Mid-aged Love นิยาย & เรื่องราว

Awkward naman kung ngayon ko siya tatanungin non. "You have a lot of experience pala." Sabi niya at tumango ako. "Sana all may ka-MU nung grade four." Sabi niya at bahagyang tumawa, napa-ngiti naman ako. "Eh ikaw?" Tanong ko sakanya. "May puppy love rin ako nung grade six ako, hindi ko na gaano maalala kung naging kami or MU. Pero sure ako puppy love 'yon." Sabi niya.

Sana nga matutunan niyang mamahalin ang binata kagaya o mas higit pa sa pagmamahal niya kay Rhodly. "Oh, paano? Bakit ganyan ang mukha mo? Hindi ba dapat maging masaya ka na dahil sa wakas, she's getting married with you," sabi ni Rhodly sa kanyang kaibigang nakatulala habang nakaupo ito sa swevil chair sa loob ng office nito. "Yeah! But she didn't love me," mapait na saad nito. "Time will come, she would feel your love for her. Just don't ever get tired to make her feel about how you love her," payong kaibigang pahayag ni Rhodly.

Hindi ba dapat ipaglaban niya ako kahit papaano? But there are still questions that I need to find an answer too. Tulad nalang din ng kay Vince, hindi ba. Those three words 'I love you'. He loves me, pero paano? Bakit? He loves me but we are best friends, how did he love me? We have our promise, that whatever happened we will not fall. Bakit ba nangyayari 'to? Hindi pa tapos ‘yong kay daddy. Mr. Villanueva said that he would take care of it. He had informed me earlier through phone. Gusto n’ya raw na mabawasan ang mga iniisip ko.

“Hindi nga lang makakasama si Mrs. Vesarius. Palaging sinasama ni Sir ang misis niya, eh. They are now in their middle age but they are still inseparable.” Wala sa loob na napatango siya sa sinabi nitong ‘middle age’. Malamang hindi iyon si Gideon dahil wala pa naman sa kalahati ng buhay nito ang lalaking iyon. Malapit na! Lihim siyang natawa nang maalala ang mukha nitong nakabusangot kapag pino-po niya ito.

Kinailangan nga lang niyang gamitin ang isang malakas na investor para lang mapapunta ito. "Martin~" Hinimas-himas ni Claire ang mukha ng dating kababata na ngayon ay asawa na n'ya. "Alam mo, parang habang tumatagal ay lalo kang gumuguwapo. Ito ba yung sinasabi nilang aged like fine wine? Pero wala ka pa naman forty, diba? Halos magka-edad lang tayo, e." Dumako ang kamay niya mula sa mukha pababa ng leeg nito. "Pasensya ka na, kahit wala ako nararamdaman para sayo ay kailangan kong gawin ito. Kailangang mabigyan mo ako ng anak para sa kalayaan ko." Bumangon s'ya at sisimulan na sanang hubaran ang asawa nang biglang dumilat ito.

I gulp too many times bago ko tignan si kuya na nakangisi sakin habang nakadikwatro sa pagkakaupo nya sa sofa na nakaharap sa pinto ng bahay, I can’t find a right word para iganti sa kanya kaya I smile widely and flip my hair “I’m old enough, kaya alam ko na ang tama at mali, and I can control my life. Di mo na ako kailangan pang bantayan” I said saka sana sya lalampasan ng hatakin ako pabalik ni kuya saka sinandal sa pader habang nakatitig sa labi ko at sabay pa kaming napalunok habang pinapakiramdaman ang kilos naming dalawa “If you’re old enough, then I can eat you now?” That sentence send a thousand shiver in my spine and make me froze on my feet

Kaya lang ang naging hindrance lang naman ng lahat ay ang paniniwala nitong ako ang pumátáy sa mga magulang nito. "Are you sure about your feelings towards me, Mr. Lucchese? Assist mo muna ang sarili mo kung talagang mahal mo ako. Kung ako lang ayokong magpakasal sa'yo. Pero sa ngalan na iyon na ang naging desisyon ng Mommy mo, bakit hindi?" "One hundred percent sure, Ms. Monsanto. I believe that love goes in an unexpected way. Darating ang panahon na matutunan mo rin akong mahalin. You even responding all my kisses, my every touch, and everything we did."

hindi na nito natapos ang sasabihin nang biglang sumagot si Richard. "6 years ago, I was inloved with a beautiful woman. She's my first love." Huminga siya ng malalim, hinawakan ang punching bag at muling nagsalita. "I courted her and did everything just to to win her heart. I thought she's the perfect match for me." Sinuntok niya ang punching bag. "Basted ako sa kanya." ngumisi siya ay muling nagsalita. "It hurt me so much to find out that I wasn't the one she loved. Not only that. I also found out that she was already pregnant." Sinuntok niyang muli ang punching bag. "What hurt me the most was that my best friend was the one she loved and the father of the child she was carrying. I feel re

Iniisip ko kung gaganti ba sila sa akin at dapat hindi ako maging panatag na mamuhay ng payapa o kaawaan ko dapat silang dalawa dahil inilayo ko ang ina nila sa kanila. "They are both grown-ups," aniya. Umiling ako. "Not really. Lily is still on his early twenties and Andrei is still teenager. Hindi pa nila kayang tumayo sa sarili nila—" "Lily is more mature than ever. I know she can handle herself and his brother." "Paano kung sila naman ang gumanti sa ginawa natin sa ina nila?" hindi maiwasan na tanong ko. Narinig ko ang pagbuntonghininga niya bago ako hinarap sa kaniya.

"Noong una, litong-lito ako kung sino talaga ang mahal ko, pero bakit kailangan pang maaksidente ang mommy mo para lang malaman ko na mahal ko siya? Iyon ang pinakamasakit na nangyare sa buhay ko at kayo ang pinakamagandang bunga ng pagmamahal namin. Kayo ang bunga pinalit ng problema namin. Nasaktan man kami, pero ang kapalit ay saya na panghabang buhay." Hindi alam ni Daylon kung ano ang sasabihin niya, dahil unang beses lang nagkwento ang kaniyang tatay tungkol sa lovestory nilang mag-asawa. Habang si Benjamin naman, ay masaya dahil nakwento niya iyon sa kaniyang anak. Matagal niya nang gustong ikwento ang pag-iibigan nila ni Mialyn sa kanilang mga anak, pero hindi siya nagkakaroon ng lak