Novel & Cerita Malalim Na Tagalog Ng Cellphone

Sigaw niya dahil malayo ang palanggana na ginagamit niya. "Saan nakapatong ang phone mo?" "Sa poso?" Nanlaki ang mata ko sa sinabi niya. "Gaga ka! Kapag ito nalaglag at nabasa, wala ka nang gagamitin. Papatayin ko na 'to. Tapusin mo muna-" "Saglit!" Agad siyang tumayo sa pagkakaupo sa bangkito na ginagamit niya sa paglalaba saka kinuha ang kaniyang cellphone.

"Oh siya, nangumusta lang ako. Ibababa ko na, magpahinga ka na. Bye bye!" "Bye bye bye, babes!" "Oum oum, bye bye." nang mawala ang kaibigan sa kabilang linya ay tumayo siya at saka kinuha ang charger. Ichinarge niya ang cellphone saka binuksan ang kurtina sa bintana. Kita pa rin niya ang pagbubulungan ng mga kapitbahay nila. Hanggang ngayon, malinaw pa rin sa kaniyang ala-ala ang mga masasakit na sinabi ng mga ito nang umuwi sila.

Ang Cellphone. Cellphone.. Cellphone.. paulit ulit niyang sinasabi sa utak niya. Tama Cellphone nga! Dahil yun lang naman ang bagay sa hinaharap na alam niyang nadala niya hanggang dito. Edi ibig sabihin ng 'mawalan ng saysay' ay kapag naubos na ang buhay o ang baterya nito.

Pumasok kami sa Jollibee at lalong sumigla ang dalawang bata na dali daling pumunta sa second floor, para daw sosyal. Pumunta naman ako sa counter at nag order ng kakainin pero tumunog ang cellphone ko. Flashing Gideon's name on the screen. Tumikhim muna ako bago sumagot. "Yes?" ["Thank God you answered! I was calling you for almost hundred times."] "Bakit?" ["I want to talk to you, let's talk."] "Talk about what?" ["Talk about us."] Matunog akong ngumisi. "Us? Walang tayo assuming ka."

Agad akong naupo at hinanap ang aking cellphone na 13% nalang dahil hindi na ito na charge at isa pa wala namang kuryente dito sa Ashcroft. “Napakaganda mo talaga aking Prinsesa” Ikako habang pinagmamasdana ng kaniyang litrato. “Konting tiis nalang matatapos din ang lahat, kaya’t hintayin mo lamang ako” Sambit ko saka isinara nang muli ang aking cellphone para hindi na ito ma lowbat pa. Qianna’s PoV “Wag kayong magtitira ng buhay, ang lahat ng haharang patahimikin niyo!!” Sigaw ko sa mga tauhan ko at mga asssassin.

Nasa gitna siya ng paghahalungkat ng mga dokumento nang may tumawag sa kanya. “Nag-send ako ng picture sa cellphone mo,” pahayag ng tao sa kabilang linya. Sandali niyang tinanggal sa tainga ang cellphone at tiningnan ang mensahe sa kanya. Isang litratong napakapamilyar sa kanya ang laman ng message. “Yes sir. Ito ang unang kasong nahawakan ko noong nandiyan pa ‘ko sa Bulacan,” sagot niya.

Mag tataka si yaya Vera "Ah ganon ba? Sana naman gumaling na kung sino man binibisita nya sa loob" sabi ni yaya at naupo na "Sana nga po..." halos pabulong kong sagot at tumabi sa kanya Nag simula kaming kumain dalawa ni yaya nung biglamg tumunog phone ko Mommy calling... "Ah, sandali lang po. Tumatawag si mom eh" paalam ko at umalis para lumayo

Isang tahimik na pag-aako ng responsibilidad, ng pagmamahal, ng pagkakaroon ng mga bagay na matagal na niyang pinapangarap. Biglang nag-vibrate ang kanyang cellphone sa loob ng bag. Hindi ito kasamang narinig kanina sa mga tunog ng radyo. Inilabas ni Thalia ang telepono at napansin niyang isang mensahe ang pumasok.

Nakita kong umiling si lolo, “Hindi ko rin sigurado, Vian, medyo busy kasi ako sa academy, at baka maging busy ka rin sa pag-aaral mo. Kaya nga tanggapin mo na ‘to, para kahit papaano may contact tayong tatlo. Pwedeng text, tawag, o kaya video call.” Parang ang gara naman no’n, ila-lock down kami sa academy. Ngumit nalang ako nang matamlay at tinanggap na ‘yung cellphone. Iphone ata ang tawag dito, at mula sa brand na apple. Kulay silver ito, tapos may case sa loob na binili rin ata ni lolo. May bunny design ito, kaya ang cute tignan. Marunong naman akong gumamit ng cellphone dahil pinapahiram ako ni mama noon dahil may cellphone siya. Pinapalaro niya ako, gano’n.