Living In Darkness Quotes Novelas e Histórias

Tinatanaw ang mga bituin na sana ang dalawa niyan ay ang aking ina at aking ama. Minsa'y naitanong ko rin sa aking sarili kung kailan ba ako kikinang kagaya ng mga bituin sa kalangitan? Kailan kaya kikinang ang totoong ako? Ngunit napagtanto ko na hindi naman lahat palaging maliwanag ang karanasan natin sa buhay. Mayroon din itong dilim na hindi natin alam kung bukas ay magliliwanag pa bang muli, pero siguro ang mahalaga ay kahit na hindi ka man kikinang, na kahit hindi masyadong maliwanag ang buhay mo, may mga taong nandiyan para sayo, para magtiwala sayo at titingnan ka na parang mga bituin sa kalangitan na kahit madilim ang buhay mo pero para sa kanya, sa mata nila ikaw ang bituin na nagb

Dahil kung hindi dahil sa kanya, hindi sana naganap ang lahat ng ito. “Wag mong gawing ako ang may kasalanan!” sigaw ni Dark, ngunit ang galit ko ay hindi na natitinag. Kung hindi siya nakialam, kung hindi siya nagpatuloy sa mga plano niyang hindi ko maintindihan, hindi sana nagkaroon ng ganitong kahatulan sa buhay namin.

Umuusok na ako sa galit sa mautoridad niyang wika, damn the audacity he has! “You can't escape in my world Zaxreyn, face the consequences princess.” Malamig niyang saad at mabilis akong pinatayan, sa inis ko ay boong lakas kong itinapon ang cellphone ko sa pader, nag likha iyon ng ingay sa boong kuwarto ko.

"At ang masakit sa parteng yon, isa itong sakit na parang imposibleng gumaling. Dala dala ko ito buong buhay ko. Parang cancer na umabot na higit pa sa kaluluwa." Itinigil ni Dark ang pagpihit sa susi ng kotse para patakbuhin sana uli iyon. "Hindi totoo yan," ang titig niya ay umaasa ng magagandang bagay. "Siguro sa ngayon hindi mo ako maiintindihan kahit ipaliwanag ko pa, pero pinakamahalagang punto ng pagtanggap sa buhay ay ang pagyakap sa mga pangit na nakaraan at kahit na walang magandang wakas sa hinaharap. It's all about respect of what fate has already prepared us for. Yong ganitong sandali na makasama kita, sapat na kahit mahulog na ako sa bangin na yan ngayon din." Pinisil niya ang

Inayos ko muna ulit ang kama na nagusot dahil sa paghiga ko. Nakapatay na ang ilaw sa kusina paglabas ko ng kwarto. Ang night light lang ang nakabukas kaya medyo hindi ganun kadilim. Kung sa ibang pagkakataon ako lumabas na ganitong kadilim ay magtititili talaga ako sa takot. Pero ngayon hindi ko magawa dahil inis na inis ako. Malakas kong kinatok ang pinto ng kwarto niya. The nerve of him! Hindi na naman ako nakakain. Masisiraan yata ako ng ulo kapag makasama ko pa nang matagal ang gurang na 'to.

Habang buhay kong kikilalanin ang sarili ko bilang Yna? This is all so hard. It's so hard to live in darkness. Para akong naliligaw at walang patutunguhan. I really need my memories. I need to remember. Para ako na mismo ang magsasagot ng mga katanungan. Para ako na mismo ang tutuwid ng lahat.

It seems like it's giving me back the energy I lost for doing my best to survived the day. "I want to be like you," wala sa sariling sabi ko sa buwan na para bang naririnig ako nito. "I want to be someone's light in the dark," I added then I smiled bitterly. "But how will I do that if I can't even provide myself the light to get out of the dark I'm in right now? How can...I help someone if I can't even help myself? H-How can I stop someone from drowning when I'm also trying my best not to drown? H-How can---" I stopped and tightly closed my eyes when I felt that my tears were about to fall.

Walang tunog. At sa pagitan ng mga bituin at anino, may pakiramdam akong… hindi kami mag-isa. **************************************************** 💫 “They thought they escaped the darkness. But sometimes, the past doesn’t chase you — it waits.” ****************************************************

Masakit man sa akin manggaling mismo pero may kagaya siya ng kapangyarihan. “Pinuntahan lang kita rito, dahil gaya mo nais ko rin ng katahimikan.” Ngunit ibang katahimikan ang nais ko. Nais ko ng panghabang buhay na kaayusan, kahit kaguluhan ang pinili ko. Untold stories always holds mysteries never solved, nor a prophecy they’ve never encountered. How can they possibly defeat the darkness if the light doesn’t shines like how it shines before? The dead arises from their grave and the moment they summon the never-ending darkness the question will be? what will happened with us?

All's well that ends well. To lyca, who encouraged me to write this...my constant other depress half whom I share my dark thoughts with...know that I'll always be here, like a candle light on your darkness. An umbrella on your rainy day. A coffee on your cup. And the list goes on but my ears and your problems do come along. And just like Jaq and Sining, I hope you find a reason to fall in love with being alive.