Message To Grandma Novels & Stories

Umupo ako sa sofa at tumitig sa ceiling habang hawak-hawak ang phone ko. Ilang beses ko nang tinype, binura, at tinype ulit ang message na gusto kong ipadala sa kanya. “I miss you.” “I’m sorry.” “Please talk to me.” Pero wala sa mga ‘yon ang nabigay ko. Dahil kahit anong sabihin ko, alam kong hindi sapat. Hanggang sa sa huli, isang simpleng mensahe lang ang pinadala ko. “Marga… please eat on time.”

“I’m not crying… Anyway, can you tell grandma that you miss her and you love her?” Tumango ulit si Triss. “Grandma, can you hear me? I miss you grandma and I love you very very very much!” Dahil wala pa rin siyang response na natatanggap, tumingin siya ulit kay Archi. “Grandma loves you too, baby…” si mommy Lavenia na ang sumagot. Si Tobi naman, inilapit niya ang mukha niya kay grandma… Tumingin siya samin ng mama niya, nakakunot ang noo.

Sa loob ng tahimik na meeting room, si Grandma Cobb ay nakaupo sa kanyang upuan habang ang kanyang kamay ay nakahawak sa kanyang tungkod nang mukhang inaantok. Biglang umalog ang kanyang phone sa lamesa. Dumilat siya at sinagot ang tawag. “Kumusta na?” Nasabik si Grandma Cobb. “Patay na ba sa wakas ang bubwit?” “Pasensya na talaga, Grandma Cobb. Nabigo ang taong pinadala namin,” sagot ng tao sa kabila ng linya. “Pero huwag kang mag-alala, hindi magsasabi ng kahit na ano ang taong iyon tungkol sa sitwasyon kahit mahuli pa ito. Sigurado ‘yan!”

Sinenyasan siya nito na tumahimik kaya naman hinayaan niya ito. Tumalungko ito sa harapan ng anak niya. "Hello po Grandma, I love you po!" Masigla at puno ng saya na pagbati ng anak niya. Gusto niyang patigilin ito sa pagsasalita dahil nasasaktan siya para dito kasi baka mapahiya lang ito sa Mommy niya, pero hindi niya naman kaya na makitang nasasaktan ang Mommy niya.

He doesn't sound like he's sad. "Of course, even though you will be in the mortal realm, your grandpa will visit you yearly and I will send you photos, letters and some gifts. You need to send us photos and letters back." Nakangiting saad ko sa kanya habang hinahaplos pa rin ang nanyang buhok. "You'll tell me every details of your everyday activity." "I will, Mom. In that way, I will miss you that bad." Ngising saad nito sa akin.

Alam niyang uuwi ako this month kaya siguro nagparamdam. "Bukas, punta ka dito sa bahay. Bring your precious car, and some things na rin. Road trip tayo," pagbabasa ko sa message niya na may kasama pa na tumatawang emoji. Seriously? Precious car talaga? Dapat ako ang magsabi n'on dahil mas asenso siya sa akin. Napailing-iling na lang ako. "Mamaya na 'yang cellphone Xanthea, kumain ka na," biglang sabi ni Mama.

Napakalaki kong gago kung hinayaan ko lang mabulag ako ng maling akala! Kailangan ko ng malaman ang katotohanan. Tumunog ang aking cellphone. Si grandma ang nasa caller ID. Bigla ay nagkaramdam ako ng pag-aalangan sakaniya. Ayaw ko man siyang kausapin ay napilitan akong sagutin ang tawag niya. “Hello, grandma.” walang gana kong tugon. “Apo, miss na kita.. Nagpaluto ako ng paborito mo for dinner. Aasahan kong uuwi ka mamaya.” malambing nitong turan.

Baka naman sa kanyang sasabihin masimulan ko maalala ang nangyari kagabi. “Saan ka nagpunta kagabi? At sino yung mga naghatid sayo?” Ang taas ng kilay ni Grandma, habang naka-upo nga sa rocking chair niya. Promise, ngayon ko lang siya narinig magsungit sa akin. “Kagabi Grandma?” Di ko alam kung paano sa kanya sasabihin… Paano ba ito? “Eh, kumain na ba kayo Grandma?” Sinubukan kong baguhin ang usapan pero…

Matapos mag grocery ay diretso narin silang umuwi dahil dumidilim na ang paligid. Natigil siya sa pag simsim ng gatas ng makatanggap siya ng message sa kanyang ama. "Hija, huwag na ninyo akong hintayin dahil baka umagahin ako ng uwi birthday kasi ni Mr. Lee ngayon kaya mag ce- celibrate kami sa labas." “Okay dad, mag iingat po kayo at wag masyadong magpaka lasing.” Sagot niya sa mensahe nito

Pansin kong doon nakatuon ang mga tingin nito. "Ilang araw mula ngayon ay magaganap na ang Ball ng Grandma Sol. It will help if you will practice calling me with endearment, Mi Hermosa" "Ah, oo tama. Mag-iisip ako", tama nga naman ito. Paano kami magiging kapanipaniwala sa mga mata nila kung kahit endearment lang naman ay di ko maibigay rito. Tumunog ang telepono nitoat nagsimula na itong tumipa "I have to go", maglalakad na sana ito palabas ng pinto ng magsalita ako.