Lock Tagalog Novels & Stories

Iniisip na lang talaga niya, mabuti na lang hindi siya sa lolo napunta. Akala niya wala na siyang problemahin pagkatapos nitong pumayag na gagamit muna siya ng CR. Ngunit nang nasa harapan na siya ng pintuan nakita niyang tatlo ang lock nito roon. Napangiwi siyang nalilito kasi ang isa bilog na parang alkansya kasi may hiwa ito sa gitna na parang kasya ang limang piso.

"Kapag sinabi ko ang buong pangalan niya, sa kanya ka lang mag-focus. Dahil hindi porke't ikinasal kayo ay mahal ka na. Marami ka pang taon na bibilangin para mapaibig siya nang lubos." Hanggang tainga ang buhok. May inilagay siyang tuldok sa gilid ng tainga at taas ng mata. "Ligawan mo ang ka-red string mo kung kinakailangan . . ." "Yes po, Lola Lou!" Ano ba'ng ibig sabihin ng ligawan? Maligaw? Kailangan palang maligaw muna kami ng asawa ko! Madali lang iyon! Lagi nga akong naliligaw sa school.

Nakangising wika ni Rain. Napalunok si Roxanne dahil sa mayabang na pagkakasabi ng lalaki. "Oo nag-init lang tayong parehas no'n pero hindi ko inaaahang may mabubuo sa isang beses na p********k nating dalawa." Buong tapang na wika ni Roxanne sabay buntong-hininga. Nagsalubong ang kilay ni Rain. "Anong…anong ibig mong sabihin?"

Tumango lang siya. Kinalampag ni Mael ang bintana sa tabi niya. "Open this fucking door, Angela!" narinig niyang sigaw nito. Sinuntok nito ang salamin at nagkaroon iyon ng crack. May dugo ring naiwan mula sa kamao ni Mael. Hinaplos niya ang salamin na parang hinahaplos ang mukha nito. Natigil sa ere ang gagawin sana nitong pagsuntok muli sa salamin nang nagkatinginan sila.

Isa-isa kong nilagyan ng iba’t ibang tags ang mga sundalo depende sa pinsala na natamo nila—red tag para sa mga taong may malubhang kalagayan at kailangan ng agarang lunas at atensyon ng doctor; yellow tag para sa mga taong kailangan obserbahan at second priority sa pagbibigyan ng lunas; green tags para sa maaaring makapaghintay at wala sa bingit ng kapahamakan at black tags para sa mga malabo ng maisalba at mababa ang tyansa na mabuhay. Inuna ko muna ang mga may mga malulubhang pinsala at binigyan muna ito ng mga paunang lunas. Tumawag ako ng dalawang sundalo para ihanda ang pagsasagawaan ng operasyon. “Ihanda niyo rin ang kakailanganin kong mga gamit para sa mga ooperahan,” utos ko. Ngunit

Akala ko din mamamatay na akong tuluyan dahil sa bangungot. “I—I—had—a—nightmare. Someone wanted to kill me in my dream. Pinatay ako ng isang babae sa panaginip ko! She said She’s coming after me. Sabi niya babalikan daw niya ako, tapos— tapos— tinawag niya akong Timoteo. Ma, Dad ano ba talagang totoo? Anong kinalaman ni Lolo dito?” Inilagay ko ang mga kamay ko sa aking ulo. Tilo umiikot ang aking isip, hindi mawala sa isip ko ang mukha ng babaeng 'yon, ang kanyang mga nanlilisik na mata na tila nais akong isama sa kadiliman.

Maraming alaala ang lugar nato para saken honey" saad naman nito "Yeah i know that's why we owned it" saad ko naman "oum honey give me a secret na hindi mo masabe saken" saad nito na ikinataka ko "wala naman nakung sekreto sayo" saad ko naman "in this place" saad naman nito at naalala ko yung isang bagay na hindi ko nasabe sakanya. "oumm... actually the kiss the unforgettable kiss that night hindi talaga yun mawala sa isip ko pano ba namang hindi koyun makakalimutan e everyday nakikita kita.

Kabaliktaran sa mukha ni Lance, striktong gwapo. Teka, bakit bigla siyang napasok sa isipan ko. "Oie, kilala mo? Parang ngayon ko lang nakita rito." Si Joan na pilit pa ring tinitingnan ito kahit maraming tao ang dumadaan "Seaman 'yan eh. Kakababa pa lang daw sa barko kaya ngayon lang ulit naka balik dito," sagot ko na hindi pa rin inaalis ang mata sa kanya.

Kailan ko kaya makikita silang mga nakangiti? "Isa," saad ng isang Guerrero. "Dalawa." sunod na sabi nito. Countdown ata sa pagbubukas ng pinto. "Tatlo." Napahawak ako sa aking kwintas na ibinigay ni Prinsipe Lucas. Ikaw ang kasangga ko laban sa mga masasamang bampira. "Buksan ang pintuan!" Mas dumami ang Guerrero na pumapalibot sa amin. Habang si Leonardo ay nagsimula ng maglakad na mabilis ko namang sinundan.

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.