Novel & Cerita Mag-hapon

takang tanong ng isa. "Balita ko, out of town na raw ito at posibleng narito rin sa ating lugar. Kaya maging mapag- masid tayo rito and instant mag kaka- pera ka na agad ng ganon ganon lang na walang kapagod pagod." bulalas naman ng isa. "100, 000 is a very big amount as a reward, kaya sige, mag masid na rin tayo." saad muli ng una.

Mabilis na naupo ang kaibigan niya sa isang upuang gawa sa yantok nang may matinding excitement. "Ito ang totoong langit sa hapon. Thank you, Lori. Hindi ko na nga matandaan kung kailan ako huling kumain ng ganito. Alam mo naman kung gaano ako ka-addict sa mangga—kahit maasim at hilaw o 'yung hinog na matamis."

McBride? Tumango. “Speaking ho.” [Ipahahakot ko na ang mga gamit ko ngayong hapon, miss McBride. Pwede mo nang lipatan ang bahay mamayang gabi o hapon.] Napangiti ako. Muling bumalik sa akin ang excitement nang matamaan ng paningin ko ang maleta ko. “Sige ho, Mrs. Reyes. Lilipat ho ako ngayong hapon. Salamat ho.”

"Hon pwede na ba today?" "Hon 2 days pa para sure, unless you want some blood." "Hahaha! Okay, I can staill wait. Good that it will be in Tagaytay." "Mas romantic ang pag pop mo ng cherry ko." "Shit ka tinitigasan tuloy ako." "Hahaha, your so horny!"

"Nagpahangin lang ako sa labas." Tango na lamang ang itinugon ni Marcus. Kinuha niya ang nakapatong na remote sa bedside table at nagpasyang buksan ang t.v. Pareho silang natahimik ni Hera nang biglang naputol ang pinanonood nilang palabas at lumabas ang isang flash report. Ang balita ay tungkol sa isang maliit na baranggay kung saan walang awang pinaslang ang ilan sa mga naninirahan doon.

"Huwag kang mag-alala hindi namin sasabihin." Bandang hapon ay may isang jeep ang huminto sa harap ng condominium, bitbit nina Mang Nestor at Aling Cora ang ilang eco bag. May mga paboritong biskwit ni Maeve, may mga prutas, may homemade cookies, may bagong kumot na kulay lavender, may paborito niyang tsinelas at may maliit na cactus na may nakasabit na karatulang— "Smile. One bad day doesn't mean a bad life."

tinig iyon ni Mercedes na nasa may pinto. "Mrs. Loprez!" agad na lumapit ang store manager sa mag ina. Nakatingin lang kami sa kanila. "Ma'am.. mamimili po ba kayo?" tanong ng manager. "Oo sana.. kaso, ayoko ng may mga hampas lupa sa harapan ko!" inis na sabi ng matandang babae. "Miss, pwede po ba, umalis muna kayo? VVIP po kasi sina ma'am, may gold card sila.." sabi ng manager.

May inilabas ang mananaliksik na parang magnifying glass. "Kung i-scan natin ito gamit ang QR code scanner, ang kaukulang tugon ay magaganap. Kung i-scan natin ang itim na bahagi, ang mga particle na nakadikit sa QR code ay agad na sasabog. Kung i-scan natin ang pulang bahagi, ang mga particle ay sisipsipin mula sa QR code." Tumango si Shaun. "Ang isa ay para sa pagpatay, at ang isa ay para sa pagsagip. Kayong mga Hapones ay talagang makabago. Talagang gumawa ka ng sandata mula rito."

sagot ko rito pero mom hindi ako magtatagal, may mga appointment po kasi ako sa manila mamayang hapon. PAPS ? hindi kita makakasama ng matagal ? aalis ka po kaagad . tanong ni issa Oo baby , sorry . may mga trabaho pa kasi si paps. pero i promise na sa pagbalik ko rito ay mamasyal tayo at bibili ng madaming laruan. Sagot ko rito TALAGA PAPS ? im excited na po, wika nito na masaya ang tinig.

Nang makababa nang sasakyan ay agad na tumakbo si Margaux palapit kay Ley na yumakap ng mahigpit habang parehas na umiiyak. "Hmmmm sob*sob* hmmmm...maghihintay ako...kahit gaano katagal...hmmmm maghihintay ako...hihintayin kita...hmmmmm hindi ko kayang magmahal ulit kung hindi ikaw...hmmmmm...naalala ko na...hmmmmm mula noon mahal na mahal na kita...hmmmm kaya kahit gaano katagal maghihintay ako...hmmmmm please...bumalik ka sa akin...balikan mo ako...hmmmmm sob*sob* hmmmm..."