Midnight Sun Novels & Stories

Ang kulay ng mantika ay agad na nagbago, naging matingkad na orange na parang sunset. "Ingat sa usok, medyo matapang ‘to," babala ni Sebastian habang tinatakpan ang kanyang ilong gamit ang braso. Nagpatuloy ang pagluluto hanggang alas-tres ng madaling araw. Pagod na ang lahat pero kailangang tapusin ang paglilipat sa mga bote habang mainit-init pa. Pumasok kami sa loob para sa final stage.

Minsan ay napapangiti niya ako ngunit sinusubukan kong pigilan. Ngiti ang sumilay sa aking labi nang makita ang magandang lake na nasa aming harapan. Kitang-kita ko ang magandang pagsinag ng araw sa tubig ng lake. It's Eight o'clock in the morning and the sun is beaming all over the place. Everything feels very light. Ang gaan sa pakiramdam na tingnan ang pamilya ng mga bibe na sunod-sunod na lumalangoy sa lawa.

Keilani POV Napangiti ako habang nakatingin sa bintana ng sasakyan. Ang tanawin sa labas ay parang isang perpektong winter wonderland—puno ng malalaking pine trees na nababalot ng niyebe, habang ang sinag ng papalubog na araw ay nagbibigay ng gintong sinag sa buong paligid. Ang Canada sa winter season ay parang isang larawang iginuhit mula sa papel at hindi ko talaga maiwasang humanga sa ganda nito. Kahit ilang linggo na akong nandito, napapa-amaze pa rin ako ng mga tanawin dito.

… Pagkatapos ng pagbaba ng temperatura sa Centrolis, sinalubong ng Centrolis ang isang bihirang, magandang araw ng taglamig. Humupa ang hamog, at bumalik ang kulay asul na kalangitan. Isang hindi inaasahang pag-ulan ng niyebe ang bumalot sa lungsod at kinulayan ito ng kulay puti. Sariwa at presko ang simoy ng hangin. Si Cordelia ay nagwalis ng niyebe sa bakuran at gumawa ng mga cute na snowman mula dito. Nang matapos siya, niyakap siya ni Zephyr mula sa likod at binalot ang namumula at nagyeyelo niyang mga kamay gamit ang kanyang mga kamay upang painitin ang mga ito.

PROLOGUE [Warning! Contains Explicit Scenes not suitable for young audience] It's high noon. The sun hung high in the sky like a merciless orb of fire, casting its scorching rays over the maximum security prison. The air was thick and heavy, like a tangible blanket of heat that seemed to press down on the inmates and guards alike. The prison yard was a stark, barren landscape of concrete and steel, devoid of any shade or respite from the relentless heat.

Mahigpit ang pagkakasara ng floor-to-ceiling windows, pinipigilan ang pagpasok ng malakas na hangin at malamig na simoy mula sa labas. Sa itaas, tila nakabitin ang buwan sa madilim na kalangitan—isang manipis na gasuklay na buwan na tahimik na nagmamasid sa lupa. Dumaraan ang malamig nitong liwanag sa puting kurtinang butas-butas, at tahimik na sumisilip papasok ng silid.

Naghihintay. Kasabay ng paglaho ng kaniyang pag-asa ay ang pagbagsak ng ulan buhat sa madilim na kalangitan. Kasunod niyon ay ang pagpatak ng luha sa kaniyang mga mata. "Bessy..." Unti-unting iminulat ni Sunshine ang kaniyang mga mata at gayon na lang ang pagkasilaw niya dahil sa liwanag na nagmumula sa ilaw. Kumurap-kurap siya upang sanayin ang paningin sa liwanag.

Ang Pagsubok sa Puso ng Taglamig Ang Iceland Continent ay isang mundong hinulma ng mga pangarap at bangungot ng kalikasan. Sa kanilang paglapag, ang tanawin na bumungad sa team ni Winston ay isang bagay na hindi kayang ilarawan ng anumang kamera. Ang kalangitan ay isang permanenteng canvas ng sumasayaw na aurora borealis, na nagbibigay ng isang makamulto at magandang liwanag sa lahat. Ang mga bundok ay hindi gawa sa bato, kundi sa mga dambuhalang kristal ng yelo na tumutulis patungo sa kalangitan na parang mga daliri ng isang natutulog na diyos. Ang mga ilog ay hindi tubig, kundi dumadaloy na likidong nitrogen na bumubuga ng malamig na usok. Ang hangin ay malinis ngunit napakalamig, at ang b

Nakangiting pinanonood ni Victoria ang pagsikat ng araw sa Silangan. Nasa dalampasigan siya noon. Ang maliit nilang bayan na kilala sa lahat bilang Eldoria ang tanyag sa bahaging iyon ng norte bilang may pinaka magandang sunrise at sunset. Nasa ganoong ayos rin siya nang mamataan ang isang pamilyar na lalaking abala naman sa paghahanda para sa gagawin nitong paglalayag.

Bumangon siya at naglakad patungo sa balkonahe, habang pinapanood ang kulay rosas na liwanag na unti-unting nagiging ginto. Dahan-dahang sumikat ang bilog na araw, na nagkalat ng ginintuang liwanag sa langit, hanggang sa tuluyang mapawi ang dilim ng gabi. Nasa huling buwan man sila ng taon, nakaramdam pa rin ng init si Astrid nang masilayan ang unang sikat ng araw. Hindi inasahan ni Ingrid na aalis agad ang kanyang anak.