Mental Pain Quotes の小説・ストーリー

Nag kibit balikat nalang ako at nginisian sya. She walked tiredly towards me. "You are so annoying!" She rolled her eyes, sabay abot sa akin ng ice coffee. "Ice coffee pa ba to or hot coffee?" Pa biro kong saad sa kanya. Hindi na kasi malamig, and I think na lusaw na din yung ice. Ang tagal ba naman nyang naka squat para lang maki pag picture.

"Gusto kong malaman kung ano talaga ang nangyayari, pero alam kong ayaw mo pang sabihin sa ngayon." Huminga siya nang malalim at pinagmasdan ang hindi mabilang na mga punongkahoy na halos takpan na ang kalangitan. "It's easy to say that we should forget all our problems for a while and let ourselves enjoy. But in every giggle I make, in every smile and in every guffaw, my problems always interrupt. Because we don't have the power to shut down our memory. When it wants to come, it comes."

Mga karanasang ay sakit, may saya. Sa pangalawang pagkakataon, lilisan na naman ako sa lugar na nagbigay sa akin ng masakit na karanasan. Sa pangalawang pagkakataon, ako ay tatakas na naman. Paulit-ulit nalang, Beatrize! Ano pa bang magagawa ko kung ito na kinahinatnan ng buhay ko? Wala naman akong kapangyarihang ibalik ang dati upang itama ang pagkakamali ko.

Weakness because of pain. Alam kong wala akong karapatang husgahan ang mga taong nadadala sa sakit. They say that you won't know the real pain if you haven't experienced it yourself. People have their own capacity for emotions. There are people having a breakdown in just a small pain and there are those who can still smile and live happily despite of so much pain. Para sa'kin ay wala ako sa dalawa. I'm in between because I'm also having a temporary breakdown but can endure the pain as long as I can.

Lahat ng sakit ay nandidito sa dibdib at dinudurog ako dahil sariwang-sariwa sa akin ang lahat. Can someone tell me, how can I escape from this sadness and pain? Haven't I deserve to be happy?

It will bring pain but pain is the most powerful reminder that we are still alive and we need to embrace pain in order to survive. Lahat tayo dumadaan sa madilim na bahagi nang mga buhay natin. Ilang ulit ko ng naisip mag let go pero hindi ko kinaya. Ngayon hindi ko lang basta kakayanin, gagawin ko na rin. Handa na ang mesa kaya nilingon ko si mommy na tila tinatantya ang reaksyon ko. Hindi ko kayang ngumiti at ayaw kong magkunwari. Pain was there but it's okay, I'm fine.

“Alam mo ‘yung sinabi ko dati na never ko gagawin ‘yon unless sure ako? Well… I guess pain changes people. I don’t regret it either.” ************

Bigla nitong sabi na nagpatahimik sa akin. Hindi ko alam ang isasagot ko. Hindi ko na rin naman alam ang gagawin ko at kung tatanungin ako kung kaya ko pa ba o hindi na... ang isasagot ko ay hindi na. "The pain is too much... Ewan ko po." Sagot ko makalipas ang ilang minuto. Sa ilang beses ko sigurong pagtanggi na iwasan si Nathan, ngayon lang ako nagsisi. Ewan ko ba, bakit kasi ngayon ko lang narealize na tama pala ang nabasa kong quote.

Biglang tumakbo sa isip ko ang lahat ng pinagdaanan ko noon bago ko maranasan ang saya na meron ako ngayon. God will work all things together for your own good.There's gonna be a plan for your pain and the testing of your pain will develop courageousness and perseverance.God said that your pain has a purpose. "I love you more, Ramier,"mangiyak-ngiyak kong usal.

Hindi ako nakasagot, ngunit nararamdaman kong may binubuksan siyang pinto sa pagitan naming dalawa. “It means you’re stronger than you think,” dagdag niya. “Pain is a teacher. Embrace it, learn from it. That’s how you’ll get better.” Napakapit ako nang mahigpit sa aking mga kamay, ramdam ang bigat ng kanyang mga salita. Naroon ang kakaibang tibay na dulot ng kanyang pag-asa sa akin. Nagsimula akong huminga nang mas maayos, pilit na pinapawi ang sakit sa katawan ko.