Mamaya Na Lang Mga Nobela at Kwento

Aniya. “ Sorry, ma.. ” mahinang wika nito dahil hindi pa ito sanay na tawagin itong mama. “ Nahihiya ka pa rin ba? ” tanong ni Lorna, at ngumiti. “ Medyo po, ” sagot naman ni Kyro.

Hindi siya sumagot sa sinabi ng Fil-Chinese businesswoman at tumingin sa aming lahat at nagsalita na siya. "Ito ang proposal ko sa inyo pansamantala," aniya sa lahat maraming taong pumalakpak sa kanya. "I'm happy now, what we were now, just being civil, he's happy now." aniko sa daddy ko. "Nin yuanyi gen women yiqi qu ma, women hui jiejin ta ma?" pag-aayang wika ng mommy ko sa akin. (Will you come with us, we will approach him?)

“May dala ulit akong prutas na paborito mo” “Mabait itong bagong kaibigan mo, Maya. Kwela pa. Ngayon lang ulit ako nakatawa nang ganito,” sagot ni Mama, puno ng saya. Nakahinga ako nang maluwag. Sa puntong iyon, alam kong wala pa siyang sinasabi tungkol sa akin.

“Wait—did I just…? Did I just speak Spanish?” Natawa ako, lasing na tawa, pero may halong kaba. “Mama! Did you hear that? I don’t even… I don’t even speak Spanish! Pero bakit parang ang dali-dali sakin?” Wala pa ring sagot si Mama. Tahimik lang siya, pero yung mata niya para bang may tinatago. “Mama…” tawag ko ulit, this time mas mahina. “Do you know something? Do you… know something about me?”

PAG-AALAY Para sa matalik kong kaibigang si Bianca, at sa pinsan kong si Jomari na nangarap na maka-talik ang matalik kong kaibigan… Maganda ba ang langit? *** "MAMAMATAY NA AKO..." paulit-ulit na sinasabi ng maliit na boses sa isip ko. Walang iba kundi sa akin ang maliit na boses na iyon. Ito na yata ang pinaka nakakatakot na sandali ng buhay ko. Narito ako sa isang silid na bahagyang nasisinagan ng liwanag. Bahagya ko ring nasisilayan ang mukha ng walang hiyang kasulukuyang lumalapastangan sa akin! Nakangisi siyang parang isang demonyo!

Nagulat pa nga ako nang halikan niya ako sa noo. Gosh! Biglang nangilid ang luha ko. “You’re more than a mother to me. Pwede po ba kitang maging mama? Because I have mommy na po eh.” halos deresto na siyang magsalita. Natindi akong napalunok at pinigilang hindi mapaiyak. “Pwede mo akong tawaging mama.”

Hindi ko tuloy mapigilan ang matawa. Seriously, isang araw lang akong nawala, miss niya na kaagad ako? “Mommy naman eh. One day lang kaya akong nawala.” natatawa kong wika. Kusa na din akong kumalas sa pagkakayakap sa kanya

mas lalo akong umiyak na ramdam kong ikina taranta nito. “I-I mean don ‘t cry, wag kang umiyak. Ano bang nangyari?” sa isip ko, na--- ang feeling close naman nito, pero sabi noon ni Mama mas mabuting sabihin mo ‘yong nararamdaman at problema mo sa hindi mo kilala at hindi ka kilala atleast, hindi ka nila kilala hindi ka nila huhusgahan at hindi sila mag kukumento nang hindi mo gusto. “Okay lang ba na mag kuwento ako?”

Nakangiti nitong wika “Naku, talaga po Mam? Salamat po. Ang gaganda po kaya ng mga damit niyo. Ang mamahal pa.” nakangiting sagot naman ni Mona. Halata ang excitement sa boses nito kaya naman pilit niya din ang sarili niya na mapangiti. Ang bait pala ng amo nilang babae.

sabi ko. "Secured lang? Maghintay ka na siya ang mag-propose sa'yo, anak huwag ikaw hm, wala din akong maisip dahil nasa kanya ang lahat na pwede mong ibigay." sabi Mama sa akin umupo ako sa kama na nakataas ang dalawang paa.