Message To Your Idol Novels & Stories

tumigil pa siya at huminga ng malalim. Nilapitan ko siya at niyakap. "I admire you since then, Tash. Ang strong mo. Mas matanda ako sa 'yo pero mas mature ka pa sa akin. Kaya next time, 'wag kang mahiyang magsabi sa akin 'pag may kailangan ka, okay? Kahit pagkain or gamit sa apartment mo. Pwede kitang dalhan!" alok ko at nakangiting nag-kwento tungkol sa nalalapit na concert ng idol naming KPOP boygroup.

Hindi ko matatagalan 'to. Natigil ako sa pag-overthink nang mag-beep ang phone ko. Dinukot ko 'to sa bulsa ko, may one message mula sa aking best friend. "Hey, lift up your head." Ito ang nilalaman ng message. "Why?" Reply ko. Wala pa segundo ang lumipas ng mag text siya ulit. "Just do it."

Para malaman, I open the message and I was surprised when I saw what is written on the message itself and it causes me almost to drop my phone in disbelief. Anonymous: Don't forget to eat when it's your break time, I care for you a lot and I am watching you, My Love.

Ang dami pa rin nilang tanong, chika, at kilig na hindi matapos-tapos. Sakto naman pagka-end ko ng stream ay may pumasok na message sa phone ko. Nag-vibrate agad iyon sa kamay ko kaya mabilis ko itong chineck. Isaiah: Hi, Sis. I just watched your live. Congratulations ang dami na namang viewers. Napangiti ako. Kahit simple lang na message, nakakagaan ng pakiramdam knowing na supportive si Kuya. Nag-type ako ng reply.

I love you! Napahinga ako ng malalim pagkatapos kong isend ang message kay Lander at saka ako naupo sa harap ng TV para manuod at libangin ang aking sarili.

Agad kong binuksan ang message. “Hi, Everisha! Thank you for the invitation. I’d love to attend your event. You don’t have to pay me anything, but I have one request: please provide security for me. I just want to make sure everything runs smoothly in case people get too excited. Let me know if that’s okay!”

Wala akong ganang lumabas at wala rin naman akong makakasamang gumala dahil busy naman ang mga kaibigan ko. Busy. Yeah, that's them for the past weeks. Minsanan na lang din kaming magkita. Kahit nga sa chat, hindi na rin madalas. But despite of that lack in communication, I know that we're still friends because they never fail to sent me an inspirational message every morning. Those messages was one of the reasons why I was energized to face the day. They never failed to amuse me even just in simple gestures and that made me thankful for being chosen as their friends.

Maging ang magandang mala abo na mata niya ay naging itim bigla. I cleared my thoat. Bumaba ako sa couch para pantayan ang mga titig ni Hendrix sa akin. Aaminin ko na hindi ko nagustuhan ang nasabi niya sa 'kin, dahil alam kong hindi naman ako gano'n. This is my ultimate crush first message, malamang ay magdiriwang ako sa saya at kilig!

What a great guy. "They messaged to you ages ago, why haven't you answered them yet?" "Who sent the message?" "Who else? Your fans! Look." I showed him the torch window. "I don't know how to use it." Right. I am sorry. It is my fault. I totally forget that this is Nathaniel who doesn't know anything about social media. He only signed up for I*******m with only one goal - chasing cool people like me to outwit Adrian. But Adrian never noticed it...yet.

Siguradong mamimiss niya ito ng sobra. "Gano'n ba," aniyang pigil ang sariling emosyon. Tumango ito. Malungkot na ngumiti ito. "Mamimiss kita. Kaya pakiusap, buksan mo ang messenger mo. I'm sure may signal naman sa pupuntahan namin. Para matawagan kita lagi," Tumango siya dito. Pero natampal niya ang noo niya. Hindi sila friend nito sa F******k.