Maikli Lang Ang Buhay Mga Nobela at Kwento

MIKAY Bakit ba sobrang hirap maging masaya? Bakit sobrang hirap maging payapa ng buhay? Bakit sobrang hirap? Simple lang naman ang gusto ko no'n, iyon ay maging masaya, grumaduate, magkatrababo at makatulong sa magulang, pero bakit ganito? Bakit sobrang hirap? Bakit sobrang sakit ng balik sa akin ng lahat?

Pag-ibig na para lang isang halik sa hangin "Si Baby Miykal, palangiti na ngayon, paborito niya yung patupat, ayaw matulog ng walang ganon" Ang ikli ng panahon na binigay sa amin "Sana lang, kasama ka pa namin. Let's meet each other in another life" Mahina kong sabi at naramdaman ko ang pagtulo ng luha ko. Pag-ibig na para lang isang halik sa hangin

“Happy birthday, mhie!” ***** “WALANG may gustong makitang umiiyak ang kanilang mga mahal sa buhay. Walang may gustong makita silang nasasaktan. Ang tanging gusto lamang nila’y magkaroon ng ngiti sa kanilang mga labi at saya sa kanilang mga mukha. Ito ang tinatawag nating pag-ibig”

“Where?” “Huwag na. ‘Wag na natin s’yang pakialamanan. Nabubuhay na ng matiwasay ‘yung tao oh. Mabuti nga at umalis na siya dahil hindi niya rin naman kakayanin ang buhay sa mundo ng mafia.” “Wala ba s’yang ibang sinabi sa’yo?”

Minsan napapaisip na lang ako kung bakit ba ako nabuhay? "Hahaha. . ." napatawa ako ng mapakla sa sarili ko nang isipin ko 'yon. Nabuhay ba ako para maranasan lahat ng sakit at hirap sa mundo?! Sana namatay na lang ako noong bata pa ako kung magiging ganito lang din pala ang buhay ko. "Mas gugustuhin ko pang mamatay kaysa mabulok sa kulungan," sabi ko gamit ang matigas na boses.

pagpapakilala ko. “What is your motto in life?” tanong ni Ma’am. Motto? Wala akong alam sa motto motto na ‘yan! “What the f*ck!” mahinang mura ko. “Ah... my motto in life is…” huminto ako saglit para makapag-isip ng sasabihin. Nang may naisip na ako ay saka pa lang ako nagsalita. “Life is too short, don’t make it even shorter,” sagot ko.

Aniesha's POV MAHIRAP ang buhay pero kailangang lumaban para sa pamilya. Iyon lang naman ang ninanais ko, ang mabigyan ng magandang buhay ang pamilya ko. Bagay na hindi naiintindihan ni Marvelous.

Sa buong paglalakbay ko, marami akong nakilalang mga kaibigan. Hindi ko kayang talunin ang sakit ko, pero iyon ang pinakamasasayang araw ng buhay ko. Pagkatapos ng trip ko, naadmit ako sa ospital noong sandaling bumalik ako. Hindi na kinaya ng katawan ko. May hiningan ako ng tulong para bumili ng paglilibingan sa’kin at hinintay kong dumating ang kamatayan ko. Wala pang isang linggo, namatay ako. Akala ko doon na magtatapos ang buhay ko. Sa hindi inaasahan, nakatali ako kay Rosalie kahit na isa na akong multo.

Tsk. Okey na ako na palayain siya. But I know how this world work. Impossible ang hinihingi ni Monina na magkaroon ng normal at malayang buhay. Impossible. Huli na ang lahat. Nasangkot na siya sa buhay ko. Sa buhay namin… Buhay na inaakala ng ilang tao na masayang mabuhay ng ganito. Tipong nasa sayo na ang lahat.

"Busy lang talaga ako lately, para mabigyan kita ng maginhawang buhay." Nagbibiro ba siya? Maginhawang buhay? Eh, sobrang dami na nga ng pera niya! Umiling ako at pasimpleng nagpungay ng mata. "Babe, ok lang. Hindi ko rin naman kailangan ng magarang buhay. Ang gusto ko lang ay mahalin kita at pagsilbihan. Iyon lang." totoo ang mga sinasabi ko.