Memoirs Meaning Novels & Stories

“Jel, naniniwala kaba na kahit nawalan ka ng alaala ay hindi mo parin makakalimutan ang mga bagay na kong saan ka magaling? Tulad ng pag piano.” Napaisip ako. “Oo?” patanong na sagot ko. “Diba sa mga movie or series, kahit may amnesia sila ay hindi parin nila nakakalimutan ang mga talentinto nila? Sabi nila utak lang ang nakalimot pero ang katawan mo naaalala ‘yon. Pero bakit mo naman na itanong?” Umiling lang siya at ngumiti ng pilit bilang sagot.

Memories can make and break a person's heart. Memories... Memory... Memoir... Memo... Mem... Me...

Nag-apologize pa ito sa kanya na nakalimutan nito ang bagay na iyon. Arianna had a doubt that a Lawyer who she believed still had a sharp mind despite being in his senior years, would forget something important like that. Pero isinantabi na lang niya iyon. After all, hindi lang ang kanyang ama ang kliyente nito. And maybe, just maybe, it really slipped his mind.

Kahit anong hirap ng trabaho, kaya niyang gawin makakasama at makikita lang niya si Angge! Binuksan niya ang drawer na nasa gilid lang din ng kanyang kama at mula doon, inilabas niya ang kanyang diary. Yes! May diary siya. Isinusulat niya ang bawat masasaya at mahahalagang pangyayari sa kanyang buhay at ang makilala si Angge ay isa sa pinakamahalagang pangyayari sa kanyang buhay na hindi niya dapat nalilimutan kailanman.

Hindi buo. Pieces of memories. But the pieces are vague.

Tumayo siya at hindi na nag-abalang kunin sa mga kamay ko ang memoire. Nagtaka akong sumunod sa kaniya, ngunit upang lamang magtaka “Maghahapon na at napatagal 'ata ang ating kuwentuhan, pasensiya ka na. Baka hinahanap ka na,” aniya sa bungad ng pinto. Nang mapansin ang pagnguso ko ay dagdag niya, “The memoire of a mother for her child is different of that of the author for the journey to call upon the light of waking up the slumbering nation.”

Nandoon ang mga nakaraang hindi na nila mababalik at mga nakaraang iiwan na lamang sa limot. Memories, like fragments of a forgotten melody, weave the tapestry of our lives. They are the elusive ghosts of our yesterdays, lingering in the recesses of our minds, waiting to be summoned by a scent, a song, or a fleeting glimpse of the familiar. The past, with its palette of emotions and experiences, shapes who we are today. In the quiet moments, we find ourselves drifting back, tracing the contours of our memories like fingers on an old, weathered photograph.

Laket o Locket kung saan ito ay isang kwintas na maaari kang maglagay ng iyong larawan sa loob. -------- Sinabi ni Mayumi, "Walang saysay sa kanya ang hiyas mo. Hindi niya maipagpapalit sa pagkain dahil ilag sa kanya ang mga tao. Walang tao ang hihipo sa ano mang bagay na nanggaling sa kanya." Kinuha ng ketongin ang hiyas at paluhod na hinagkan. Lumapit din siya sa bakas na naiwan ni Felicidad sa alikabok at hinagkan ang mga bakas ng dalaga.

A happy memories but sad at the same time. Hindi ko tuloy maiwasang alalahanin ang mga pangyayari noon kung gaano ba kasaya at kasigla ang bahay na ito. Mga alaalang mananatiling alaala. Mga pangyayaring hindi na maari bang maulit dahil hanggang doon na lang. — Flashback —

Kanya-kanya pwesto ang mga ito, at inilibot ang mga mata sa paligid upang makita kung meron iba pang nakamasid sa kanila. Simula nang madestino sya sa bayang ito ay mas dumami pa ang mga taong labas. Ilang buwan pa lamang siya dito ay ilang beses ng nagkaroon sila ng engkwentro laban sa mga taong labas. Ilang tauhan na rin niya ang nalagas dahil sa hindi inaasahan na natambangan sila. Alam niyang parte ng kanilang trabaho ito, ngunit masakit para sa kanya na mawalan ng mga tauhan kaya hangga't maaari ay hindi na muling mangyari ang matambangan sila ng kanilang mga kalaban. Kinuha ni Nathaniel, ang kanyang mga gamit at muling tumingin sa malaking puno kung saan niya nakita ang taong lihim na