Novel & Cerita Malalim Na Tagalog Ng Cellphone

Mahinang aniya ko. I took out my cellphone and took a picture of it. Pagkatapos ay tinitigan ko kung malinaw ba ang pagkakakuha. Nang makita na malinaw ay tumalikod na ako at naisipan na bumalik na kila Mama. Kaya lang ay tumili ako ng tumama ako sa isang tao. Naramdaman ko nalang na bumagsak ako sa sahig habang tumilapon naman ang hawak kong cellphone.

ngunit iba ang kanyang gagawin. "Humanda sila, pagsisisihan nila ang pananakit sa aking mama." wika niya habang nakatiklop ang mga kamay na tila gustong manakit. NAGHAHANDA na siyang umalis ng tumunog ang kanyang cellphone, kaya sinagot niya ito. "Baby, how are you?"wika ng nasa kabilang linya "im fine yabang, ikaw?" sagot niya

"Hindi mo talaga ibibigay ang phone mo?" Aba't. "Hindi talaga. Sabi mo nga saakin ito. Bakit ko naman ibibigay sa'yo? Bili ka din ng ganitong brand. Marami ka namang pambili. Marahas itong napahinga ng malalim. So, galit nanaman siya sa lagay na iyan? Inilagay ko sa likod ko ang cellphone ko ng dahan dahan itong lumapit saakin.

So much peace. Sinipat ko muli ang cellphone ko pagkaraan ng ilang sandali. Napasimangot pa ako ng makitang 2 minuto pa bago ang takdang oras. Ang tagal naman nun. Di ba pwedeng tawagin ko na siya dahil inaantok na din ako? Ilang sandali pa'y napahikab ako at sinipat ulit ang cellphone ko. 11:10 pa lamang. Isang minuto pa.

Hindi pa rin kasi ako makapaniwala na mukha kaagad ni Paul ang una kong masisilayan. "Kanina pang tumutunog ang cellphone mo. Baka hinahanap ka na sainyo." Bigla akong tumayo ng maalala kong tumakas lang pala ako kagabi sa bahay. Dali-dali kong dinampot ang aking cellphone at

paalam ko at tumayo dala ang cellphone, pero hindi rin naman nila ako pinansing lumabas ng boarding house. Stashing my one hand inside the pocket of my pink jacket, I went towards the Wifi machine outside. Galing sa pag-ulan ngayong araw kaya basa ang daan at makulimlim ang langit sa kinagabihan. Kagaya ng nakasanayan, tahimik ang buong lugar, walang taong dumadaan, at malamig pa ang panahon. Ang tanging umingay lang ay ang paghulog ko ng dyes pesos sa wifi at pag-connect nito sa cellphone.

Bakit siya magsi-cellphone habang kasama ako? Magsasalita na sana ako nang maramdaman ko ang pag-vibrate ng cellphone ko. Lumingon ulit ako sa kan’ya at nakita kong ibinabalik na niya sa bag niya ang cellphone. “Did you text me?” tanong ko. Tumingin siya sa akin at ngumiti. “Oo. I sent you my schedule.” Nakahinga ako nang maluwag nang dahil doon at natawa na lang. Narinig ko pa siyang natawa.

Hindi na siya nag-abalang buksan ang ilaw at nagkasya na lamang sa liwanag ng mga katabing gusali na tumatagos sa salaming bintana. Bumuntong-hininga siya habang minamasahe ang noo. Nasa ganoong posisyon siya nang tumunog ang cellphone kaya pagod niyang kinalkal ang bag para sagutin kung sinuman ang tumatawag. "Hi, Mom," halata sa boses niya ang pagod nang sagutin niya ang kanyang mommy.

Char! Kaya after magsimba, ikot-ikot kami ni Mother sa Quiapo, bili rito, bili roon kasi medyo mga mura lang. Pauwi na sana kami nang may bigla akong nakitang lalaking nakatayo habang nakatingin sa akin ng seryoso, nakahawak ito sa kanyang phone at mukhang may kausap. Mayamaya lang ay nagtataka ako kasi tumunog ang phone ko, nang tignan ko ito ay pangalan niya ang lumabas.

Hindi ko na kakayanin pa kung mawawala pa ulit kayong dalawa sa buhay ko. Umilaw ang telepono ko na nakalagay sa cellphone holder sa dashboard ko. Lumitaw ang pangalan ni Zykiel. "Hello?" Sagot ko habang nagmamaneho papunta sa lugar na pinuntahan namin dati ni Zykiel. "Babe, nasaan ka? Madaling araw na ah!" Tanong niya na may bahid na kung ano. "May importante akong ginagawa, Zykiel. Huwag mo muna akong guluhin." Sagot ko.