Midnight Sun Novels & Stories

"Mom, naamoy mo ba?" Huminga nang malalim si Meryll at ngumiti. "Oo, mabango sila." "Tama! Ang pang-araw-araw na pag-amoy ng mga bulaklak ay makakatulong para sumaya ka," ani Sunshine habang inilalagay ang bulaklak sa bedside table. Napangiti si Meryll, halatang naliligayahan. "Ang maalalahanin mo naman."

Madilim pa rin sa labas ng bahay, although nakikita ko na malapit nang sumikat ang araw. I peeked at my watch, it said 6:45 in the morning. Mga bandang alas-syete siguro sisikat ang araw. Fact: In Western Sahara, the sun rise at approx. 7 am and set at approx 8 pm. Hinanap ko ang bag ko, nandun pa rin iyon sa silya. Pero kumunot ang noo ko nang mapansing wala doon ang bag ni Thurstin.

Sa ganitong tanawin ay banayad ang kaniyang pakiramdam dahil hindi masakit sa mata ang liwanag ng buwan kung ikukumpara sa liwanag ng sikat ng araw tuwing darating ang umaga. Tumayo siya at muling inamoy ang napakabangong bulaklak ng sampaguita na nasa kaniyang kana ng kamay. Sa gabi lamang siya nakakapamasyal o nakakalabas ng kanilang tahanan sapagkat hindi maaaring masikatan ng araw ang balat niya. Hindi gaya ng iba, madaling masunong o humapdi ang balat ni Mina kaya gano'n na lamang kung harangan ng kurtina ang kaniyang silid upang walang liwanag ng araw ang makakapasok doon. Pinagbawalan din siya na makipagkita sa kahit na kanino ng tao sa kanilang baryo.

Ang kulay ng mantika ay agad na nagbago, naging matingkad na orange na parang sunset. "Ingat sa usok, medyo matapang ‘to," babala ni Sebastian habang tinatakpan ang kanyang ilong gamit ang braso. Nagpatuloy ang pagluluto hanggang alas-tres ng madaling araw. Pagod na ang lahat pero kailangang tapusin ang paglilipat sa mga bote habang mainit-init pa. Pumasok kami sa loob para sa final stage.

Keilani POV Napangiti ako habang nakatingin sa bintana ng sasakyan. Ang tanawin sa labas ay parang isang perpektong winter wonderland—puno ng malalaking pine trees na nababalot ng niyebe, habang ang sinag ng papalubog na araw ay nagbibigay ng gintong sinag sa buong paligid. Ang Canada sa winter season ay parang isang larawang iginuhit mula sa papel at hindi ko talaga maiwasang humanga sa ganda nito. Kahit ilang linggo na akong nandito, napapa-amaze pa rin ako ng mga tanawin dito.

… Pagkatapos ng pagbaba ng temperatura sa Centrolis, sinalubong ng Centrolis ang isang bihirang, magandang araw ng taglamig. Humupa ang hamog, at bumalik ang kulay asul na kalangitan. Isang hindi inaasahang pag-ulan ng niyebe ang bumalot sa lungsod at kinulayan ito ng kulay puti. Sariwa at presko ang simoy ng hangin. Si Cordelia ay nagwalis ng niyebe sa bakuran at gumawa ng mga cute na snowman mula dito. Nang matapos siya, niyakap siya ni Zephyr mula sa likod at binalot ang namumula at nagyeyelo niyang mga kamay gamit ang kanyang mga kamay upang painitin ang mga ito.

Mahigpit ang pagkakasara ng floor-to-ceiling windows, pinipigilan ang pagpasok ng malakas na hangin at malamig na simoy mula sa labas. Sa itaas, tila nakabitin ang buwan sa madilim na kalangitan—isang manipis na gasuklay na buwan na tahimik na nagmamasid sa lupa. Dumaraan ang malamig nitong liwanag sa puting kurtinang butas-butas, at tahimik na sumisilip papasok ng silid.

Naghihintay. Kasabay ng paglaho ng kaniyang pag-asa ay ang pagbagsak ng ulan buhat sa madilim na kalangitan. Kasunod niyon ay ang pagpatak ng luha sa kaniyang mga mata. "Bessy..." Unti-unting iminulat ni Sunshine ang kaniyang mga mata at gayon na lang ang pagkasilaw niya dahil sa liwanag na nagmumula sa ilaw. Kumurap-kurap siya upang sanayin ang paningin sa liwanag.

Ang Pagsubok sa Puso ng Taglamig Ang Iceland Continent ay isang mundong hinulma ng mga pangarap at bangungot ng kalikasan. Sa kanilang paglapag, ang tanawin na bumungad sa team ni Winston ay isang bagay na hindi kayang ilarawan ng anumang kamera. Ang kalangitan ay isang permanenteng canvas ng sumasayaw na aurora borealis, na nagbibigay ng isang makamulto at magandang liwanag sa lahat. Ang mga bundok ay hindi gawa sa bato, kundi sa mga dambuhalang kristal ng yelo na tumutulis patungo sa kalangitan na parang mga daliri ng isang natutulog na diyos. Ang mga ilog ay hindi tubig, kundi dumadaloy na likidong nitrogen na bumubuga ng malamig na usok. Ang hangin ay malinis ngunit napakalamig, at ang b

Nakangiting pinanonood ni Victoria ang pagsikat ng araw sa Silangan. Nasa dalampasigan siya noon. Ang maliit nilang bayan na kilala sa lahat bilang Eldoria ang tanyag sa bahaging iyon ng norte bilang may pinaka magandang sunrise at sunset. Nasa ganoong ayos rin siya nang mamataan ang isang pamilyar na lalaking abala naman sa paghahanda para sa gagawin nitong paglalayag.