Novel & Cerita Mamaya Na Lang

Makahulugan nitong wika kay Yumi. " Tumigil ka nga. Pagtinging kaibigan lang ang maaaring ituring ko sa'yo, James. Sana wag na tayong lumagpas doon." Pakiusap niya sa lalaki. Malungkot naman na tumango ito.

"Ang mama mo?" "Mom mo na rin siya, you should watch your tongue, baka mabuko ka ni mom. Napakatalas ng pakiramdam no'n." Pagtatama niya sa akin. Well, hindi lang kasi ako sanay na gano'n ang itawag sa mom niya which is already my mom, too.

Feeling ko nga hinahayaan niya lang ako sa trip ko? “Teh! Okay lang maging mukhang desperada ha? Kasama ‘yan sa buhay. Maaappreciate mo ‘yan kapag nasa fifty years old ka na tapos nagkukwento sa mga apo mo!” Natawa na lang ako sa sinabi ni Maki. Totoo nga naman talaga na nakakatawa isipin ang kagagahan kong ito, nakakatawa ikuwento sa mga apo ko.

mahabang wika ni Mama Amor Kaagad din naman akong tumango “wala na po akong balak na magpakilala sa kanila. Wala na din po akong balak na bumalik sa kanila.” seryosong wika ko. “Iha---” Paninidigan ko po ang alam ng lahat na patay na ako. Ma, nitong nakaraang walong taon, naging tunay kang Ina sa akin. Naging Lola ka ng mga apo ko…kaya naman, pangako, hindi ka namin iiwan. Mananatili kang Ina ko at Lola ng mga anak ko.” Seryoso kong wika

"Di ah! Di ko tiningnan!" "Echos! MJ nak." Nakangising umalis ang mama niya. Ang gago kaya naman pala, ang ganda ng ngiti dahil may kalandian na naman, siguro bagong fling niya yun or baka girlfriend niya na ito. Tse! Wala siyang pakialam! Gago. Mabulunan ka sanang yawa ka! Bwesit! Nakakainis! MJ pigilan mo yang luha mo! Umayos ka! Pigilan mo! Gaga!

yumuko pa ako para hindi naman siya tingalang tingala sa akin. “Molla, hintayin na lang kita mommy.” Napatango naman ako sa kaniya. Translation: Molla means in Korea I don’t know. “Mauna na ako.” saka ako tumalikod sa kanila. “Take care mommy.” Kinawayan ko na lang siya patalikod saka dirediretsong lumabas ng building na yun.

What's the meaning of this? “Ma? Bakit mo ako tinatawag na Mama? Hindi naman kita anak ah?” pilosopong tugon ni Mama. “Ma, soon magiging manugang nyo na rin po ako kaya ngayon pa lang Mama na ang itatawag ko po sa inyo.” tila proud at masaya pang tugon ni Sir Angelo. Halos malaglag na lang sa sahig ang mha mata ko sa paulit - ulit na panglalaki niyon dala ng pagkabigla.

𝐴𝑠𝑡𝑟𝑖𝑑 𝑅𝑒𝑦𝑒𝑠 𝑃𝑜𝑖𝑛𝑡 𝑜𝑓 𝑉𝑖𝑒𝑤 “Mama, ayos ka lang po?”

She's standing in front of my door, waiting for me to get up and go out. Biglang namuo ang mga luha sa aking mga mata habang nakatingin kay Mama naghihingi nang saklolo. Alam ko naman na ako lang ang makaresolba nito but I need my mother as my shoulder to cry on. Mabilis akong yumakap kay Mama kasabay niyon ang mahinang hagolgol. "It hurts, Ma. It hurts me a lot." humahagolgol kong wika kay mama habang mahigpit na nakayakap.

naalala nya ang kanyang tampo kanina “Bakit, na-miss mo ba ako?” “Syempre, tinatanong pa ba ‘yon?” “Hahaha… effective pala ang pagpapa-miss ko. Sinadya ko talagang ‘wag kang tawagan kasi pupunta naman ako dito. Gusto kong ma-miss mo pa ako ng sobra.” “Ang sama mo!” muli nya itong hinamapas “Hahaha… miss you, mommy. Nagmadali talaga akong makapunta dito. I can’t wait to see you.”