Novel & Cerita Mental Pain Quotes

“That regret, what if.. I spent a little time with him. Gain new memories, make a new one. Forgot the past and move on. Sana hindi ko siya iniwan dito. Sana ginawa ko silang priorities ni Mama. Nag enjoy kami with Linea.” I said and let my tears come out while all the memories we have lush out. It opened like a wound and let me take a taste of the pain. "Pain is what makes us alive." Jean said. "We all have that kind of pain. Ellya and it's up to us. On how we are gonna conquer it. How we are gonna tolerate it and intake it."

“Because pain taught me patience. And patience taught me love. Hindi kailangan laging sumigaw o mag-iingay para maramdaman.” “Ang lalim mo talaga,” sabi ni Mariel, medyo natawa. “Seryoso ako, Mariel. Minsan, kailangan mo lang tanggapin na may mga sugat na hindi agad maghihilom. Pero tandaan mo, may mga taong handang hintayin ka na makabangong muli.” Tumahimik bigla ang paligid. Ngunit bago pa man siya makasagot, isang boses ang sumigaw mula sa malayo.

“Don’t forget to take care of yourself, okay? You can’t pour from an empty cup.” Napatawa ako nang mahina. Pamilyar na sa akin ang linyang ‘yon; ilang beses na rin niyang sinabi iyon para ipaalala sa akin na unahin din ang sarili. Parang naging mantra na namin. “I know. I’m trying. Pero alam mo na, ang hirap lang minsan. Everything feels so fragile. Parang laging may nakaambang mali.”

wala sa loob na sabi ko sa kanya. “Pain, makes us stronger, kasama yan sa buhay. We’re human. Kaya mahala na mahalin ang sarili higit sa lahat.” Napatingin ako sa kanyang mukha nang sabihin niya yun. “W-Why? May dumi ba ako sa mukha?” usisa niya nang mahuli niya akong nakatitig sa kanya. Nag-init ang aking pisngi at nag-iwas ako ng tingin.

Nagawa niya pa rin gumawa ng masama. "You know I'm in endless pain when I wake up one morning and realize that I'm dead, buried and forgotten by those who are dear and close to me but alive and kicking to strangers, a people who don’t give a d-mn about me. You know you will forever be in pain when you wake up in the morning, with a jolt, to an emotionless face of someone who tells you nothing but to go out and kill, take another human’s life or yours would be taken in more painful ways than you can imagine. You know pain when you go to sleep with it every night and you see yourself being lowered in your own grave but when you scream to those mourning and burying you your screams are whimpers

And I don't think this pain will easily go away once I heard him say 'it's gonna be fine'. The pain can't be easily erased. Hindi gano'n kadali....naii-iyak ko lang ito, pagkatapos ay bukas okay na. That tomorrow, I'll just laugh all things out.... because it's not. Maybe it could really heal by time, but the stain would still be there...etched forever in my heart. "Don't pity me," I said as I harshly wiped my tear. Nanatili lang siya roon sa harap ko habang pinapanood akong miserableng pinupunasan ang mga luha.

Ang bawat komento, bawat reaksyon, ay nagbibigay sa akin ng lakas upang tapusin ang bawat madugo at emosyonal na kabanata. Huwag kayong mag-atubiling magsalita. Sabihin ninyo sa akin ang inyong saloobin—ang galit, ang kilig, ang sakit. Dahil ang kwentong ito ay hindi lang akin. Ito ay atin. Maraming salamat sa patuloy ninyong pagtitiwala. With blood, desire, and devotion, QuillWhisper

“No. I dream of finding him.” Napakunot-noo si Alvin. “Then why not give it your all? May shortcut na nga sa harap mo, hindi mo pa sinasalo. How can I believe you?” Natigilan si Czarina. Maya-maya, mahina niyang sabi, “I’ve failed too many times. Every no feels like a knife—binubuksan ulit ang sugat.” “I get that,” marahang sagot ni Alvin. “But pain isn’t a reason to give up. Konting kapit pa. Baka sa susunod, magbago na ang lahat.”

those words literally killed me. Para akong sinaksak ng libo-libong punyal sa iba't-ibang parte ng katawan sa katotohanang narinig. May ideya na ako na magiging ganito nga pero hindi ko inaasahan na ganito kasakit. Para akong nauubusan ng hininga paunti-unti. It's torturing me. "No strings attached. D*mnm should I be proud. But the girl is beautiful—" "Shut up, you irritate me a lot. Go to your house—"

Hindi ko alam kung saan ako nagkamali, o kung paano ko maaayos ang lahat. Napansin ko na tila maluha-luha na si Quicee, at ang sakit sa kanyang mga mata ay hindi ko kayang ilarawan. Naramdaman ko ang kirot na dulot ng mga salitang iyon, at ang isang bahagi ko ay nagsisisi na hindi ko siya naipaglaban nang mas matagal.