Romans & histoires Life And Death Situation

"Kailangan mo nang magdesisyon ngayon din, Governor. We only have five minutes, and we can only save one life. Sino ang ililigtas namin... ang asawa mo, o ang anak mo?” Napatitig si Alejandro sa pintuan ng Operating Room habang nilalamon ng dilim at pait ang kanyang dibdib. Facing the ultimate, zero-sum tragedy, he was forced to weigh two irreplacable lives on a broken scale, a grim equation where no outcome offered true salvation.

Ngumiti siya,ngunit walang init. Walang awa. Ngiti na tila nagbabadya ng pagkawasak. "Someone you shouldn’t have provoked." Dahan-dahan siyang lumapit. Habang isa-isang bumabagsak ang mga tauhan ko sa paligid. At sa bawat hakbang niya, Pakiramdam ko Papalapit ang kamatayan ko. Tunay nga ang usap-usapan tungkol sa Angels of death. Bigla nalang silang susulpot o darating mula sa kawalan upang bawian ang iyong buhay.

Pero sa gitna ng lahat ng kamatayan at paghihirap, may mga sandali ng himala—isang lola na nagising mula sa stroke, isang kuya na bumalik mula sa kamatayan, at isang pag-ibig na nahanap sa gitna ng pinakamagulong sitwasyon. ​Napasandal ako sa balikat ni Adrian habang nakikinig sa mga kwento ni Kuya Lucas tungkol sa kanyang undercover mission. Tiningnan ko ang kamay ni Adrian na nakahawak sa kamay ko sa ilalim ng lamesa. ​Ito ang tunay na "life support." Hindi ang mga makina sa ICU, kundi ang mga taong handang lumaban para sa'yo kapag hindi mo na kaya.

he said. My breath paused slightly. He continued. “I want to live with you.” The words landed quietly. But they didn’t feel quiet. They felt irreversible. I stared at him. Because that distinction mattered more than anything else we had ever survived. Survival was what we knew. Living was something else entirely. Something untested. Unfamiliar. Dangerous in a completely different way. “What’s the difference?” I asked. He didn’t hesitate. “Survival is what we became because we had to.”

Nakalimutan kong gusto ni Mommy ng tahimik na buhay pero kahit anong takas niya ay hinihila siya pabalik kung saan siya nararapat. Hindi nga naman ito oras ng pagbibiro. We are talking lives in here! At ayaw ko ng maulit pa at makakita ng malapit sa akin habang namamatay dahil wala silang choice! I will give them the choice to live. Kaya maging seryoso kana Alexis! Yes brain, kaya natin ito. "Come on Mom, Let's do the real fight!" Sambit ko.

Hindi ko na kaya para bang konting konti na lang ay bibigay na ang katawan ko. Kasabay ng tuluyan kong pagpikit ay ang pag alarm at pagkakagulo ng mga tao sa paligid ko. "Shit! Bumababa na ang vitals niya!" "We need to do something! Mapapatay nila tayo kapag namatay siya." Napangiti ako ng mapait dahil sa sinabi nung isa. So wala silang balak na patayin ako? Kundi pahirapan lang?

Sunod-sunod pa ring pumapatak ang kaniyang mga luha. Ang sabi sa kaniya ni Caspian kanina, sa sitwasyon ni Jass Anne ngayon, maliit na lamang ang chance nila na maka-survive ito. Masiyadong matindi ang natamong pinsala sa katawan nito kaya himala na lamang kung makakaligtas pa ito. But Jass Anne can’t die. He really needs her. Kung mamamatay ito at mawawala sa kaniya, ano pa ang silbi ng buhay niya? Mas mabuting pati siya ay mamatay na rin.

Ngayon pa lang ay hindi na ako makahinga ngunit pinipilit ko pa rin maging normal ito, inuubos ang mga natitira kong oras para alalahanin lahat ng masasayang alala kasama ang mga mahal ko sa buhay. Life is full of surprises, indeed. You won't know when your last day is, if when is the last chance that you'll be able to see the faces of your loved ones... It can be happy today, and tomorrow will be a disaster, vice versa. That's why every day matters... because those short moments that you had with someone, you'd bring that for a lifetime. For my whole life, I also experience drowning with problems and challenges. It's inevitable. It happened when Kuya Vince died, I thought I won't survive...

' tanong ko sa isipan ko. Pagod na pagod na ako at natutuyo na rin ang bibig ko. Hindi ata Live Suicide ang tatapos sa buhay ko, kundi mamatay pa ata ako sa kapaguran at dehydration bago pa man ako makapunta roon. Wala bang pa last sapper ang Live Suicide or marangyang helicopter ang maghahatid sa akin papunta roon sa lugar? Hindi 'yong dadaan ka pa rito sa napakahirap na route, masyadong tagong-tago, e. Mamamatay ka na nga lang, papahirapan ka pa. What a life!

Hangga g isang linggo lang dahil sa pagkatapos ng isang linggo peace of mind, sunod-sunod din nila sinira ang tahimik kong buhay. Araw-araw may death thread akong natatangap mula sa hindi kilalang tao. Pero obviously naman kung sino. Bakit kailangan pa nilang gawin iyan kung pwede naman nila derktang gawin iyon sa akin!