Maikli Lang Ang Buhay นิยาย & เรื่องราว

Magwawakas na ba ang pangungulit sa akin ng nanay ko tungkol sa bahay at lupa? Masaya akong umuwi sa bahay, dala-dala ang inihaw na manok na nabili ko sa kanto. Simula nang magkausap kami ni Lei pati na rin ni Maia, parang nagkaroon ng kulay ang mundo ko. Pakiramdam ko, may direksyon na ulit ang buhay ko.

Mababaw na nilalang. Pag siya ang kasama ko nagiging madrama minsan buhay ko. Kong hindi naman madrama may kontrabida naman na ayaw ang gusto kong gawin. Depende sa takbo ng utak niya. Ika nga 'Ang buhay ay weather weather lang' pero sa kan'ya hindi buhay kundi ang utak. Ang utak ay weather weather lang. Mas bagay. Makabago naman kasi kong buhay masyadong luma na.

Namitas lang si Alas ng Ilang pirasong mangga at ginawa naming pang himagas. " Ang simple ng buhay niyo" wika ko Naman habang nakangiti sakanila. " Masaya na po kami at kuntento sa mga bagay na meron kami ngayon" wika naman ni Butchok. " I wish we met you before para marealize namin na sobrang lucky namin sa buhay dapat maging happy and comfortable kami sa buhay namin" wika naman ni Jen. " Okay lang po yan Ma'am Jen, marami pang panahon upang mag Bago. Di man unlimited Ang buhay pero Ang pag babago laging unlimited Yan " wika naman ni Mak mak.

O mukha lang talaga akong katawa tawa? “Anong walang bright side? Nagjo joke ka ba?” asik nito tsaka muling tumawa. “Lahat ng tao, may bright side. Alam mo ba ‘yung kasabihan na habang may buhay, may pag asa? Parehas lang din ‘yon ng sa bright side kasi habang buhay ka, may bright side ‘yang buhay mo. Hindi pwedeng wala, ano ka ba? Hindi ka lang talaga marunong maghanap o hindi mo lang hinahanap. Hindi mo makita kasi focus ka masyado sa dark side ng layp mo”

I want to experience the forever that everyone dream to be. "I-I...want t-to...live...please...hear me out." I cried. Gusto kong mabuhay. Gusto kong maranasan ang tumanda kasama ang mga mahal ko sa buhay. I don't want to die! I don't want to die!

Need ko nang umeksena. “Kayong dalawa, maikli lang ang buhay. You have to settle now whatever misunderstanding you have. Kung magpaparinigan lang kayo nang magpaparinigan d’yan, walang mangyayari sa inyong dalawa. Remember that communication is always the key,” pangaral ko pa, feeling na feeling good ate talaga.

biglang sabi nito. "Ang yabang nito. Hoy, hindi ko sinulyapan yang tetí mong malaki ngunit walang buhay!" walang prenong sabi ko kaya nakarinig na lamang akong isang mahinang hagikhik. "Bakit mo nasabing malaki ngunit walang buhay!" pang-uuyam nitong sabi. "Huh?! Sinabi ko ba -yun?" patay malisya kong sabi.

Hanggang sa dahan-dahan siyang nagsalita. “Patay na si Mica…” Parang biglang tumahimik ang mundo. “…pero buhay ang kambal.” Nanlambot ang tuhod ko. Hindi ako agad nakasagot. Hindi ko alam kung alin ang uunahin kong maramdaman. “Sh-she didn’t make it…” dagdag niya, basag ang boses. Napapikit ako. Isang ina ang nawala. Pero dalawang buhay ang naiwan.

“Kakaawaan mo ba silang dalawa sa kabila ng ginawa nila sa buhay mo?” “No,” sambit ko. “Kung gano’n naman pala ang mangyayari… edi mas maganda sigurong sama-sama kaming mabuhay sa miserableng buhay.”

I’m here now. Sabi nga nila ang buhay natin ay parang gulong. Nakakatakot ngunit minsan ay napakasaya. Minsan ay nasa itaas ka ngunit sa isang iglap lang ay bumagsak ka na lang na parang ulan sa kalangitan or vice versa. Life is full of surprises, that's why we have to cherish every moments of our lives. We should not take it for granted. “Can we live here?” wala sa sariling naitanong ko.