Memories Of The Sword Novelas e Histórias

Base sa mga salitang sinabi, para bang lantarang iniinsulto ng taong iyon ang espada. Kaagad na sumama ang ekspresyon ni Leslie. Kumunot ang noo ni Harvey habang lumingon sa likod niya. Nang hindi nagbibigay ng oras na makakibo ang iba, narinig ulit ang malayong boses. "Ang may-ari ng sirang long sword na'to ay ang maalamat na Head Coach ng Sword Camp, ang buhay na alamat ng military force." "Hindi masyadong malaki ang halaga ng espada, pero may mas mahalaga pa kaysa rito."

Sino ang lalaking ito? "Matagal kong hinintay ang pagtatagpo nating muli." Muli itong ngumiti na nagbigay sa akin ng kaguluhan. Sa unang pagkakataon ngayon ko lang hindi nakasundo ang sarili ko at sa taong hindi ko pa kilala. Hindi siya kilala ng utak ko ngunit ang puso't kaluluwa ko'y hindi siya kayang ikaila. –End of Undying memories–

Malungkot niyang tugon at sa tuwing pinipilit niyang isipin kung sino at taga-saan siya ay nakakaramdam siya ng matinding kirot ng kaniyang ulo. " Huwag mong pilitin ineng kung hindi mo maalala, ang importante ay ligtas ka!" Maya-maya pa ay iniwan na siya nito upang makapagpahinga. Ang pagkawala ng kaniyang memorya ay malaking kakulangan sa kaniyang pagkatao. Ni hindi niya alam kung sino ba talaga siya kung kaya Iyah nalang ang itinawag sa kaniya ng matandang kumopkop sa kaniya.

Pero ang ayaw ko lang sa kanya ngayon ay kung paano siya manamit at kung paano siya manalita. No’ng gabing muntik ng may mangyari sa amin ay masasabi kung isa 'yon sa masayang memorya sa akin na hindi ko makakalimutan. Gago na lang si Kyhan dahil mas pinili niyang saktan ang lokohin si Agatha at ngayon na nakabalik na siya ulit sa piling ko ay hindi ako makakapayag na may ibang mag mamay ari sa kanya.

"W-who a-are y-you? W-what d-did you d-do to m-me?" "I'll answer your second question first..." Tinutok nito ang espada sa kanya,"... Look at the tip of this sword..." Sinunod niya ito kahit wala siyang ideya kung ano ang titingnan doon. "... Your blood is in there right? And my sword contains the Evil Innocent Poison, familiar?" tanong nito pero hindi siya sumagot, "I think you're not. I'll explain it to you since your going to die now,"

If this is anyone, they would be panicking or freaking out already. "Help me clear the path, I need to reach Elijah. He's drifting away because of these demons." Tugon ko sa kanya at hindi ko na pinatulan ang kalokohan niya. I have no time for it dahil nakikipaglaban ako. I need to reach Elijah to talk—I saw Elijah fighting the demons and every time he slays the demon, the sword glows and it eradicates the body and turns it into ash. The sword. Yes the sword, that's it! Ngunit nagulo na naman ang atensyon ko dahil kay Stefano.

"May nakakatakot na Sword Energies na nakatago sa mga bundok sa loob ng Crepe Myrtle Sword Pavilion. Mga malalakas na swordsman lang ang kayang gumawa ng pagbabago sa mga Sword Energy na iyon. "Nakatala sa sinaunang libro ng Sangria na isang malakas na to ang naging Divine Sage sa Crepe Myrtle Sword Pavilion isang milyong taon ang nakaraan. Kaya niyang maapektuhan ang mga Sword Energy dito, pero hindi ito kasing nakakatakot kagaya ng sa'yo. "Nilabas mo lang ang Yogacara mo at nagawa mong palabasin ang napakaraming Sword Energy. Kung kaya't sa tingin ko ay may kinalaman ang swordsmanship inheritance sa mga Sword Energy na ito."

sagot niya kasabay nang marahan na pagtango. Napasandal ang doktor sa swivel chair nito saka napabuntong-hininga at muli siya nitong tiningnan. "The part of his brain which got a fractured is where our memories stored. And yes! There's a possibility na may mga bagay o tao siyang hindi maaalala specially kung ang bagay o tao na 'yon ang nasa isipan niya when he got into an accident," paliwanag ng doktor.

“Jel, naniniwala kaba na kahit nawalan ka ng alaala ay hindi mo parin makakalimutan ang mga bagay na kong saan ka magaling? Tulad ng pag piano.” Napaisip ako. “Oo?” patanong na sagot ko. “Diba sa mga movie or series, kahit may amnesia sila ay hindi parin nila nakakalimutan ang mga talentinto nila? Sabi nila utak lang ang nakalimot pero ang katawan mo naaalala ‘yon. Pero bakit mo naman na itanong?” Umiling lang siya at ngumiti ng pilit bilang sagot.

There were bits of vague memories, but she couldn’t make out the face of the man who took her precious first. Not that it still mattered. Hindi naman niya maibabalik kung sakali. Isa pa, baka nga mas mabuting wala siyang maalala. It was not a good thing to remember anyway. It was shameful! Disgraceful for someone like her! “Arianna, you’re here!” Sinalubong siya ng kanyang amang si Samuel. Hindi nakaligtas sa kanya nang mapalitan ng saya ang naunang matinding pag-aalala sa mukha nito.