Maikli Lang Ang Buhay Novels & Stories

Maiksi lang ang buhay piliin mo na sumaya. Author notes Follow me for more updates, help me reach 200 followers guys, Thank you!! <3 Baddie_Cutie8

Simple lang ang buhay namin ng anak ko Hindi kami mayaman dahil nakatira lang kami sa maliit na bahay. At matapos naming maglambingan, pinatulog ko na si Michael. Malapit na kasing sumapit ang gabi kaya kailangan ko ng mag-ayos. Gabi-gabi kasi ang trabaho ko sa sikat na club. Hindi ako p****k, dahil waitress lang ako do'n. And besides, kailangan ko lang magpaganda para magkaroon ako ng tip sa mga lalaking makakausap ko.

“Maiksi lang ang buhay. Ano ba ang mga bagay na nagpapasaya sa yo?” Bumaling siya sa akin. Masuyong tumitig. “Bago kita nakikila, I want to own the world. I was aiming to diversify my business here and abroad. Pero nang mapadpad ako dito mas naging simple ang lahat. Namulat ako sa mga bagong bagay. At hindi ko sukat na isang tao lang pala ang kailangan ko para maging ganito kasaya,” hinalikan niya ako sa labi, “ikaw.” Dumaan ang buko ng daliri niya sa kurba ng pisngi ko. “... at tahimik na buhay sapat na yon.”

Mukhang mabait naman pala? "Pasensya ka na maliit lng tong nirerentahan ko, mukhang sanay ka pa naman sa buhay mayaman." Sa totoo lng nahihiya ako amoy palang at tindog obvious na talaga ang katayuan sa buhay ehh. "It's okay, not a big deal at all." nakahinga ako kahit konti sa sinabi niya. "Initan muna kita ng tubig para maka ligo ka, may extra ka bang damit? Baka kasi magkasakit ka." mahirap nang magka utang na loob pa ako sa lalaking toh noh.

Habang buhay. Ang salitang iyon ay parang pako na tumusok sa puso ko. Hindi ko matanggap. Hindi ko kayang isipin na ang buong buhay ko ay ipapamukha ko sa kanya. "Pwes, ayoko sa 'yo! Ayoko! Pakawalan mo na ako!! Hinding-hindi kita kayang mahalin! Pakawalan mo na ako, Mijo! Pakiusap!" naiiyak na pakiusap ko, umiiyak na parang batang nawawala.

Life is short? "Para sa inyo, Va. Para sayo. Life is short. Pero para sa akin, it's too long for me already." Wika ko at malungkot na ngumiti sa kaniya. Napa-pikit ako at tumingala at hinayaan ang mga luha kong tumulo.

"Maiksi lang ang buhay, kaya piliin mo nang maging masaya, h'wag ka nang magsayang ng oras, because 14 years from now, singkwentahin ka na." Napatiim bagang ako at naikuyom ko ang dalawa kong palad. Hindi ko mapigilang hindi mag-tangis. Narinig ko siyang tumayo na nang lumikha ng ingay ang paanan ng upuang kumuskos sa muwebles na sahig, naramdaman ko ang paghakbang niya papalapit sa akin.

Hindi ba talaga sila mawawala sa buhay ko? Nang tumayo si Mia ay itinakip niya na sa mukha niya ang telang dala niya. Ito ba ang buhay na gusto niya? Nagtatago sa mga tao sa halip na proud siyang naglalakad kahit saan.

D*mn! "Makita ko lang ulit na buhay ka... hindi na kita iiwan ulit. Pangako iyan." Malakas ang pagkakasabi ko kaya siguradong dinig kahit nasa first floor ka. "Saan ka na ba?! Makikita pa ba kitang buhay?!"

“Huh? Hindi. Ginamit ko ang s*****a ko. Naisip kong tila ba mukhang delikado kung susubukan kong lumapit sa itim na mahikang iyan.” Tumango-tango siya. “Mukhang kanina pa ito ganyan at ngayon lamang talaga nagkaroon ng pagkakataong makakapit sa tao natin. Tignan niyo ang paligid, maging ang mga halaman, wala nang buhay. Mayroon ding malapit na patay na hayop ngunit hindi naman nito ginagawang abo ang bangkay ng usa.”