Novel & Cerita Mental Health Day Quotes

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

Napailing na paninindigan ni Misha. “Yeah, you're right. Depression isn’t a result of not praying enough. We don’t just tell people with physical or mental illnesses to just pray and not have themselves checked. Yes, prayer is too powerful. But mental illness is just like any other medical illness, and hence should be treated in a similar manner—and that includes seeking professional help. " She said absentmindedly while looking at the woman still comforting her sibling. Nanatili silang tahimik. Panay ang hinga ng malalim and silently hoped for the girl to be strong and survive her own emotional battle.

Namamangha akong naki-pagsabayan sa palakpakan ng mga nanonood, bihira na lang kasi ang mga tao ngayon na magbibigay ng pansin at tulong sa mga taong may mental health problem, madalas kasi itong nadidis-regard at pinagkakamalan lang na maliit na problema, In fact, it is much more significant than cancer, because you can’t notice someone struggling alone while there’s a faint smile on their face. “Let’s give him a warm of applause, Mr. Ace Duke Remington!” masiglang saad ng announcer, sunod-sunod din ang pag-click ng mga camera nang masilayan nila ang seryosong mukha ni Duke, habang ang mga babae naman ay kulang na lang ang pagningning ng mata dahil sa nakikitang kagwapuhan,

Nang mag-angat siya ulit ng tingin, pumatak ang mga luhang iyon. Dahan-dahan niya iyon pinunasan at mas lalong pinalungkot ang mga mata. “But I am just like everyone else, an ordinary person. I also have troubles and times when I can't control my emotions, so I hope everyone won't be too harsh on me. I have encountered harsh and violent comments from the netizens. It greatly affected my mental health. Even my spiritual self was already bruised by all the hate I received from the people in the internet.”

Hindi ko siya tiningnan—pinagpatuloy ko lang ang pagsusulat, pilit na nagpapanggap na abala. “Miss Laurent, are you alright?” mahina niyang tanong, pero sapat para marinig ng mga nasa paligid. Nabigla ako. Ramdam ko agad ang mga tingin ng mga kaklase ko. “Yes, Sir. I’m fine po,” sagot ko, pilit na kalmado. Tumango siya, pero ramdam kong hindi siya kumbinsido. “If you need a break, just let me know. Mental health is important, especially these days.”

"I don't know. Maybe like Mommy?" He laughed. "Being a psychiatrist is boring, Dave. You know how annoying it is to talk with crazy people, right?" I frowned. "Yeah! It's so annoying to talk to stupid and idiot people!" Muli siyang tumawa at tinapik ako sa balikat. "People may be stupid and idiot, but when they need help, don't hesitate to give. This world has a lot of cruelty, Dave. But you can't just separate yourself from others. Instead of doing that, make something that could change them and the situation. Don't ever give up on things. God won't give you a problem that you can't solve. So as long as you stand, as long as you're alive and can fight, don't give up. If you're annoyed by ho

"Masaya lang ako kasi nagkita tayo ulit. Hindi ko sana ma-e-experience 'to kung hindi mo ko tinanggap uli sa buhay mo." Umismid ito. "Bakit, pinagtabuyan ba kita? Ikaw 'yung pinagtabuyan ako eh. Aella, 'wag ka na ulit magmahal ng maling tao, tama na ang masaktan minsan, 'wag mo ng dalas-dalasin kung gusto mong maging malusog ang mental health mo." Hinampas niya ang braso nito. "Salamat."

Sabay punas ko sa luha ko. "Hmmm...." Habang nag-iisip ng sasabihin sa'kin. Hindi na rin ako nagsalita at hinintay ko lang ang sasabihin niya sa'kin. "Ah, ito Adi maganda 'to." Sabay ngiti ng malapad sa akin. "Cry, forgive, learn, move on, and let your tears water the seed of your future happiness it was quoted by Steve Maraboli." Somewhat it made me calm.

“Baka mabaliw ka na ng tuluyan? Bakit hindi ka humingi ng tulong sa psychiatrist?“ “No. I will not do that because people might think that I am insane. You know naman dito sa bansa natin, masyadong judgemental ang mga tao.” “Sa tingin ko ay kailangan mong magpahinga. Magbakasyon ka. Pumunta ka sa kahit saan. Kahit anong paraan ay gawin mo para ma-divert ang isip mo sa ibang bagay. Kalimutan mo muna ang mga problema mo dahil may mga tauhan ka naman na pwedeng gumawa ng trabaho mo para sa ‘yo.”

nagsisisi kong sabi. "Kaya napakahalaga talaga na minsan kailangan muna nating kilalanin ang tao. Sabi nga sa isa sa inspirational quotes na madalas na makita ko, 'Everyone you meet is fighting a battle you know nothing about. Be kind. Always.'" Nasapol na naman ako. Ano ba iyan, ang hirap umilag. Kung bala lang ang mga salita na sinasabi ni Draken, malamang ay kanina pa ako deads.