Novelas y relatos de Maikli Lang Ang Buhay

Life is short to live in fear. Pumasok sa isip ko ang sinabi ni Maui noong nag-usap kami. Napagtanto ko na hindi lang iyon sa pag-ibig maaaring i-apply kundi sa lahat ng aspeto ng buhay. "Close your eyes if you don't wanna see it," mahinang sabi ni Sir Frank sa likod ko. Nakatingin kasi ako sa kabilang direksyon, tinatanaw ang bughaw na langit at mga ulap.

HIndi ito nakaimik. "Tama na ang minsang naluko mo ako. Umalis ka na sa buhay ko bago pa kita mapatay. Maraming mas mayaman sa akin na kaya mong paikutin. Hwag ako dahi natuto na ako sa buhay." galit kong wika at kaagad na tumayo.

Simple lang silang tingnan. Pero bakit pakiramdam ko… sila ang pinaka-totoong bagay na nakita ko sa buong buhay ko? “Mommy, ice cream!” excited na sigaw ni Mikayla. Napangiti si Marielle. “Next time, baby. Kapag sumahod na si Mommy.” Parang may mabigat na humampas sa dibdib ko. Hindi ko alam kung bakit naapektuhan ako sa simpleng linyang iyon.

She did not know how those words meant and comforted me. “Thank you!” Akala ko hindi ko kayang buhayin si Maia. Hinding-hindi ko pinagsisihan ang umalis at talikuran ang nakasanayang buhay para buhayin ng mag-isa ang anak ko kasi alam kong mas nakakabuti sa kaniya ang mamuhay sa simpleng buhay.

Marahil ay hanggang doon na lang ang kanyang buhay. "Pasalamat ka na may natitira pa akong kaunting awa sa iyo. Hindi ko dudungisan ang palad ko para kunin ang walang kwentang buhay mo. At ayaw din kitang mamatay dala ang apelyido namin sa kabilang buhay!"

Ito lang ang paraan para maka kilos kami ng maayos. Hindi na ako papayag na may mawala pang buhay. Hindi na kahit kahit kailan.

RENATA DECEMBER 2023, GERMANY Sabi nila; You only live once. Pero para sa akin, pangalawang buhay ko na ito. Masaya na malungkot. Masaya; dahil nabigyan ulit ako nang pagkakataon na mabuhay pagkatapos kong mamatay. Malungkot; dahil ilang beses din tinangkang bawiin ang pangalawa kong buhay.

Karamihan sa ganitong couplet ay may apat na salita, pero ang inscription na ito ay may lima: ‘Kaya ba talagang makamit ang mahabang buhay? Pamilyar na pamilyar si Fleur sa couplet na ito. Tumingala siya sa limang salitang nakaukit sa gitna at mahina niyang sinabi, “Master, ano nga ba talaga ang mahabang buhay? Limang daang taon ba iyon o isang libo? Nabuhay ka ng isang libong taon at nag-cultivate ka ng limang daang taon dito, pero sa huli, hindi mo rin nalampasan ang kamatayan. Meron ba talagang paraan sa mundong ito para mabuhay nang kasing tagal ng langit at lupa?”

Para lang silang laruan na matapos mabuhay ay mamatay di kahit ganito naman talaga ang buhay pero hindi sila katulad ng normal na tao. Huminga ako ng malalim at dalawang beses akong lumunok upang pigilan ang nagbabagang luha ko bago mag salita. “Kung papaliin ka gusto mo ba mabuhay? O gusto mo mawala na ang paghihirap ninyo?” Tanong ko dito, imbes na sagutin ko ito.

"NAKU!''wag namang- (utang ko sayo ang buhay ko)"Mahirap yung ganun,paano nalang kapag ka humiling ako at hindi mo naibigay!" Kaya wag na wag mong gagamitin ang salitang (Utang ko sayo ang buhay ko). Ang seryusong sabi ni marife. Pumasok na tayo sa loob!'' Okay ka lang ba? Okay lang ba ang baby mo?' Mga tanong ni Madam M.