Love Sadness Quotes นิยาย & เรื่องราว

"Napaka-haduf mo! Anong klaseng tanong 'yon, ah?" "Ito naman, pinapagaan ko lang ang loob ng kakambal mo, eh. Matuto ka namang maki-ride, Silang! Hindi puro init ng ulo ang pinapairal mo." I let out a sigh. In my current situation, it's unlikely that anyone or even a group of clowns or magicians could lighten my mood. It feels like my world has truly lost its color. I lost them both. How sad. I sighed again. Fate can be so cruel; all the sacrifices I've made seem futile at this moment, like lighting a fire in the water.

Nandoon pa rin ang kirot, ang sakit, ang lungkot at pakiramdam ko ay hindi na iyon mawawala pa kahit na ano’ng gawin ko, kahit na gaano pa katagal na lumipas ang panahon. Nandoon lang iyon... Nagpapaalala na minsan sa buhay ko ay nagmahal ako ng isang babaeng maganda, mapagmahal at handang isakripisyo ang lahat — maging ang sarili siyang buhay para sa mga mahal niya sa buhay. That pain, sadness, longing and love is the reminder that once upon a time in my life, I loved and am still loving a very beautiful, loving, selfless and amazing woman in my life.

tipid niyang sagot na aking labis na ikinagulat, na medyo inasahan ko na rin. "B-Bakit naman?" wika ko at hinarap siya. Tutal medyo malayo pa naman o ilang floors pa ang dadananan namin mas mabuting kausapin ko na lang siya. Nag-aalala ako para sa kalagayan niya. Mahirap kaya ang maging ganiyan. Sadness is a very tough enemy. At kahit kailan ang kalungkutan ay hindi dapat iwine-welcome na para bang isang matalik na kaibigan. We should not let sadness take over our bodies, it may lead us to our frightening endings.

not yet. Pilit naman siyang nginitian ng ina. "How I wish I can, anak. Pero ito ang lagi mong tatandaan, I'm just here." sabay turo nito sa kanyang dibdib. "And one more thing, try to be happy again, anak. Because one thing I learned in my life is that— lifes is too short to spend it being unhappy. Go! Find that person that truly makes you happy. Nevermind those arrows they're gonna throw at you because—losing someone you truly love is more painful than thousands of strikes of arrows."

Kaya hanggang ngayon, hindi namin magawang mag-move on. Unfair, isn’t it? They loved us with everything they had, held us so tightly it felt like we’d never be let go—and yet, in the end, they left us hanging. I can’t bring myself to feel anger; it’s not rage that lingers in me… only sadness. A heavy, gnawing sorrow that refuses to fade. I’m still grieving, still learning how to breathe in a world without her.

Halo halong emosyon na itinago at isinantabi ko. "Cry it out! It's okay not to be okay, my dear best friend. Don't lose yourself. The moment that happens, you'll gonna lose your battle." Yumakap ako pabalik. "Just like that. Loosen up sometimes.. Don't be afraid to show your vulnerability—Ako lang to, Renze.." "I can't lose her, Lora. I can't. I love her so much. I'm gonna die if I lose her.." Panay ang haplos niya sakin. Nagdudulot iyon ng kaginhawaan.

Ang dapat na maramdaman niya ay ligaya lamang dahil kahit na ipinaglalayo sila ng mga taong tutol sa pag-iibigan nila ay gumagawa ng paraan si Weiss para lang magkasama sila kahit panandaliang panahon lang. "I know that you are sad now. Malungkot din ako pero hindi ko hahayaan na maco-corrupt ng lungkot ko ang pagmamahal ko sa iyo. Ayaw kong maging malungkot kapag kasama kita, Aya. We should not entertain sadness," sambit ng lalaki.

sabihin mo sa kanya ang totoo mong nararamdaman para hindi kana masaktan pa. "Love means never saying sorry." sagot ko sabay pinunasan ang luha. Sige, ganyan naman kayong lahat eh! Kukunin tapos iiwan. Aakuin ang responsibilidad na alagaan ako pero kalaunan, iiwan din. Pare-parehas lang naman kayo eh, lagi niyo nalang akong iniiwan, ang mga magulang ko, ang bestfriend ko at ang dahilan kung bakit sila nawala ay iiwan na din ako. Lagi niyo nalang akong inaabanduna, lagi nalang napag-iiwan kung tutuusin napapagod na din naman ako eh.

I look at him, his eyes are so sad and it's really makes me hurt more. “Kasi pinakasal kita sa taong hindi mo naman kilala.” Natahimik ako sa sinabi ni Lolo. Gusto ko ng hampasin 'tong dibdib ko sa sobrang sakit na nararamdaman ko rito sa aking puso. “No don't be sorry Lolo,” sabi ko sa kaniya at hinawakan ang kamay nito. “Sana hindi kita nakikitang umiyak." Malungkot na saad saakin ni lolo.

Hanggang sa emosyonal akong niyakap ni Lazarus, doon na bumuhos na para bang walang kontrol ang luha sa mga mata ko. "W-What happened?! Tell me you're just kidding, Lazarus!" garalgal na ang boses kong sabi. Streams of tears flowed faster than my heartbeat. "I'm sorry for your loss, baby. I won't say it's okay because it's never okay to lose a loved one ... but be strong. I'm just here." Malamlam ang mga mata niyang sabi.