Midnight Sun Novels & Stories

sunod-sunod na umalingawngaw ang tunog ng mga switch. Sa isang iglap, sabay-sabay na nagliwanag ang bawat ilaw sa loob at labas ng Mansiyon ng Sager. Mula sa pangunahing gusali, mga hardin, fountain, hanggang sa pinakamalayong pasilyo. Lahat ay nabalot ng nakakasilaw na liwanag. Mistulang naging araw ang kalagitnaan ng gabi. Natigilan sina Monica at Vincent. Unti-unti silang napalingon, at sa dulo ng malawak na bakuran, may isang matangkad na aninong nakatayo, tahimik na nakatanaw sa kanila.

KABANATA 13 SUNRISE MAJIKA habang namumuhay sila macario at ang kanyang Pamilya sa mundo ng mga tao nababalot naman ng kadiliman ang buong sunrise Majika marame ang nahihirapan na Majikano at majikana sa pamumuno ni Devon ang hari ng black majika isang araw tinawag ni Devon ang kanyang tauhan ” alagad halika dito ako may maitatanung

Sana lang, hindi 'yon magbigay ng sama nang loob sa kanya. Bago ako uuwi sa mansion, naisipan ko munang maglakad-lakad upang pagmasdan na rin ang mga tanawin. Ilang araw din akong naka-focus sa bahay, sa mansion. Kaya, bibigyan ko na muna nang Oras ang sarili ko ngayon. Baka, gumaan pa ang loob ko. Nakarating ako sa dagat. Tumayo ako nang maayos habang pinagmamasdan ang magandang SUNSET. Nagkaroon nga nang wakas, subalit may panibago naman na dumating. Nilanghap ko ang simoy ng hangin. Ang sarap ng dagat, ang presko.

Pagkatapos ay nanood lang kami ng movie dahil kapag sumapit ang alas-otso y medya ay maghahanda kami para panoorin ang Aurora Borealis. Sumapit ang gabi, ang oras na hinihintay namin. Tahimik ang buong paligid ng Iceland. Ibang klase ang katahimikan, hindi nakakabingi, kundi nakapapawi ng pagod. Ang lamig ay dumadampi sa balat ko pero may kakaibang init sa dibdib ko, marahil dahil alam kong may isang alaala na naman kaming bubuuin bilang pamilya.

Ang madaling araw sa loob ng dambuhalang penthouse ni Zion Valmonte ay binabalot ng isang nakakabingi at nakakapasong katahimikan. Walang kahit anong ilaw na nakabukas maliban sa maninipis na sinag ng buwan na tumatagos sa malalawak na salamin ng gusali.

Nagsimula namang umandar ang kalesa patungong Aethelmagia. When I looked out the window, I noticed kids laughing and throwing snowballs. Their parents are using a rake to remove remaining ice from their roof, while other women have already taken out the clothes that they plan to hang because the sun is now peaking above the clouds, accompanied by an even breeze. To make it short, Spring season is on!

Pagkatapos ng hapunan, lumabas si Mira at umupo sa hardin sa labas ng bahay. Maganda ang panahon nang araw na iyon. Banayad ang ihip ng hangin, at ang sikat ng araw ay may dalang init na kaaya-aya sa balat. Hindi iyon iyong tipikal na lamig ng ikalabindalawang buwan sa kalendaryong lunar. Sa halip, mas kahawig pa nito ang pakiramdam ng unang bahagi ng tagsibol—malambot, tahimik, at may kakaibang gaan na nakapagpapaluwag ng dibdib.

Kahit na autumn na, pwede kang magsuot ng short sleeves sa umaga, pero kailangan mong magbalot sa gabi. Malamig at mahaba ang winter ng Morwich, kaya makikita ang mga nakasabit na stalactites sa mga dulo ng mga bubong kapag umuulan ng snow. “Buo na ba ang isip mo, Zee?” Lumingon si Strix sa kaniya. “Kakailanganin mong magbigay ng maraming dugo para sa experiment at baka hindi yun gumana sa unang subok. Kaya, kakailanganin natin magpatuloy. Magiging mahirap ang paulit-ulit na pagkuha at pagbalik ng dugo sa katawan mo.”

Usal naman ni Lolo. Napapakunot naman ang noo ko. Matagal ko na itong gustong itanong ngunit hindi lang ako nagkakaroon ng magandang pagkakataon. "Lolo, diba ang Solstice ay tuwing Summer at Winter? Bakit sa Abril mangyayari ito?" Ang alam ko ay sa June o kaya ay December ang solstice. "Hindi naman kasi ito Solstice na ang tinutukoy ay ang paghanay ng araw mula sa north at south. Ito ang buwan kung saan ay magiging mahina ang hari." Paliwanag naman ni Lolo.

Hindi man nawala atleast nabawasan na ang sakit. “Okay na ba? Kung okay na pwede na tayong umuwi.” “Pwede na mag-stay na muna tayo kahit ilang minuto lang?” “Sure! Can I sit besides you?”I nodded. In art, people often use sunrises and sunsets to depict life and death. As the sun slowly creeps up the horizon, we are reminded of new life sprouting out of fresh ground. Sure, the sun is actually right there. It only seems like it appears in the morning and goes away at night because of how the world rotates on its axis.