Maikli Lang Ang Buhay の小説・ストーリー

Para lang silang laruan na matapos mabuhay ay mamatay di kahit ganito naman talaga ang buhay pero hindi sila katulad ng normal na tao. Huminga ako ng malalim at dalawang beses akong lumunok upang pigilan ang nagbabagang luha ko bago mag salita. “Kung papaliin ka gusto mo ba mabuhay? O gusto mo mawala na ang paghihirap ninyo?” Tanong ko dito, imbes na sagutin ko ito.

"NAKU!''wag namang- (utang ko sayo ang buhay ko)"Mahirap yung ganun,paano nalang kapag ka humiling ako at hindi mo naibigay!" Kaya wag na wag mong gagamitin ang salitang (Utang ko sayo ang buhay ko). Ang seryusong sabi ni marife. Pumasok na tayo sa loob!'' Okay ka lang ba? Okay lang ba ang baby mo?' Mga tanong ni Madam M.

At wala siya. Hindi niya makikita ang anak namin. Hindi niya masisilayan, maramdaman kung paano kaya kapag nakita ang anak mo sa unang paghakbang, ang unang pagbigkas ng mga salita nito, at iba pa. Why is life so cruel? Gusto ko lang naman ang masayang buhay.

halos makita na ang kaniyang ugat sa leeg ng ibuga niya sa akin ang mga salita. “T*ngina! Para kang sa pusa at hindi ka mamatay- matay. Marami ka bang buhay, huh?!” “Papahirapan muna kita bago kita patayin para maranasan mo ang hirap dahil nabuhay ka pa. Sisiguraduhin kong mas hihilingin mo na lang ang mamatay kesa ang mabuhay pa!”

Hindi naman yun ang ang iniisip ko, siguro iba iba lang talaga ang ugali o paniniwala ng bawat nilalang dahil kahit naman sa normal na mundo ay ganun, iba ibang ugali ang makakasalamuha mo. “Hindi naman ho ganun ang iniisip ko.” “Mabuti naman kung ganun, hindi kami pumapaslang ng tao para mabuhay. Ang dugo ng hayop paminsan minsan ay sapat na para mabuhay kami.”

Miski sa kanyang labi'y may dungis ng sakit sa kanyang nararamdaman at halos pinipilit pa siguro nito huminga. "Mamatay na rin naman siya, bakit kailangan pa ninyo s'yang buhayin? Ilang minuto na lamang ang ibubuhay niya rito sa mundo." saad ko at lumapit sa kanila na ikinahawi naman nila at tumingin sa akin na may pagtataka. Para bang sinasabi nang kanilang mga mata na kahibangan ang paglapit ko sa kanila. Paano kung sabihin ko sa kanila na isa na talaga din akong hibang! Nahihibang na ako sa nangyayari sa akin ngayon.

Binatukan ko nang malakas si Kuya Friedrich at sumubsob ang kanya'ng mukha sa lupa. "Maikli ang buhay. Kaya habang buhay ka umamin ka na. Hindi mo masasabi kung kailan ka kukunin ng kalangitan kaya huwag mong sayangin ang pagkakataon, maliwanag ba? Tandaan mo, nasa gitna tayo ng digmaan. Isang suntok sa buwan kung makakauwi ka pa nang ligtas sa ating bansa," ang sambit ko.

"I was just asking." Si Deewee ay pilit na ngumiti. "Depende sa tao kung papaano nila titingnan ang buhay, Gene. Para sa akin, hindi naman alak ang nagpapasaya sa buhay ng tao. So... no. My life isn't boring. It is healthy and fun, because I know I'll live a long life."

“Makakaasa ka.” “Pwede na po ba akong umalis?” Tumayo ako. Gusto ko nang lumabas. Isang segundo pa sa kwarto na ito, baka tuluyan na akong mamatay sa hiya. “One more thing.” Napahinto na naman ako. “Aya.” Napalingon ako. “Bata ka pa.” Hindi ako sumagot. “Malayo pa ang mararating mo sa buhay. Marami ka pang pwedeng puntahan. Marami ka pang pwedeng makilalang tao.”

Buhay d'yeske pera na lang talaga ang may value. Kaya pa di ba Mariemar laban lang ng laban pasasaan ba't makakaahon din..