Living In Darkness Quotes Novels & Stories

Napangiti ako. Maaring sa kanyang mundo ay hindi p'wede ang ganito. Sa kanyang mundo ay tanaw lang ang maari kong gawin. Sa kanyang mundo ay hindi ko sya maaring hawakan. Ni tingnan ng diretso sa kanyang mga mata ay bawal. Pero rito sa aking lugar ay p'wede. Dito sa aking mundo ay puwede n'ya akong yakapin at hagkan. P'wede kaming magtawanan at maging masaya. Pwede kaming dalawa. I know. He is living with darkness, sorrow and pain.

What a journey it has been. I have been to sorrow. I have been to bliss. Where I'll be tomorrow. I can only guess.Through the darkest desert.Through the deepest snow. Forward always forward, I go. What a journey it has been. And the end is not in sight. But the stars are out tonight. And they're bound to guide my way. When they're shining on my life. I can see a better day. I won't let the darkness in. What a journey it has been. Forward, always forward. Onward, always up. Catching every drop of hope. In my empty cup.

Hindi ko kasi maintindihan! Natatakot ako na maiwan. Natatakot ako na mawala siya sa’kin. Natatakot ako na pagdating ng panahon ay kunin din siya sa akin. I didn’t know he had this kind of world—like he’s walking on the edge of a cliff, with no certainty of when he’ll survive. “I do. I trust you. I just don’t want you to become part of the darkness I live in as much as possible. You were the only good thing I had. You still are.”

"Hangga't buhay ka. Hangga't lumalaban ka pwede pang mabago ang lahat." "A-Ayoko nang lumaban." nanghihina niyang wika. Mas lalong sumeryoso ang mukha nito at tumitig sa mga mata niya na ikinatigil niya. "Sa tingin ko ay hindi ka lumalaban dahil kung ganun ay hindi ka sana nakakulong dito. Kung sa tingin mo ay nakikipaglaban na ang tawag sa ginagawa mong pagtiis ng lahat sa loob ng mahabang panahon ay hindi. Ang tunay na laban ay hindi mo pa hinaharap. If you are fighting then why are you still in the darkness-- caged and drowning? You should and must take a step in lightness if you are fighting, September. Fight and live again!"

Sinalubong ko ang madilim na bahagi ng field kahit ramdam ko pa rin ang mga nag babadyang mga luha sa aking mata. How ironic. Dapat sana'y sa maliwag ako mag punta at hindi sa dilim dahil mas ligtas iyon pero ewan ko ba. I feel like I'm safer here. I feel like the darkness can save me... at least from the judgment of people's eyes when they see how puffy my eyes are, right now. I don't exactly get it, but the darkness kind of comforts me. Like it can shield me from anything. From anyone.

"Are you ready in this kind of life, young lady." Hindi agad ako nakapagsalita sa katagang sinabi niya. Handa na ba talaga ako? Kaya ko bang harapan ang ganitong buhay? Napag-isip-isip ko na, kahit ganito, para kay Dark, kaya ko harapin ang lahat. Kahit na dumaan pa ako sa butas ng karayom o kaya sa butas ng mga tubo kakayanin ko basta kasama si Dark.

Ilang araw na akong hindi nakakatulog ng maayos at nakakakain. Halos wala na akong gana mabuhay. Kanina, pag harap ko sa salamin, sobrang putla ko na at nangingitim ang ilalim ng mga mata ko. Hindi ko nga alam kung saan pa ako kumukuha ng lakas. Nabuhayan ako ng makita ko ang pag bukas ng gate ng kanilang bahay at lumabas doon ang sasakyan ni Dark.

anas nitong pinilit ibuka ang bibig. Habang tumatagal mas lalo ko pang nakilala ang amo ko. Oo, perpekto ito sa panlabas na anyo, perpekto ang estado ng buhay ngunit sa likod niyon ay may mga bagay na hindi kayang tumbasan ng anumang luho. "I-I have fear... fear of the dark... Kahit anong pilit kong iwasan ang dilim sadyang hinahabol ako."

Sabi nya sakin habang nakatitig sa mga mata ko. "Well, hindi lahat ng tao ay may magandang pinagdadaanan.. I just want to be a light to people who experience darkness." Nakangiting sabi ko sa kanya. "Do you think your smile can light up someone's life?" Seryosong tanong nya.

hanggang kailan pa nila mararanasan ang ganoong hirap? For the past years, they lived their life in darkness, bakit ba kay hirap abutin ang liwanag? Sa tuwing abot kamay na nila iyon ay saka naman sila sinusubok ng panahon. Hinihila papunta sa kailaliman. Darating pa kaya ang araw na mabubuhay silang tahimik at masaya? She closed her eyes tightly. Wala na siyang lakas pa. This is too much. Too much to handle.