Maman Meaning Novels & Stories

the old man and his family address her as Miss or Maam every time they saw her. “ Nako po Maam” napa kamut pa ito sa ulo ng tinampal niya ang balikat nito para sa bihing okay lang tawagin siya sa pangalan niya mas mainam paiyun kay sa tawagin siyang Maam or Miss. “Let’s go, Manong gusto ko munang mag pahinga para may lakas akung sundoin sila kuya bokas.”

Umangat ang kamay ni Papa. Pero bago pa iyon bumaba, nauna na ang sampal ni Mama. Malakas ang tunog niyon sa mukha ni Papa. Napabaling ang mukha niya. Nakapikit saglit, saka dahan-dahang humarap muli. Namula ang pisngi at nagliyab ang mga mata sa galit. “Oo, mali na pinilit kitang pakasalan ako,” sabi ni Mama, diretso at walang pag-iwas. “Pero mas mali na minahal ko ang maling tao.”

At mukhang may masamang balak ang mga matatanda. Si Mama, nakaupo sa pinakadulo ng mesa, naka-cross arms at ‘yung mukha niya ay parang nagsasabing “Don’t even try to run.” “Raven,” she said, her voice commanding. “Umupo ka na. May kailangan tayong pag-usapan.”

"Ba't ba ganyan ang pangalan mo?" "Mga tanong mo, 'ma," pasimpleng saway ko sabay paliwanag na rin, "palayaw niya lang po 'yon." "Eh, kung anuman. 'Yon nga, 'yong sinasabi ko kanina, Maui, suwerte ako sa anak ko. Masipag 'yan, matalino, matino. Hindi sa binibida ko ang anak ko, ha. Nanay ako kaya ako ang nakakakilala diyan," ani Mama na ikinatahimik ko. Unang beses ko pa lang kasing narinig iyon mula sa kanya, at ngayon ay hindi naman direktang sinabi sa akin kundi sa ibang tao pa.

Hindi puwedeng mapipilitan lang si Mayor na panagutan kami ng anak ko. "Anak, sabihin mo na, para malaman natin kung may plano ang lalaking iyon para sa inyong dalawa ng bata," pati si Papa ay sumabat na. Dama ko rin ang pinipigil na galit sa kanyang tono. "Hindi ko po-" "Ace!" angil ni Mama na ikinaiktad ko sa aking kinauupuan. "Sino ang ama ng pinagbubuntis mo?"

Pero matagal na si Manang sa mansion kaya possible rin na may alam talaga siya. “Okay lang po, wala naman pong sinabi sa akin na kung ano si Manang Lena,” saad ko. Tumango si Mommy Maris. “At kapag may sinabi siya, huwag mo na lang pansinin. Matanda na rin kasi iyang si Manang Lena, minsan nga ulyanin na iyan,” saad niya. Ulyanin? Wala naman akong napapansin na malilimutin si Manang.

“Lola… mananatili ka po ba dito?” Dahan-dahang tumingin sa akin si Mama. Hindi agad sumagot. “Anak…” sabi niya sa akin, mahina pero diretso. “Kaya ako nandito… hindi lang para makita ka. Pero para kausapin ka tungkol sa dapat mong gawin.” Parang may dumulas na yelo sa batok ko. “K-kung tungkol ito sa—”

Bahagya siyang ngumiti dito. Nahihiya na napabiling agad siya sa salamin. “Ang ganda mo.” “Salamat po. Kayo rin po ma'am-” “Mama na, hija. Huwag mo na akong tawaging ‘ma’am’. Gustong-gusto ko nang tawagin mo akong Mama dati pa. Para na rin kitang anak noon pa.” At ngumiti ito ng magaan. Siguro inisip nitong hindi papayag ang Mama niya sa bagay na iyon kaya hindi nito sinubukan.

“Quite down your voice. Hindi nila pwedeng malaman.” Sa pagkakataong iyon ay tumawa na talaga siya. “Hindi nila pwedeng malaman, bakit?” “Baliw ka na ba? Nagka-amnesia? I already told you; Mom wants me to be a commoner for training.” “Mom?” gagad niya. “Hindi tinatawag na Mom o mommy ng mga anak niya si Lady Channing.” “Anong pinagsasabi mo?!”

“Matagal na kaming wala, Mommy.” “Hiniwalayan mo si Pandora dahil sa mamamatay ng bulaklak? That woman? Oh, god. You’re making me feel dizzy all of a sudden.” His mother was refusing to say her name. Iba’t-iba ang itinatawag nito. Pekeng yaya. Mamamatay bulaklak. Seductress. Walang breeding. Kung ano-ano na lang na mga pangalan na malayung-malayo sa salitang Charinda.