Mamaya Na Lang の小説・ストーリー

saad ni mama "ok lang ma maglalakad na lang ako hanggang kanto may mga sasakyan na naman dun nakaparada" sumang ayon na lang si mama at naghanda na rin ako sa pag alis. "nak lumaki yata balakang mo"takang tanong niya pero kinabahan na ako.

wika ni Mama. Tumango ako at nginitian ito. "Hindi ko alam, Ma, ang saya ko ng malaman ko siya ang ama ng kambal. Hindi ko naiintindihan pero gusto ko sabihin sa kanya, ngunit ayaw ko din agad agad." pag amin ko.

Anong tulong po mamo? "Malalaman mo nalang apo" Ilang araw nalang at matutulungan mo na ang kuya mo. Hindi ba maganda iyon, dahil makakatulong ka sa kapwa mo ,lalong lalo na at kuya mo pa siya. "Opo mamo,kaya lang nasaan po si mama? Bakit hindi po natin siya kasama? Ahh ang mama mo? Wag kang mag-alala dahil susunod na siya rito mamaya apo.

Hindi ko tuloy maiwasang maisip. Sana, isinama na lamang ako ni Mama.

PAG-AALAY Para sa matalik kong kaibigang si Bianca, at sa pinsan kong si Jomari na nangarap na maka-talik ang matalik kong kaibigan… Maganda ba ang langit? *** "MAMAMATAY NA AKO..." paulit-ulit na sinasabi ng maliit na boses sa isip ko. Walang iba kundi sa akin ang maliit na boses na iyon. Ito na yata ang pinaka nakakatakot na sandali ng buhay ko. Narito ako sa isang silid na bahagyang nasisinagan ng liwanag. Bahagya ko ring nasisilayan ang mukha ng walang hiyang kasulukuyang lumalapastangan sa akin! Nakangisi siyang parang isang demonyo!

Nagulat pa nga ako nang halikan niya ako sa noo. Gosh! Biglang nangilid ang luha ko. “You’re more than a mother to me. Pwede po ba kitang maging mama? Because I have mommy na po eh.” halos deresto na siyang magsalita. Natindi akong napalunok at pinigilang hindi mapaiyak. “Pwede mo akong tawaging mama.”

Hindi ko tuloy mapigilan ang matawa. Seriously, isang araw lang akong nawala, miss niya na kaagad ako? “Mommy naman eh. One day lang kaya akong nawala.” natatawa kong wika. Kusa na din akong kumalas sa pagkakayakap sa kanya

mas lalo akong umiyak na ramdam kong ikina taranta nito. “I-I mean don ‘t cry, wag kang umiyak. Ano bang nangyari?” sa isip ko, na--- ang feeling close naman nito, pero sabi noon ni Mama mas mabuting sabihin mo ‘yong nararamdaman at problema mo sa hindi mo kilala at hindi ka kilala atleast, hindi ka nila kilala hindi ka nila huhusgahan at hindi sila mag kukumento nang hindi mo gusto. “Okay lang ba na mag kuwento ako?”

Nakangiti nitong wika “Naku, talaga po Mam? Salamat po. Ang gaganda po kaya ng mga damit niyo. Ang mamahal pa.” nakangiting sagot naman ni Mona. Halata ang excitement sa boses nito kaya naman pilit niya din ang sarili niya na mapangiti. Ang bait pala ng amo nilang babae.

sabi ko. "Secured lang? Maghintay ka na siya ang mag-propose sa'yo, anak huwag ikaw hm, wala din akong maisip dahil nasa kanya ang lahat na pwede mong ibigay." sabi Mama sa akin umupo ako sa kama na nakataas ang dalawang paa.