Malungkot Na Tula Novels & Stories

Malakas itong nagmura. "Alin ang nakagwapo sa kanila? Yung kulay asul nilang mga mata? Pucha!" Nag-angat ako ng tingin at sumulyap sa kanya. Hindi ko alam kung maiiyak ako o hindi sa pinakita niya. Alam ko naman kasi na sinasabi niya lang ito para pagaanin ang loob ko. "Anong nakagwapo dun? Mukhang mga lamang lupa, mukhang mga maligno. Alam mo ba yung mga malignong kulay itim? Ganun na ganun sila, pati mga budhi nila."

makahulugan ang titig na ipinukol nito sa kanya. Napalabi siya saka nangingislap ang mga matang ngumiti. “Salamat, huwag kang mag-aalala iingatan ko ito” aniya saka sinimulang tugtugin ang isang piyesa na siya mismo ang gumawa. Saka kinanta ang lyrics nito na kung tutuusin ay paborito niyang tula. Paano kung sinabi ko noon? Na itinatangi ka ng puso kong ito

maarte niyang singhal. “NOTHING. You know it’s contracted marriage. No strings attached.” “Sa kanya. Pero ikaw meron. Mahal mo, remember?” pang-aasar niya. Inirapan ko siya at hindi nakasagot dahil totoo naman. Kung alam lang niya anong nangyari baka umuusok na ilong niya ngayon sa galit. I can’t tell it to her dahil super protective niya sa’kin na ultimong susugurin niya talaga ‘yung taong nanakit sa’kin.

malungkot na wika niya habang nakatitig sa bulaklak. ‎ ‎

Higit sa lahat, sa aking ina… Huwag kang mangulila sa ating pagkakalayo, O aking ina, miss na kita. Hindi man tayo ngayon buo, Nandito ka pa rin sa puso ko, At ang aking paggalang sa inyong dalawa ay buong buo.” At biglang tumunog ang bell na hudyat na tapos na ang kanyang oras. Natapos ni Teo ang kanya tula ng may luha sa kanyang mga mata. Maging si Troy at Dona at Miss Sarah ay pumalakpak with matching singhot pa.

Malinaw pa sa memorya ko ang mga katagang binitawan niya kanina. "Bigkasin mo ang unang saknong." "Ang pintuan ay mabubuksan, kung puso ang pinaburan." Pagkatapos kong bigkasin ang mga iyon, isang malakas na pag alog ng lupa ang naramdaman namin. Tula nabibiak ang lupa sa sobrang lakas ng paglindol! Bumaba ako upang hindi ako sobrang mahilo sa sobrang lakas nito.

pambabara ko rito "Malay ko meron na pala siya kasi nag paalam siyang mag rest room or Mauna na. " turan nito saka ako pinan ikutan ng mata "Huwag mo akong ginaganyan tusukin ko yang mata mo eh. "Turan ko rito saka siya inirapan " GOOD MORNING!!! " "Mukhang ang saya ng gising mo ah." Pekeng ngiting wika ko rito "medyo lang. " naka ngiwing tugon ni, Gillian ng mapansin ang masamang tingin ko rito

"Budang, malungkot kami pero kailangan naming magpakatatag. nawala ka man pero hindi ka mawawa sa aming mga puso. Aalagaan namin ang isa't isa. Magpapakatatag kami kahit mahirap na wala ka na." Sa isa't isa kami kumukuha ng lakas. Malungkot, nakakaiyak pero kailangang magpakatatag. Sa ganitong sobrang lungkot ko, iisang tao lang ang naiisip ko kaso wala siya dito. Sana nandito siya.

All things bright and beautiful, All creatures great and small, All things wise and wonderful, The Lord God made them all. Madali lang turuan si Tim dahil pagsapit ng tanghali ay na perpekto niya ang pagmemorize ng tula.Masayang-masaya si Tim na nakatanggap ng star mula sa akin.Sa sobrang katuwaan nito ay ayaw ng bumaba pa sa silid upang mananghalian kung kaya't nagpahatid na lamang kami ng pagkain kay Ditas.

The man who she's been looking for until now. Malakas. Nagkakagulo. Nag-iiyakan. May nagmamakaawa, nakikiusap na bigyan ng t’yansang makaligtas, ngunit matinik, matindi, manhid ang mga ito. Wala silang pakialam, basta kunin ang mga batang paslit at paslangin ang dapat patayin.