6 Word Memoirs Novels & Stories

Nakakainis talaga, sa dami ng bagay na pwede kong makalimutan bakit yung libro ko pa. 11pm after kong kumain ng dinner ay umakyat muli ako sa aking kwarto. Hindi pa rin ako makamove on sa librong naiwan ko. Napansin nga ni Mommy kanina na mukhang malungkot ako kaya sinabi ko sa kanya ang dahilan and she said na huwag na daw akong malungkot dahil she will buy me a new one. Pero paano yun after six month pa ulit ang magrerelease ang publishing company. Haysst. Nakakainis talaga.

yah"—that's my pronunciation of my nickname. Should I start my life story? DISCLAIMER: This is a work of fiction. Names, characters, businesses, places, events and incidents are either the product of authors imagination or used in fictitious manner. Any resemblance to actual person, living or dead, or actual event is purely coincidental. WARNING: This book contains sensitive topics like physical violence, explicit sensual topics, profanities and disturbing mature contents that maybe objectionable and not suitable to young audiences. Reading discretion is highly advised. ALL RIGHTS RESERVED|I do not allow my work to be used or adapted in any way without my permission.

“Mga dalawampung taon na ang nakalilipas noong una akong nagsimulang magtrabaho. Nagkagaon noon na nakita ko ang isang napaka sinaunang libro sa library ng cultural bureau noon! Ang mga nilalaman nito ay simple, pero sobrang sinauna ng mga salita kaya sobra akong nabighani noon!” “Nagkaroon ako ng dahilan para maging excited. Kung tutuusin, ibang-iba ang mga salita sa aklat na iyon kumpara sa mga sinaunang salita na karaniwang nakikita at matatagpuan. Nag-major ako sa archeology sa university at masuwerte ako na ang isa sa aking mga professor ang nagturo sa akin ng mga kahulugan ng ilang sinaunang salita. Pagkatapos naming ma-decipher ang mga salita, nalaman ko na ang aklat ay puno ng mga un

"Umamin ka nga sa 'kin. Bumalik na ba ang alaala mo?" Natigilan ako sa tanong niya. Oo nga pala. Five years ago noong maaksidente ako at nagkaroon ng amnesia. Hanggang ngayon wala akong maalala. May gamot naman akong iniinom para bumalik ang alaala ko pero walang talab. Ni katiting na alaala wala parin.

Kahit anong hirap ng trabaho, kaya niyang gawin makakasama at makikita lang niya si Angge! Binuksan niya ang drawer na nasa gilid lang din ng kanyang kama at mula doon, inilabas niya ang kanyang diary. Yes! May diary siya. Isinusulat niya ang bawat masasaya at mahahalagang pangyayari sa kanyang buhay at ang makilala si Angge ay isa sa pinakamahalagang pangyayari sa kanyang buhay na hindi niya dapat nalilimutan kailanman.

𝘴 𝘰𝘶𝘳 𝘴𝘩𝘰𝘳𝘵-𝘵𝘦𝘳𝘮 𝘮𝘦𝘮𝘰𝘳𝘺 𝘭𝘰𝘴𝘴. 𝘈𝘯𝘺𝘸𝘢𝘺 𝘵𝘩𝘢𝘵'𝘴 𝘮𝘺 𝘦𝘯𝘵𝘳𝘺 𝘧𝘰𝘳 𝘵𝘰𝘥𝘢𝘺, 𝘐 𝘥𝘰𝘯'𝘵 𝘬𝘯𝘰𝘸 𝘸𝘩𝘦𝘯 𝘐'𝘭𝘭 𝘧𝘰𝘳𝘨𝘦𝘵 𝘢𝘨𝘢𝘪𝘯, 𝘴𝘰 𝘐'𝘭� � 𝘵𝘳𝘺 𝘵𝘰 𝘸𝘳𝘪𝘵𝘦 𝘢 𝘭𝘰𝘵 𝘰𝘧 𝘭𝘦𝘵𝘵𝘦𝘳𝘴 𝘢𝘴 𝘮𝘶𝘤𝘩 𝘢𝘴 𝘐 𝘤𝘢𝘯.

Walang nakakaalam. "Ay napakagwapo, ilang taon na ba yun? 26? Kamukang kamuka pala yun ni sir Levin. Nandon sa kwarto nya ata dahil pagod pa iyon sa byahe. Kanina lumabas pero saglit lang. Nagpakita lang sya doon sa mga kaibigan nya. Jusko ang wiwild. Kita mo ba yung mga nagsasayawan doon? Jusko kulang nalang maghubad sila. Kami nung kabataan —"

Memories can make and break a person's heart. Memories... Memory... Memoir... Memo... Mem... Me...

A happy memories but sad at the same time. Hindi ko tuloy maiwasang alalahanin ang mga pangyayari noon kung gaano ba kasaya at kasigla ang bahay na ito. Mga alaalang mananatiling alaala. Mga pangyayaring hindi na maari bang maulit dahil hanggang doon na lang. — Flashback —

Tumayo siya at hindi na nag-abalang kunin sa mga kamay ko ang memoire. Nagtaka akong sumunod sa kaniya, ngunit upang lamang magtaka “Maghahapon na at napatagal 'ata ang ating kuwentuhan, pasensiya ka na. Baka hinahanap ka na,” aniya sa bungad ng pinto. Nang mapansin ang pagnguso ko ay dagdag niya, “The memoire of a mother for her child is different of that of the author for the journey to call upon the light of waking up the slumbering nation.”