Mag-hapon の小説・ストーリー

KINABUKASAN… Tahimik ang buong mansyon. Tahimik na parang bulkan—mukhang payapa, pero sa ilalim, nag-iinit ang magma. Nagkunwaring bagong gising si Lorie. Naglakad siya papunta sa hagdan, may hawak na blind stick. Mabagal. Mahina. Halos parang pilay. Pero ang totoo?

Gumuhit naman ang malawak na ngiti sa labi nito at muling uminom sa mainit na kape. "Naku, Shaina huwag na huwag mo 'yang papakawalan! napakalaking sayang niyan 'pag nagkataon! isipin mo na lang kung siya ang lalaking makakatuluyan mo ay hindi mo na rin kailangan pang magtrabaho dito. At saka, mababayaran mo na ang lahat ng utang mo, hindi ba?" pagkukumbinsi ni Roan kay Lou at tumango na lamang ito ng ulo.

Wow! Ang likod ng mansyon ay may malawak na infinity pool at may fountain! Alam kong nakaawang ang labi ko! Hindi lang ako makapaniwala at sobrang nagandahan ako sa paraiso na ito sa gitnan ng gubat! "Wow..." tanging nasabi ko. Sa kabilang parte ay malaking gate na may pababang daan papuntang gate. Ang hindi ko inaasahan ay ang nakahilerang magagarang sasakyan na malapit doon! Fuck!

NIAMH Hapon na nang magpasya kaming umuwi. Masakit na rin ang binti ko sa kakalakad. Pero sulit naman ang date namin, kumain kami ng ice cream at naglaro ulit kami sa ibang arcade. May nakuha siya kanina sa machine na malaking aso na stuff toy at ibinigay niya ito sa akin. Kaya meron akong souvenir sa araw na ito.

DAMIEN HARRINGTON POV Dumating ang hapon, at habang natutulog nang mahimbing ang kambal, umupo kami ni Megan sa balkonahe para makapagpahinga sandali. May dala kaming mainit na kape, at tahimik lang kaming nakatingin sa malawak na hardin sa harap ng bahay.

sagot ko habang nakapikit. At sa simpleng sandaling iyon ay wala akong ibang hiniling kundi manatili lang doon walang gulo, walang pressure, kami lang at ang dagat na tahimik na sumasaksi sa bagong yugto ng buhay naming dalawa. --- Pagsapit ng hapon ay may biglang dumating na pamilyar na boses na sumigaw mula sa likuran ko. “HOY ASAWA NG BAYAN!”

Mitch Nasa sala ako ng seventh floor, tahimik ngunit mabigat ang hangin, at kaharap sina Mommy Sarina at Daddy Maximus. Kagabi lang ay panalo kami sa match laban sa bagong team na HonoPH—isang clean win, solid plays, walang palya. Dapat masaya ako. Dapat nagce-celebrate pa rin. Kaya nga raw nandito sila, para i-congratulate ako at ang buong team.

Muli na namang nag-away-away ang apat, kahit wala na silang lakas dahil sa gutom. Pinanood ko lang sila nang malamig, basang-basa ng dugo, nang walang bahid ng awa. "Nang binugbog niyo ako noon at kinuhanan ng video—na ipinakalat niyo pa online—wala kayong sinabi ni isa dito, 'di ba?"

Maarteng wika nito " Talaga lang ha." wika niya. Magtatatlong buwan na siyang nakikitira kasama ng kanyang kaibigan sa Davao at nagpapasalamat siya dahil wala man lang ideya ang binata sa kinaroroonan niya. Hindi naman kasi siya sikat kaya walang pakialam ang mga taong nakakasalamuha niya. Hindi rin niya kinontak si Sophie dahil alam niyang tinawagan na rin ito ng lalaki tungkol sa kanya. Malaki na ang tiyan niya at isang linggo na lang ang hinihintay niya at malalaman na niya ang gender ng baby niya. Excited na siyang mangyari iyon.

Wag kana mag-worry ok! ABANGAN..