May Day Eve By Nick Joaquin Summary Mga Nobela at Kwento

Walang “sabi ko na nga ba.” Pagkatapos ko mag-kwento niyakap nila ako ng mahigpit. Ilang sandali lang ‘yon pero sapat para maramdaman kong hindi ako nag-iisa. Na kahit niloko ako ni Miguel meron naman akong dalawang kaibigan na hinding hindi ako iiwan. “You deserve better,” bulong ni Jem. “Not just better. Super, duper better,.” dagdag ni Sofia. “And tonight, we’re gonna drink like there’s no tomorrow and just enjoy ourselves!”

Malaki rin ang utang na loob ni Nicolas sa mga taga-isla Verde dahil sa pagsagip at pagtulong kay Mayumi noon. IT'S Wednesday morning, Mayumi woke up at 7:00 am in the morning when she received Bunny's calls. Maka-ilang beses na pala itong napatawag sa kaniya. Hindi niya kaagad na rinig dahil masarap ang tulog niya. "Why did you call me? I'm still sleeping. Call me later," she said while frowning. "Hey, did you forget? Today is your conference at Ayala Entertainment, hurry up. The conference will start at 8:00 A.M."

Hindi niya alam kung anong sasabihin niya kay Ralph, nahihiya siya kung kaya’t hindi na siya kumibo at kumain na lang sila ng tahimik. Maya maya ay biglang dumating si Joaquin. “Sorry, ngayon lang ako, traffic eh, ano? Kamusta yung dalawang bata?!” tanong ni Joaquin na hinihingal pa habang nakaharap ngayon sa kanila. “Maayos na sila at sasalinan na ng dugo, okay na rin pala kami ni Glory, napag usapan na namin ang lahat, diba, mahal ko?” saad ni Ralph na hinawakan ang kamay ni Glory.

Si Nixie at Nicho ay abala sa kung ano ang nakakapag-aliw sa kanila kaya hinahayaan ko lang. “I’d like to call the star of the show tonight, our great and good mayor of Cebu, Mayor Anton Revamonte!” saad ng emcee. I was just watching. Hindi tulad nila Maria at Mayi na panay ang palakpak habang nakatingin sa stage. And the scene itself makes me realized that I really should just… forgive him. Kung para sa kasiyahan ng mga kapatid ko, bakit ko ipagkakait?

And so it annoys her that this man, this good-for-nothing man, had the audacity – “That’s Devon Miles Joaquin.” Biglang sabi ni Ginny. Natigilan siya. Kahit iyon ang una nilang pagkikita ay kilala niya ang lalaki. Isa ito sa mga ampon ng kapitbahay nilang si Hernan Joaquin. Ang Hacienda Villamayor kasi at Hacienda Joaquin ay magkatabi. At kaya naman pala pamilyar ito. Sadyang sikat ang magkakapatid na Joaquin. The media even calls them ‘The Famous Orphans.’

Pero, wala naman dito iyong ama, kaya ako lang ang nakakaramdam. Whenever this is my situation, and when Quinoa always makes me cry. Only Joaquin can settle me. Daddy Aldamo went on to say, maybe apart from the fried mango, baka pati si Joaquin ay may ginagawang hindi tama kaya naman nararamdaman ko ang mga pagkukulang niya, lalo na't malapit ng maging bilog buwan kaya hindi malayong nararamdaman nanamin ang isa't isa nanaman.

Nanlalamig ang katawan ko habang naaalala ang dahilan ng kamatayan ni mommy. "T-Theo-" Narinig ko ang pagtawag ni Maymay sa 'kin na para ba naghihingi ng tulong, dahilan upang makabalik sa sarili. And so I immediately grabbed the naked man's neck na nakapatong kay Maymay sa kama at binalibag ko sa sahig. Mabilis ko siya inupuan sa tiyan at pinagsusuntok sa mukha hanggang tuluyang dumugo ang ilong nito. I know this man has no match in me, I maybe only fifteen but I'm tall enough para gulpihin siya. Lahat ng nararandaman ko galit sa ama ko ay ibubuhos ko sa gagong ito, pasensya siya dahil ginalaw niya si Maymay. Tuluyan ng nagdilim ang paningin ko at para ba hindi ko naririnig ang pagmamakaawa

nakangising sabi ni Maya, may halong panunukso sa boses, “lalandiin ko si Rico nang walang preno. Araw-araw, gabi-gabi—walang pahinga.” Mahinang hinampas ni Vera ang balikat ng kaibigan, pilit pinipigilan ang tawa. “Grabe ka talaga,” sabi niya, umiiling pero hindi maitago ang ngiti. “Girl,” singit ni Trish, seryoso pero may pang-aasar pa rin, “ikaw na ang nanalo sa jackpot. Huwag ka nang magpaka-misteryosa—sa ‘yo na ‘yan. Itaas mo naman ang mga bandera natin!”

“You have no business staying where you’re merely tolerated. Hindi ka narito para maging pangalawa lang, o pangatlo, sa buhay ng iba.” Isang click lang sa mobile app ang pag-book ng ticket—overnight decision na tinapatan ng iyak habang nakayakap sa throw pillow na amoy vanilla. Walang grand farewell, walang last look sa apartment na tinirhan, ni hindi sinabihan si Joaquin na aalis siya. Anong pakialam niya kung mapansin nitong wala na siya? Paglapag sa NAIA, sinalubong siya ng mainit, malagkit na hangin at isang pamilyar na boses.

Zie Malamig ang simoy ng hangin na dumadampi sa aking katawan, alas-kwatro na ng hapon at kami nalang dalawa ni Nick ang nakikita kong tao rito sa may dagat. Nakaupo lamang ako sa may buhangin habang pinapanood si Nick sa pagsu-surfing. This is our second day here sa lugar nina Nile at Joe, parang katulad lang din sa Hacienda ni Gabriel ang ambiance sa lugar na 'to, sobrang tahimik at payapa, malayo sa nakagisnan kong pamumuhay sa syudad.