Memories For Keeps Novels & Stories

Akala ko pamilya lang nila ang pupunta pero mukhang hindi, mukhang pati ang mga kaibigan ni Lennox ay nandito dahil namukaan ko ang iba. Kanina rin ay wala namang sound system dito pero ngayon ay meron na at may lalaki pang nakatayo doon na maliit na stage habang may suot na headset. Ano nga bang tawag doon? BJ? CJ? Basta yung may iniikot na malaking cd. Nilibot ko ang paningin ko sa paligid upang hanapin si Lennox pero hindi ko ito makita. Nasaan sya?

Nakayukong usal ni Mary. "Huwag mo nang alalahanin iyon. At saka, kung ano man ang nakita mo kalimutan mo na lang 'yon." Mahinahon kong usal dito. Isang malapad na ngiti ang binigay ko dito bago ako umalis. Ilang sandali pa ang lumipas at hindi ko namalayan ang oras. Kailangan ko nang makauwi dahil tiyak na naghihintay na sa akin si Avery.

Tanong niya sa neurologist doctor pagkatapos isalaysay dito ang lahat ng nangyari kay Destiny. “There is a bit of chance na maalala iyon ng asawa mo. Sabi mo nga, she was only five or six years old at that time. Our brain starts to recall memories at the age of 3 or four years old, pero kasi sa case ng asawa mo, she lost her memories at a young age. Kaya mahihirapan na e recall ng memories niya ang nangyari when she was five. The best thing you can do is, dalhin siya sa mga lugar na madalas ninyong puntahan noon, at gawin ang mga bagay na madalas ninyong gawin. It helps her regain some of your memories.” Walang sinayang na oras si Andres. Agad na dinala niya si Destiny sa mansyon kung saan u

But our lips remained connected, never minding the cold that the rain had poured on us. But… I will remember it all. Even this cold. I will remember it.

tango lamang ang sinagot nito bago tuluyang umalis. Yeah right, he wants to stay whatever he did and happened here. Para na rin iyon sa kapakanan nila Shella. He wants to preserve every happy memories he had in this province, kahit man lang sa kanyang alaala.

Ang tagal na pala, akala ko mga months pa lang. "Ilang tao na ang nagsabi sa kaniyang kalimutan na ako at pakawalan, pero ayaw niya, gusto ko nang makalaya." Kahit man nakakatakot ang boses nito, bakas dito ang pagmamakaawa. Malamang pagod na nga talaga siya, dapat ay matagal na siyang umalis dito. "Katulad ng sinabi ko, maaaring maglaho ang kaluluwa mo at hindi na mabigyan pa ng pagkakataon na isilang pang muli." Napatingala ako sa likuran kung saan nakatayo si Keir.

Nilapitan niya ang doktor pagkatapos at tinanong ang tungkol sa kondisyon ni Kean. "Maria, the anterograde amnesia that Kean is experiencing has caused him to lose memories from the past five years. It is possible that he has lost all memories from the time you met until the birth of your child. We cannot rush his recollection of those memories." "But doctor... if that's the case, how will I make him recognize me again? How can I bring him closer to me and Harry?” Ang tanong ni Maria ay puno ng pangamba, ngunit puno rin ng pag-asa.

Memories can make and break a person's heart. Memories... Memory... Memoir... Memo... Mem... Me...

She did inhaled and exhaled a few times with close eyes while trying not to mind the negative thoughts in her head. "The memories are still in your head, right? Don't push it away, September. Don't try to forget those memories. Just let it in your head and try to focus. Keep calm and don't overact." mahina nitong saad sa kaniya. Humigpit naman ang hawak niya sa kamay nito.

“Remember, ikaw ang magp-present bukas sa client.” Napamaang sandali ang bibig ko. “Iyong sa online? Anong oras ba?” “Gigisingin na lang kita. Just don't lock your door.” Tumango ako. “Oh... sige. Pero ano mo nang konek no'ng chocolates?” “Nakakaboost ng memory,” kaswal niyang sagot. “It helps you think better and focus. Keeps you awake too. Kung sa estudyante, madaling makasaulo ng impormasyon. Baka sakaling makatulong sa'yo.”