Novel & Cerita Maikli Lang Ang Buhay

makahulugang saad ni tyang sa akin bago ito umalis at pumasok sa loob ng kwarto. "Maaari bang makisilong sa buhay mo? Aalis lang ako 'pag tumila na ang bagyo na nasa puso ko." -Michael

Napataas ang kilay ni Vicente, "Ano na naman 'yang palusot mo, iha?" "Nakikipag-usap lang po ako sa inyo tungkol sa maliliit na bagay sa buhay, tungkol sa kasiyahan sa buhay. May dalawang uri ng buhay, tito: yung buhay para mabuhay at yung buhay na masaya." Tinitigan siya ni Vicente at hindi nagbigay ng komento. "At pagkatapos?" tanong nito.*

SIA Life is not easy. Sometimes we do mistakes, at sa mistakes na 'yon, natututo tayo sa isang bagay. Mali ang pinili kong maging buhay nuon. Naging masamang tao ako at walang awa sa mga taong hindi ko naman kilala. Malaki ang pagsubok na kinaharap ko nung sumobra ang pagka-sakim ko. Hindi ko alam na ganoon ang mangyayari sa akin.

nakangiting wika nito sa akin kaya napangiti ako rito "Masaya at kontento na ako sa buhay ko ngayon at may dahilan pa ako para lumaban sa buhay. Nakalaya na ako sa nakaraan ko at mabubuhay ako sa paraang gusto ko" makahulugan kong wika rito kaya tumango ito sa akin "Namiss mo tuloy ang kasal ko at ang binyag ng inaanak mo" malungkot na wika nito sa akin kaya napanganga ako sa narinig mula rito

Minsan napapaisip na lang ako kung bakit ba ako nabuhay? "Hahaha. . ." napatawa ako ng mapakla sa sarili ko nang isipin ko 'yon. Nabuhay ba ako para maranasan lahat ng sakit at hirap sa mundo?! Sana namatay na lang ako noong bata pa ako kung magiging ganito lang din pala ang buhay ko. "Mas gugustuhin ko pang mamatay kaysa mabulok sa kulungan," sabi ko gamit ang matigas na boses.

pagpapakilala ko. “What is your motto in life?” tanong ni Ma’am. Motto? Wala akong alam sa motto motto na ‘yan! “What the f*ck!” mahinang mura ko. “Ah... my motto in life is…” huminto ako saglit para makapag-isip ng sasabihin. Nang may naisip na ako ay saka pa lang ako nagsalita. “Life is too short, don’t make it even shorter,” sagot ko.

Aniesha's POV MAHIRAP ang buhay pero kailangang lumaban para sa pamilya. Iyon lang naman ang ninanais ko, ang mabigyan ng magandang buhay ang pamilya ko. Bagay na hindi naiintindihan ni Marvelous.

Sa buong paglalakbay ko, marami akong nakilalang mga kaibigan. Hindi ko kayang talunin ang sakit ko, pero iyon ang pinakamasasayang araw ng buhay ko. Pagkatapos ng trip ko, naadmit ako sa ospital noong sandaling bumalik ako. Hindi na kinaya ng katawan ko. May hiningan ako ng tulong para bumili ng paglilibingan sa’kin at hinintay kong dumating ang kamatayan ko. Wala pang isang linggo, namatay ako. Akala ko doon na magtatapos ang buhay ko. Sa hindi inaasahan, nakatali ako kay Rosalie kahit na isa na akong multo.

Tsk. Okey na ako na palayain siya. But I know how this world work. Impossible ang hinihingi ni Monina na magkaroon ng normal at malayang buhay. Impossible. Huli na ang lahat. Nasangkot na siya sa buhay ko. Sa buhay namin… Buhay na inaakala ng ilang tao na masayang mabuhay ng ganito. Tipong nasa sayo na ang lahat.

"Busy lang talaga ako lately, para mabigyan kita ng maginhawang buhay." Nagbibiro ba siya? Maginhawang buhay? Eh, sobrang dami na nga ng pera niya! Umiling ako at pasimpleng nagpungay ng mata. "Babe, ok lang. Hindi ko rin naman kailangan ng magarang buhay. Ang gusto ko lang ay mahalin kita at pagsilbihan. Iyon lang." totoo ang mga sinasabi ko.