Maikli Lang Ang Buhay の小説・ストーリー

Namalik-mata lang ba ako? Buhay ba talaga siya? Parang may kumalam sa tiyan ko sap ag-iisip na maaaring buhay nga ang kapatid ko. Ang buhay na pinasok ko, pwede mawala ‘yon sa akin. Pero wala na akong pakialam dahil gustong-gusto ko na bumalik sa dati kong buhay.

Hindi, baka nasa cafeteria at kumuha ng tubig. "Bakit ang lungkot mo ata ngayon? Mamamatay kana ba?" sinamaan ko siya ng tingin. "Easy, hayaan mo, pwede naman kita buhayin. Basta mahahawakan ko ang patay mong katawan, kaya kong isapa sa iyo ang isa sa mga buhay ko." Hindi ba dapat iniingatan mo ang buhay mo? Hindi mo dapat binibigay yan sa kung kanino lang." sita sita ko sa kanita.

Natatawa niyang sabi. Matalim na matalim ang tingin nito sa kanya. "Kung may na-realize man ako sa nangyari ay 'yung maikli lang ang buhay. Sa isang iglap ay pwedeng mawala. At hindi ko pala kakayanin kung mawawala ka sa buhay ko." "Napakadrama mo naman ngayon, bespren," hindi makapaniwala niyang sabi pero sobra pa rin siyang nasisiyahan.

Nakakaloko naman! Ang siyang dapat na mamatay ay nabuhay. Ang siyang dapat mabuhay ay namatay. Ang siyang dapat na mamatay ay sa halip nakaranas ng kaligayahan? Si Luka ang siyang dapat na makaranas ng kaligayahan! Ninakaw niya ang buhay ni Luka kapalit ng buhay na mayroon siya ngayon! Kung… Kung si Luka ay hindi namatay dahil sa kanya, siya ay magiging maligaya ngayon, tama?

Hindi ko alam ang gagawin ko kung ako ang makakaranas. “Bakit ba tayo nakikialam sa kanila?” naiiling ko pang saad. Napatawa naman siya ng mahina dahil dito. “Maybe we’re just assuming things...” sabi niya naman na napailing pa. “Baka nga,” sabi ko naman na napatango tango pa. “But what do you think hurt the most? Seeing your love died or seeing him/her living a life with another person?” hindi ko maiwasang itanong.

"Parang awa niyo na..." M-mali bang m-magpakasaya? Mali bang gawin ang lahat nang bagay? Alam ko naman na we only live once kaya habang buhay pa ako ay gagawin ko ang mga gusto kong gawin. Para atleast mamamatay akong masaya hindi ba? Mamamatay akong nagawa ko lahat ang gusto ko.

"Paano mo malalaman kung hindi natin susubukan? Leila, bata ka pa. Marami pang magagandang mangyayari sa buhay mo. maaaring madilim ang yugto ngayon ng buhay mo pero hindi ibig sabihin non na ganun din ang wakas. Leila, si Anya, sa tingin mo kapag nagpakamatay ka magsasama kayo sa langit? hindi. Ang lahat ng nagpapakamatay ay sa impyerno ang uwi. Leila, si Anya nakatingin lang sa 'yo mula sa itaas at ginagabayan ka niya. Huwag mong sayangin ang buhay mo." Sa sinabi ni kennedy ay napaisip talaga ako ng husto. Yung taong to, naniniwala siya na marami pang magandang mangyayari sa buhay ko. Ang sinasabi niya ay hindi naman talaga mapipigilan na pagdaanan natin sa buhay ang masasakit na bagay at

“Kaya magpalakas ka, Ybarro. Kumain ka ng marami para mabuhay ka pa ng matagal. Walang imposible . . . Manalig ka lang.” Kinuha ni Mikaela ang bowl na may lamang chop suey, nilagyan nito ng mga gulay ang plato ng ama. “Kumain ka ng maraming gulay, pampahaba iyan ng buhay.” “Salamat, anak.” Sinimulan na nitong kumain. BUT, we don’t always get what we want or what we plan for. Life is a gift from God, lent to us only for a time . . . and He can take it back in an instant.

Wakas! [ Ang storya nila Xander at Mia ay nagpapatunay na kahit anong sitwasyon ang meron tayo wag tayo susuko sa buhay dahil ang dyos laging andyan para tulungan tayong makabangon sa buhay at maging masaya muli. ]

Kailangan niya itong marinig: “Jared, maiksi lang ang buhay ng tao. Alam ko. Naranasan ko. Sa huling misyon ko bago ako bumalik muntik na akong mamatay. Kaya tigilan mo na ito bago ka pa mapahamak dahil sa akin. Madali lang mamili. Dalawa lang ang choices sa harap mo: tahimik na buhay kasama ang pamilya mo o mamuhay ka sa takot, parang hayop na gaya ko.” Kulang ang sabihing nabigla siya at nasaktan kaya idinugtong ko rin agad: “Happy birthday.”