Like Stars On Earth นิยาย & เรื่องราว

bulong-bulong niya. Natawa ito. "No. Kung solid ang star since mas malapit ito sa gravity ng earth kaysa sa asteroids, may posibilidad na mahuhulog ito sa earth. Siguro mga 30%. But still stars do have orbit like asteroids and it's not solid object. That is composed of gas and plasma, at nagbibigay ng energy sa earth." "Nakalimutan ko lang kasi lesson ko dati. Alam ko natalakay namin ito, pero malay ko ba sa stars?" aniya. "So ang asteroids ay solid object?"

"Mga kapwa ko Stellars! Handa na ba kayong salubungin ang pinakasikat at pinakamakinang na banda sa buong bansa pagkatapos ng dalawang buwan? Bigyan natin ng pinakamalakas at walang kapantay na palakpakan... THE CELESTIAL!" Naging bingi ang buong paligid sa tindi at lakas ng nagkakaisang hiyawan ng libo-libong tao. Kasabay nito, biglang nag-umpisa nang tumugtog ang mabigat na intro ng kanilang sikat na kanta. Nagkatinginan sina Orion, Neptune, Rigel, at Archer, sabay kindat sa isa't isa—handang-handa na silang sakupin ang entablado.

wala sa sarili niyang bulong. Aaron shifted the telescope on another direction and she saw another bunch of stars again. Ilang beses din nito iyong ginawa. And everytime he does, pinapaliwanag nito ang tungkol sa mga heavenly bodies na pinapakinta nito sa kanya. “I wonder, don’t these stars get tired of shining every night?” natatawang tanong niya maya-maya, nakasilip pa rin sa telescope ang mga mata. “Stars don’t shine, Sam. They burn,” seryosong sagot ni Aaron sa mismong tenga niya.

“You don’t trust me that much, huh?” “You don’t trust me too. What’s the difference?” supladang sagot niya. Hindi ito sumagot, tumitig lang sa langit. Napilitan siya tuloy na tumingala rin. Hindi na mag-isa ang buwan sa langit. The night sky is now peppered with stars, each taking their turns to shine. They fell silent for a while, just watching the night sky. “Have you wished on stars too when you were young?” anito, maya-maya.

Iba't ibang liwanag ang makikita mo na para bang mga stars, planets o 'di kaya galaxies. Natapos na ang klase at lumabas nang may mga ngiti sa labi. Tinuro rin kasi ni Maestra Markisha ang tamang pagkontrol nito at kung ano ang gusto naming kulay. Siguro'y asul sa akin kanina dahil naiisip ko si Stalwart, ang kanyang grayish blue eyes.

Huminto sandali si Hugo bago nagpatuloy. “Ngayon, ihambing natin ang Planet Earth sa isang stadium na kayang maglaman ng 50,000 tao. Kung kukuha tayo ng isang litrato na kasama ang lahat, ang mga mukha ay magiging parang tuldok na pixels lang—wala tayong makikilala, lalo na ang taong hinahanap natin.”

Vava. "The night sky becomes dark whenever there's no moon. So plain. So empty. Nothingness." Naka-ngiti nyang sabi. Nagbabadya nang magsipatak ang mga luha ko. Nagbu-blur na din ang paningin ko dahil sa mga luha ko pero hahayaan ko na sila. "Paano 'yung stars?" Tanong ko. Mahina naman syang natawa. "The moon can brighten up the sky even without stars. Wait, your smiles and craziness are the stars. Happy?" Eeeeeh! Vava naman, eh! Lintik naman, oh! Baka maihi ako nito!

he whispered crying, pained. "Oh God. I want to see the stars tonight." _____________________________

Ang kanyang balat ay naglalabas ng singaw, at ang lilang aura niya ay kumukutitap na parang kandilang malapit nang mamatay. "I'm... here," ungol ni Alistair. Pero nang magdilat siya ng mata, hindi ang wasak na field ang nakita niya. Ang langit ay hindi na asul—ito ay naging kulay dugo. Ang mga bituin ay tila mas malapit, at isang dambuhalang space elevator ang nakatayo sa abot-tanaw.

he said, his gaze steady. **The Evening Comes to a Close** Eventually, the sun disappeared completely, leaving us with the stars twinkling above. It felt magical, as if the world had slowed down just for us. As we got up to leave, Sean reached for my hand, his touch gentle. _“Can I see you again?”_ “Of course,” I replied, smiling up at him. _“I’d like that.”_ **The Farewell** We walked back to our cars, and as we stood under the dim streetlight, I felt a rush of warmth.