Mental Pain Quotes นิยาย & เรื่องราว

Hindi ko maagapan na tanong kahit alam ko na ang possibleng sagot. "I won't last a day." He bitterly smiled and touched my cheek. I can feel his cold hands and the spasm of his flesh. "Don't feel bad about my passing...this is what I deserve for inflicting pain on you." Unti-unting kumakalat ang sakit sa aking kaibuturan ngunit hindi ko magawang tumugon sa kanyang mga sinabi. Ito yung sitwasyon na ayokong mangyari ngunit wala akong magawa upang mapigilan ito. Kahit gusto kong isipin na may paraan pero sinasampal naman sa akin ang katotohanan na wala. I've never been so helpless in my life.

I don't know what to think anymore, it seems like everything is against me. Kinusot ko ulit ang mata ko, and I blinked in surprise when I realized they were wet. Natawa ako. Natawa ako sa sarili ko dahil umiiyak nanaman ako. I need to brave the skeletons in my closet. Ang sakit pati ng ulo ko, it’s throbbing. Bakit hindi kayang alisin ng alak pati physical pain?

It's just that it's so freaking hard to balance it. "Ang hirap, Kuya!" Reklamo ko. Kinamot niya ang kanyang ulo. "Aalalayan na naman kita. Natatakot ka lang matumba." "I don't want to have a scar!" "Eyah, in life you'll be dealing with several pains. If you're not ready for that, how can you be strong?" Those words lingered on my mind for many years. If I wasn't ready to be in pain, I would not be strong. Pain teaches us. But in my case, pain has been a drug to my system, slowly eating and killing me inside.

" Whatever it is that you're going through, malalampasan mo rin 'yan Sir Liam. Mabait ka namang tao eh. I know you're broken deep inside , I notice that everyday. Just accept the pain, someday you'll get over it." Bigla naman itong napangiti. Pero Yung tipo ng ngiting sumasabay ang pag-ulap ng mga mata. Yung tipong nakangiti pero bakas sa mukha ang sakit at pighati. " Inumin niyo na ang coffee sir. Baka malamig na 'yan..." Pag-iiba niya ng usapan. " Oo nga pala," wika nito sabay about sa taza ng kape na inilapag niya kanina sa mesita.

Tila ba biglang pumintig ang sakit sa sulok ng kanyang mga mata. Napagtanto na niya na minsan, ang mga simpleng salita ay pwedeng maging isang di nakikitang matalim na sandatang pwedeng tumaga sa puso ng isang tao. Nang maisip niya ang mga panahong di niya mabalikan at kung ilang beses niyang sinabihan ng masasakit na salita ito, gaano ba siya kalakas na nagawa niyang bumangon ulit at ngumiti sa kanya matapos paulit-ulit na masaktan?

is just a torture. Gagawin niya ba talaga lahat ng sinabi niya? Raddix, would you really kill me? Hinayaan ko ang sariling lamunin ng labis na kalungkutan. Tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha sa mata ko tila wala na itong balak huminto. Hindi ko na inisip kung may makakita sa akin ngayon, ang gusto ko lang ay maibsan iyong sakit. The pain is just too much. Iba pala kapag galing sa taong mahal mo iyong masasakit na salita... doble iyong sakit na mararamdaman mo. Para akong sinasaksak ng paulit-ulit.

Hindi pa naman ako nakapag search kagabi ng something motivational and inspiring quote puro cheesy pick-up lines lang. Buti na lang at nakita ko 'yong quotes for life na nakadikit sa pader. Hindi ko pinahalata na binabasa ko 'yon at dahil do'n, pinuri nila ako kahit na medyo nandaya ako kaya umamin na lang ako at natawa sila. "Pero if words of wisdom para kay Jaq..." this time, I really think hard to form words that could satisfy him to keep living. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." I said straight into his eyes then gave him a bright smile after.

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

Bigla naman may pumukpok sa ulo ko kaya bigla akong na tumba at na walan ng malay. ____________________________ Unti-unti ko binuksan ang mga mata ko na lumalabo at unti-unting lumilinaw. Ikinalat ko ang mga mata ko sa paligid saka naramdaman ko din na nakatali ako sa upuan. "Gising ka na pala Miss Sofie, tawagin ko lang muna si Mr. Mateo." sabi ng lalaki na nakasuot ng doctor attire saka siya naglakad papuntang pinto at bumukas ng pinto saka lumabas

"Please, don’t let your anger consume you, Narnia. It’s okay to feel pain, but don’t let it turn you into someone you’re not." Pinikit ko ang mga mata ko, pilit kinakalma ang sarili ko. Kung sana ganoon lang kadali. Pero paano kung huli na ang lahat?