Novel & Cerita Memoir

Nandoon ang mga nakaraang hindi na nila mababalik at mga nakaraang iiwan na lamang sa limot. Memories, like fragments of a forgotten melody, weave the tapestry of our lives. They are the elusive ghosts of our yesterdays, lingering in the recesses of our minds, waiting to be summoned by a scent, a song, or a fleeting glimpse of the familiar. The past, with its palette of emotions and experiences, shapes who we are today. In the quiet moments, we find ourselves drifting back, tracing the contours of our memories like fingers on an old, weathered photograph.

Oo nga at hindi niya alam kung paano makitungo si Zephyra kay Lucien pero hindi 'yon problema dahil sa mata ni Lucien ay may amnesia siya. Sa nabasa niya tungkol kay Lucien Clive Harrison, isa itong mnemonist. Lucien has an extraordinary inborn ability to recall or remember any long lists of numbers, data, book entries, names, etc, etc. Kahit yung isang buong libro ay kaya nitong i-memorize, educational man o entertainment books. Napakasensitibo din nito sa mga detalye.

Nakakainis talaga. Habang nagviview ako ng i* stories ng friend ko ay nadaanan ko ang story ni Kent Liam. Nagulat ako ng makita ito, I think we have the same book. Pero ng tingnan kong mabuti ay may caption na "I think this book belongs to someone who really love to stay at the Amusement Park" nakabold ang caption na yun at may nakita pa 'kong note sa baba ng picture. "Kung sino man po ang nakaiwan ng book na 'to sa Amusement Park, pm mo lang ako." Nabuhayan ako ng loob ng mabasa ko iyon. Iniisip ko talagang sa akin ang book na yun. Agad akong nagreply sa i* story niya.

Memories can make and break a person's heart. Memories... Memory... Memoir... Memo... Mem... Me...

Sa akin na siya. Muli kong kinuha ang itim na libro ni AZTEC. He could be one of those Mexicans who went missing weeks ago sa isang gubat sa north, but I don’t care. I will take care of him. Alam ko, na sa araw ding ito ay magbabago na ang takbo ng aking buhay. Sa unang pahina, sa unang pahina pa lang ay naramdaman ko na. Ramdam ko na ang sakit at hirap. But I took all the courage to continue.

anito sa nakiki usap na boses. bomuntong hininga muna si Tasha Bago nag salita, inilapag nya ang drawing materials at tumanaw sa tanawin. "it's my first heartbreak two years ago, seeing your parents you thought a perfect couple, then there's one day you'll found out that perfect is just a fiction a fake picture of a ruin family." malungkot na kwento ni Tasha. "that's sad, sorry for asking." tila na guilty naman ito sa pag tatanong.

Pagkatapos lamang noon niya binuksan ang libro nang maingat. 'Ang diary na ito ay hindi tatalakayin ang tungkol sa aking mga magulang nang detalyado, dahil wala akong anumang memorya na may kaugnayan sa kanila. Dahil iniwan nila ako noong hindi pa ako masyadong nakakapag-imbak ng mga memorya nang maayos, kulang pa ang aking edad ng limang taon noon. Gayunpaman, sila ang pinakamamahal ko sa mundo'

PROLOGUE A PAGE FROM THE MEMOIRS OF AN OLD, INTERFERING, MEDDLING, MANIPULATIVE, SCHEMING---ERASE, ERASE…HMM… A PAGE FROM THE MEMOIRS OF NEMO ASERON, THE MOST LOVING AND CARING GRANDFATHER…

A happy memories but sad at the same time. Hindi ko tuloy maiwasang alalahanin ang mga pangyayari noon kung gaano ba kasaya at kasigla ang bahay na ito. Mga alaalang mananatiling alaala. Mga pangyayaring hindi na maari bang maulit dahil hanggang doon na lang. — Flashback —

Ibibigay ko na lang sa Editor Chief namin kapag maayos na dahil sila na ang mag-finalize for publishing ng libro. Sobra akong nadala ng kwento. Nakakalungkot lang dahil ang babae ay naaksidente at nagkaroon ng amnesia. Lahat ng memories niya ay nawala at kahit buong pagkatao niya wala siyang ideya. Maya-maya napansin kong nag-aayos na si Gin ng kanyang sarili. "Wala ka pang balak umuwi diyan?" pagmamaktol na saad niya.