatred "Mama, happy Mother's Day po..." Nanginginig ang boses ko habang inaabot ang isang sulat na ako mismo ang sumulat. "I wrote a letter for you po. I love you, Mama." Saglit lang akong ngumiti, umaasang kahit papaano ay matutuwa siya—baka sakaling sa isang araw tulad nito, maramdaman kong anak din ako. Na tao rin ako sa paningin niya.

saad niya sabay tawa ng mahina. Tinitigan ko ang laptop. May isang liham na nakasulat dito. Huminga ako nang malalim bago ko umpisahang basahin ito. Hi, anak. It's me, your beautiful mommy. If you find this letter, it means I'm no longer here. I might be… in heaven watching over you.

Sana mana rin sa'yo ang pagkakataong mabuhay nang buo. Patawad kung hindi kita isinama sa laban na 'to. Akala ko kaya kong mag-isa. Hindi pala. — Elle Tinupi ko ang papel hindi ko alam kung ipapadala ko. Inilagay ko lang sa drawer. Letter #2 — For Mommy & Daddy Mom, Dad, Kung galit kayo sa akin, naiintindihan ko. Kung nasaktan ko kayo, mas naiintindihan ko.

Kahit hindi siya gaano kataas ay alam ko na libong-libo ang kahulugan. A letter to Mommy. I love my Mommy forever. Iyon lang ang nakasulat pero sobrang tagos na siya sa puso ko. I hugged the letter tight. Kaunti lang pero sobrang-sobra na para sa akin. I smiled. *** “Mommy, malapit na po ang family day po namin. Gusto ko po ay ikaw po ang kasama po namin ni Dad.” “H-Huh? What about Diana?”

Inaamin kong nakaramdam ako ng pagka-ilang sa lalim ng titig na ipinukol niya sa akin kasabay ng mabilis na pagtibok ng aking puso pero sinikap kong maging kalmado sa kanyang harapan. "Sabagay," ani na lamang ni Mommy sa akin, saka ko naman narinig ang malalim nitong buntong-hininga. "Okay ka lang ba riyan?" "Okay lang naman, mom. Please... don't worry about me," sagot ko. "Alam mong hindi ko mapigilan na mag-alala sa'yo lalo na at malayo ka sa amin ng daddy mo." "Shhhh... I'll be alright, mommy. Please send my regards to Dad at kailangan ko ng magpaalam," ani ko.

Pinindot ko ang isang mensahe niya at binasa 'yon. From: Mama Meyn, please go home. Let me explaine and tell you everything. Please, I'm so worried about you. Tiningnan ko pa ang iba nitong mensahe at halos lahat ganoon ang nakasulat. Gabi na, kailangan ko na rin sigurong umuwi at kausapin siya. Nagpadala ako sa nararamdaman ko kanina, pinag-aalala ko pa tuloy siya.

Ito ang puno’t dulo ng lahat ng mga nangyayari ngayon. I thought I was too numb to feel anything, pero hindi pa rin pala. And it was because of my mother, who even in death, still has her own surprises for her one and only daughter. “You really outdid yourself this time, Mom,” mapait na bulong ko sa sarili habang tinititigan ang partikular na probisyon na nakasulat sa papel. It was written in bold letters unlike the rest of it.

Imbes na mabaliw kakaisip titext ko na lang siya. To Silas: Hey, Silas. May nagpadala ng box na may kasamang medyas ng kambal at sulat, pupunta ako ngayon sa Castriones Hotel, rooftop. Hindi na ako makapaghintay pa sa'yo dahil hindi ko na kayang lumipas ang gabing ito nang hindi ko nakikita ang mga anak natin. I love you, take care. "Hindi ka na ba talaga namin mapipigilan, 'nak?" Si Mommy nang sinundan ako sa taas upang kumuha ng bag. "Paano kung niloloko ka lang pala ng nagpadala ng sulat na iyon?"

Habang pinagmamasdan ni Alexa ang liham na natanggap niya, hindi niya mapigilang manginig. Ang mga salitang nakasulat doon ay tila direktang tumatagos sa kanyang kaluluwa. "Mag-ingat ka, Alexa. Hindi pa ito tapos." Hindi niya alam kung sino ang nagpadala nito, ngunit alam niyang hindi ito dapat balewalain.