Liham Para Sa Ina Mga Nobela at Kwento

ay hindi lamang desisyon ng kanyang ama, kundi resulta rin ng pagmamahal ng kanyang ina na nagtiis ng pagkakalayo. "Ang lakas na mayroon ako ngayon," sabi ni Liam sa kalaunan, "ay hindi lamang galing sa pagtuturo ni Papa. Ito ay bunga rin ng pagmamahal ni Inay — ang pagmamahal na handang magtiis ng kawalan, upang magkaroon ako ng magandang kinabukasan."

Makikita sa mukha nito ang matinding takot para sa kalagayan ng mag-ina. "I can't lose them, Liam. Mas gugustuhin ko pang ako ang mamatay kaysa silang mag-ina ko. Oh, God. Huwag po sila. Ako na lang po. Ako na lang ang kunin N'yo, huwag na huwag ang mag-ina ko... Huwag po sila."

Wala siyang alam! Hindi ko rin mapigilang hindi makaramdam ng inis sa aking ina dahil kasama ito sa ginawa ni Amara. Gusto kong magalit pero pinigilan ko ang sarili ko dahil ina ko parin ang nasa harapan ko ngaun.

sigaw ni Linda. “Magkaiba man tayo ng mga pinagdaanan, pareho lang tayong ina! Isang ina na lubos na nangungulila sa yakap, halik at pagmamahal ng isang anak. Linda, hindi pa huli ang lahat. Ibaba mo ang bariL mo. Handa akong tulungan ka. Hindi solusyon ang dahas para makuha mo ang gusto mo. Hin–”

ELIAS VILLARAMA VALDEZ POV NAGPASYA na akong umuwi sa bahay ng sarili kong Ina na si Mommy Miracle kaysa naman sa sarili kong bahay ako dumirecho kung saan alam kong makakaharap ko na naman si Rebecca. Pagod na ako sa pakikipagtatalo sa babaeng iyun at kung hindi nga lang sa anak naming si Liam baka matagal ko na siyang hiniwalayan.

Narinig kong sambit ni Liam kaya napapikit ako sa inis para sa sarili ko. Ano ba, Elena?!

Alam ni Rhea na may dobleng kahulugan iyon. You would allow me to eat your apples?--- Dama na niya ang pamumula ng kanyang mukha dahil sa nadaramang inis. "Bastos!" she hissed angrily. Tinalikuran na niya ito saka nagmamadaling pumasok sa loob ng bahay para hanapin ang kanyang ina. Uudyukan na niya itong sumama sa kanya pauwi sa Manila dahil hindi niya yata kayang pakitunguhan ang isang tulad ni Sergio.

Siyempre, tatanungin ni Myta ang tungkol dito. “Hindi ko alam. Para kasing...” Agad na inilapit ni Myta ang mukha sa screen. “Para kasing ano?” Sandaling nag-isip si Amethyst. “Siya pa rin ang taong inaakala kong siya, pero kasabay noon, hindi rin.” Ilang segundo siyang tinitigan ni Myta bago ito napasinghap. “Naku! Parang pag-amin iyon ng pagmamahal!”

“Oh, bakit ka po natigilan?” “Mahirap kasi kung wala kang katuwang na asawa,” “Kung batugan lang naman ‘wag na po. Mas okay pa maging single mom kaysa maging martyr,” “Pipili ka ng asawa na masipag,” ayaw ni Inay magpatalo. “Syempre po mag-aasawa naman ako kapag natagpuan ko na ang lalaking mamahalin ko.” Matiim akong tinitigan ni Inay. Bahagya akong napanguso tila kasi binabasa niya ako sa seryoso n'yang mga titig sa ‘kin.

Lumuhod siya sa likod ng kanyang ina, marahang niyakap ito at bumulong, “Mama, huwag na kayong masyadong malungkot. Buong buhay ay inalala kayo ni Lola—gusto niyang mabuhay kayo nang maayos. Kailangan ninyong maging matatag, Mama…” Sa kanyang puso, naisip ni Irina kung paanong palaging positibo at matibay ang kanyang ina. Alam niya, ang lakas na iyon ay minana nito mula kay Lola—na ngayo’y nakahimlay sa ilalim ng lupa. Isang bukas-palad at marunong na babae si Lola, at ang biyayang iyon ay dinala ng kanyang ina sa sarili niyang buhay.