Malungkot In Deep Tagalog Novels & Stories

Ang pagmukhain akong malandi sa isip ng lahat ng tao sa buong Pilipinas? Dahil sa nalaman ko ay nawala lahat ng guiltiness na nararamdaman ko at napalitan ito ng inis at galit. Hindi pa din pala talaga siya nagbabago, sarili lang niya ang iniisip niya. Nabasa ko din ang mga kumento ng mga taga hanga niya, gold digger daw ako, maharot, makati, manggagamit, mukhang pera, at marami pang ibang masasakit na salita. Hindi man nila iyon sinabi ng harap-harapan ay masakit pa din sa dibdib makabasa ng mga gano'ng salita mula sa ibang tao lalo na kung hindi naman nila alam ang totoong nangyari.

CHARLES MALCOLM... "Fvck!" malutong na mura n'ya at inihilamos sa mukha ang palad. Alam n'ya na mangyayari ito sa oras na sagutin ni Dee ang tawag ng kan'yang lola ngunit dahil matigas ang ulo ng dalaga kaya nagkaroon s'ya ng malaking problema ngayon. Paano n'ya ipapaliwanag dito ang lahat? Saan s'ya magsisimula at paano n'ya sasabihin kay Dee ang totoo.

dagdag ko. “Please, I'm begging. Kung pwede ba umalis na lang kayo? Umalis na kayo, p-please..” pagsusumamo ko. Hindi ko alam kung ano pang mangyayari kapag tumagal pa sila dito. Marahas ko muling pinunasan ang luha ko bago tinalikuran siya.

May dala itong ilan pang pirasong mangga, kutsilyo at asin. Dahil abala pa sa pagpupunas ng luha, 'di niya nakuhang magsungit agad. "Ang mga taong pinapaiyak ka lang, walang kwenta," sabi nito. "Akala mo naman kilala mo," sagot niyang nakatitig sa manggang hawak.

Rina Mabigat ang aking kabuuan ng magising ako sa malamyos na tinig mula kay Ate Saring. Nakatulog pala ako . Ni hindi ko na maalala. " Ma'am,kumain na ho kayo. Kulimlim na ho sa labas at umalis na rin ho si Sir". Naawang turan nito. "Sige ate Saring. Salamat ho. Mauna na ho kayo sa baba at susunod ho ako". Nakangiting hayag ko.

malungkot nitong wika habang may luha na tumutulo sa mga mata nito. "Sorry po La." wika ko dito at hindi ko na mapigilan pa ang aking sarili na yakapin ito. Agad na yumugyog ang balikat nito palatandaan ng pag-iyak kaya hindi ko mapigilan ang sarili ko na maluha na din. "Sorry La....Sorry po!" pabulong kong wika dito. Naramdaman ko naman ang paghaplos nito sa likod ko kaya napahagulhol ako.

Ilang saglit pa ay humugot siya ng malalim na buntonghininga at malamig akong pinasadahan ng tingin. "Hindi ako aalis dito at hindi ko hahayaan na lumayo ka pa sa akin. Tagalog 'yan para mas maintindihan mo rin."

“That's his name. Walang sinuman ang dapat bumanggit no’n. Sa oras na sabihin namin ito… hindi pa man natatapos banggitin ang buong code ay sasabog na ang katawan namin dahil sa explosive device na nasa loob ng katawan namin” Napaisip naman ako ng malalim. Ang sabi ni Bakbak ay hindi niya masyadong me-memorya dahil ibang lengguwahe ito. La morte? It means death. “Pero kahit hindi ako magsalita ay papatayin niyo rin lang naman ako,” dagdag nito. “Give me a piece of paper and a pen.”

"Budang, malungkot kami pero kailangan naming magpakatatag. nawala ka man pero hindi ka mawawa sa aming mga puso. Aalagaan namin ang isa't isa. Magpapakatatag kami kahit mahirap na wala ka na." Sa isa't isa kami kumukuha ng lakas. Malungkot, nakakaiyak pero kailangang magpakatatag. Sa ganitong sobrang lungkot ko, iisang tao lang ang naiisip ko kaso wala siya dito. Sana nandito siya.

Ngayon ko lang narinig ang katagang iyon, ah? Tumango naman ang babae habang nakatingin din sa akin. "Bakamlabaw. Short for baka, kambing, at kalabaw. Mukha ka kasing cross breed ng tatlong hayop na iyon." Aba't...! Sa inis ko ay napapikit na lang ako ng mariin. I also clenched my fist, carrying the hope that it would lessen the annoyance I am feeling due to this woman. Pero imbis na mabawasan ay nadagdagan lang lalo ang pagkaasar ko nang marinig ko ang malakas na pagtawa niya.