London Has Fallen Novels & Stories

At dalawang araw na lang mangyayari na iyon. “Kahit na,” sabi ko, pilit pinapanatiling neutral ang boses ko kahit alam kong sablay na. “Kailangan mo pa ring bantayan siya. London may look safe, especially sa tourist areas, pero hindi iyon totoo. Urban crime is a real problem.” Tinaasan ako ng kilay ni Astrid na parang sinabi kong may mga dragon na kumakain ng tao sa London.

Subalit ang katotohanan na hindi siya natutulog nang maayos at ang kaniyang mukha na wala nang kahit anong bakas ng ngiti ay sapat na patunay na ang kaniyang buong sistema ay patuloy pa ring pinahihirapan ng nag-iisang babaeng kaniyang minahal at kinamuhian nang higit sa kaniyang sariling buhay. Dumating ang gabi sa London, at ang mga ilaw ng siyudad ay nagsimula nang magliwanag sa ilalim ng ambon. Pumasok muli si Eleanor sa loob ng opisina, nanginginig ang mga kamay habang hawak ang isang listahan ng mga appointment para sa susunod na araw.

Itinuro ni Madame Claire ang kanyang ulo, “Sige, heto, hampasin mo ang ulo ko, kapag sinaktan mo ako, talo ako!” Hindi na nag-abala pa si Alex na patulan ang nanggagalaiting babaeng ito. Sa halip, tumingin siya kay Lady Dorothy at sinabi, “Dorothy, sinasabi ko sa’yong hindi na ako ang aking dating sarili. Ngayon kaya na kitang protektahan at lahat ng nasa paligid ko. Ang kwintas na Love in a Fallen City na nasa loob ng kahong ito ang pruweba! Tanging iisa lamang ang kwintas na ito sa L.G. Balfour, at nag-iisa sa buong mundo, na siya mismong binili ko, anumang iba pa ay peke!”

I watched him as he went inside his black Rolls Royce Cullinan; his male staff member was the last to enter after closing the passenger door. ​I sighed more deeply than usual after his car disappeared from my sight, feeling the crushing weight of the loneliness now that I was alone. Yakap-yakap ko ang sarili ko nang bumalik sa loob. The mansion, which usually felt like a palace, now felt like a gilded cage where the walls were slowly closing in. A single beep from my phone stopped me midway. ​Adamon: Don't be sad, darling. I'll be home before you notice, so cook my favorite.

Depende lang kasi iyon sa mabunot naming pangalan pagkapasok namin sa silid nila. Anim silang lahat na anak ng Senyor. Sa pagkakaalam ko ay pagatlo si Vina sa kanilang magkakapatid. Sa pagkakaalam ko din ay hindi nagmula dito ang angkan nila, napadpad lang sila dito dahil sila ang naatasan ng Abba na pamunuan ang mga Immortal sa lugar na ito. Saan kaya ang Senyora, hindi ko ito nakita kailanman sa mga pagtitipon-tipon. Tinignan ko ang ginagawa ng Senyorito, nakatunganga lang ito habang may hawak na champagne glass na may laman ng dugo - na ewan ko kung dugo ng tao o hayop.

Kasunod ng matunog na pagtawa. Hinawakan pa nito ang kanyang dalawang kamay at dahan-dahan silang umikot habang kinakanta nito ang..... "London bridges falling down, falling down....." Kahit wala pa ito sa tono at tamang lyrics ng pagkanta. Hindi nakaila sa kilos nito na masayang masaya talaga ito sa pagpayag niya. At aminin man niya o hindi nakakahawa ang kasiyahan nito ngayon.

Bumangon ako at napatingin sa buong kama at bumilis ang tibok ng puso ko nang hindi makita si Maggy doon. Luminga ako sa paligid ko. Nanggagaling sa bukas na pinto na gawa sa salamin mula sa balkonahe ng kwarto ang malamig na simoy ng hangin. Bumaba ang tingin ko sa katawan ko. I almost slap myself, I’m still wearing the one piece dress from the bar. Kaya pala ganoon na lang ako mangatog sa lamig, kinulang pala sa tela at napaka nipis ng suot ko.

Assuming. "Pero alam mo, maganda yung title na binigay sa kanya ng mga tao. The Fallen Bachelor," itinaas niya pa ang dalawang kamay sa hangin. "Diba, bongga! Sirang-sira na reputasyon niya. Tapos na ang masasayang araw niya bilang isang binata." Hindi ko alam kung matutuwa ako o maiinis sa sinasabi niya. Hindi ko nalang pinansin at nilantakan ko nalang ang ibinigay ni nanay.

Mula sa langit na tila ba'y isang entablado kung saan sumasayaw ang kidlat na sinasabayan ng kulog, sa lupa kung saan dama ng kaniyang h***d na mga paa ang mumunting tinik at mga sangang kaniyang naaapakan hanggang sa kapaligirang animo'y nilalamon ang kaniyang kabuuan. Pagod.... Dama na niya ang matinding pagod na gumagapang mula sa kaniyang balikat pababa sa kaniyang paa. Mistulang nagiging pabigat ito upang hindi na siya magpatuloy pa sa pag takbo. Takot... Sa unang pagkakataon sa kaniyang buhay, takot ang namutawi sa kaniyang kabuuan habang sinisikap na makalayo sa bingit ng kamatayan.

She was confused — Xerxis had never been like him. They left the city behind — the streets turning darker, narrower. Concrete gave way to rust and smoke. The smell of the docks hit her nose — salt, oil, and something metallic. When the car stopped, she saw it: the pier. Cold wind whipped through her hair as she stepped out. The moon hung low, silvering the water. Men moved like shadows — unloading crates, checking weapons, murmuring codes. Nina’s stomach knotted. “This is…” “My world,” Hades said, walking past her. “The kind people pretend doesn’t exist so they can sleep at night.”