Madame Morrible Novels & Stories

Hinila ng babae pababa ang kanyang maskara, at bumungad ang maayos na makeup niya, mahahabang mata, at isang mukhang may halong inosente at pang-aakit. "Direktor Morris, ako si Charlotte. Narito ako para sunduin ka ngayon." Napakunot-noo si Morris. Palagay niya, hindi niya kilala ang babaeng ito. Pero bigla niyang naalala ang sinabi ni Director Lamangan—may kapatid si Camila, si Charlotte. Naging malamig ang kanyang ekspresyon at mahinahong nagtanong, "Ano ang pakay mo?"

Hindi ba dapat matuwa pa ang matanda? Bakit ganito ang reaksyon nito?! Tumayo si Norberta Villamor na madilim ang mukha, kinuha ang chestnut cake na bigay ni Chona, at itinapon ito sa sahig. "Marcuw, ipakalat mo na mula ngayon, ayoko na ng chestnut cake!"

Sa sobrang bwelo ng madame, muntik na itong sumubsob sa sahig kung hindi lang ito nakakapit sa gilid ng narra console table. "Ma! Ano bang ginagawa mo?!" malamig na bulyaw ni Morgan. Nawala ang lungkot sa mga mata niya’t napalitan ng matinding inis. Gusot ang mamahaling silk robe ng ginang. Magulo ang buhok nito at namumula ang mukha sa matinding galit. "Walang hiya ka, Morgan! Porke't ikaw na ang may hawak ng kumpanya at ng buong yaman ng mga Montenegro, feeling mo pwede mo na kaming itapon na parang basura?!"

Malakas si Moria pero hindi sapat para matalo niya ang kapatid ko. "My Lord." Magalang na lumuhod at yumuko sa harapan ko si Boral. "Did something unexpected happened yesterday?" Moria can sometimes get out of control when he can't get what he want as soon as possible. That brat's temper isn't as long as mine. Though I can't tell if I have a long one. "A vampire was killed near the mountain of witches with a poison they only own and only them can possess." Poison that only witches can own. Moria......did he brought that poison here?

“Since you’re a monster, we’re on the same side, aren’t we? Let me introduce myself.” As she spoke, she reached out and touched my cheek. Her cold fingers, paired with the chilling aura radiating from her, sent a shiver through me. Her presence was a storm, ready to consume everything in its path. “I am Tiera Urahica Freya the Fifth, the current Demon Lord of the Tower of Doom,” she declared, her voice brimming with confidence and authority.

Nakaramdam na naman ako ng panliliit sa aking sarili. May mga lumapit sa kaniya upang makipagkamay. Sa loob nitong silid, may ilang mga babae na halos kasing edad lang ni Craig ang lumapit. Mga engineer at architect daw ang mga babae. Mga edukada. Tapos ako, heto... Tinabihan ako ni Madame. "Dito tayo, hija..." aya niya sa akin. Malumanay naman ang kaniyang boses, kahit paano ay kumalma ang malikot kong isipan.

Pakiramdam niya'y isa siyang malas na tao. Parang lahat ng taong napapalapit sa kaniya ay unti-unting nawawala. Habang nakatingin siya kay Blight ay bumukas ang pinto ng morgue. Humahangos na pumasok si Madame Marta. "Oh my God... Light!" Agad itong lumapit sa anak at napayakap dito. "Please... don't do this to us." Tuluyan na itong humagulgol.

Bago sa paningin nila, lalo na kung ganun ka-ganda at ka-amo ang mukha. “Pwesto ka lang diyan sa loob, sigurado naman ako na ayaw mo maging dancer,” sabay turo sa mga babaeng halos hubad na at iginigiling ang bewang sa posteng nasa entablado. “Special ka kaya dito ka lang, kapag may parokyano ako na dumating ay iaalok kita.” Sa salita ni Madam Heidi ay akala mo isa siyang produktong itinitinda sa kalye at inaalok sa kung sino man ang nagnanais bumili. Iwinaksi ni Aleyna ang takot sa isipan, kinindatan siya ni Madam Heidi bago siya iniwan sa silid kasama ang mga babaeng patuloy ang bulungan. Ang silid na iyon ay maliit lamang, prenteng nakaupo ang mga kasama niyang babae habang nakaharap sa i

Tawag nito. Nagulat ang dalaga at halos mapatalon ito nang makita ang mayordoma nang hindi inaasahan. "M-Ms. Mildred?!" Nang makita ang magulong buhok at damit pati ang hulas na make-up disguise ng dalaga ay natigilan ang mayordoma. Napaangat ang tingin nito sa itaas ng hagdan. Kahit isa s'yang matandang dalaga at kahit wala pa siyang karanasan ay tila may ideya na siya sa kung ano ang nangyari sa dalaga. Dumilim ang kanyang mukha nang maisip iyon. "Saan ka nanggaling, galing ka ba sa itaas?"

Habang dumadaan ako sa tapat ng isa sa mga katabing courtyard ng mansyon, bigla akong nakarinig ng malalakas na kalampag ng mga binabasag na gamit—mga mamahaling plorera at porselana ang nawawasak, kasunod ang histerikal at puno ng galit na sigaw ng aking stepmother-in-law na si Patricia Morris. "Paano nangyari ito?! Bakit malubhang nasaktan si Marcus at nabalian pa ng binti sa loob ng kulungan nang walang kadahilan-dahilan?! Si Draven Morris! Tiyak na si Draven ang may gawa nito!"