Midnight Sun Novels & Stories

Nagsimula namang umandar ang kalesa patungong Aethelmagia. When I looked out the window, I noticed kids laughing and throwing snowballs. Their parents are using a rake to remove remaining ice from their roof, while other women have already taken out the clothes that they plan to hang because the sun is now peaking above the clouds, accompanied by an even breeze. To make it short, Spring season is on!

Pagkatapos ng hapunan, lumabas si Mira at umupo sa hardin sa labas ng bahay. Maganda ang panahon nang araw na iyon. Banayad ang ihip ng hangin, at ang sikat ng araw ay may dalang init na kaaya-aya sa balat. Hindi iyon iyong tipikal na lamig ng ikalabindalawang buwan sa kalendaryong lunar. Sa halip, mas kahawig pa nito ang pakiramdam ng unang bahagi ng tagsibol—malambot, tahimik, at may kakaibang gaan na nakapagpapaluwag ng dibdib.

Kahit na autumn na, pwede kang magsuot ng short sleeves sa umaga, pero kailangan mong magbalot sa gabi. Malamig at mahaba ang winter ng Morwich, kaya makikita ang mga nakasabit na stalactites sa mga dulo ng mga bubong kapag umuulan ng snow. “Buo na ba ang isip mo, Zee?” Lumingon si Strix sa kaniya. “Kakailanganin mong magbigay ng maraming dugo para sa experiment at baka hindi yun gumana sa unang subok. Kaya, kakailanganin natin magpatuloy. Magiging mahirap ang paulit-ulit na pagkuha at pagbalik ng dugo sa katawan mo.”

Dahan-dahan itong napalingon kay Anton na tahimik na nakaupo sa tabi niya. “Anton…” Mahina at paos ang boses nito. Napatingin agad si Anton. “Hmm?” Maputla itong ngumiti. “Do you think… hindi muna ako makakakita ng sunrise for a while?” Saglit na natigilan si Anton. Paborito ni Morgana ang sunrise. Tuwing may pagkakataon, gusto nitong umupo sa tabi ng dagat habang pinapanood ang pagsikat ng araw.

Usal naman ni Lolo. Napapakunot naman ang noo ko. Matagal ko na itong gustong itanong ngunit hindi lang ako nagkakaroon ng magandang pagkakataon. "Lolo, diba ang Solstice ay tuwing Summer at Winter? Bakit sa Abril mangyayari ito?" Ang alam ko ay sa June o kaya ay December ang solstice. "Hindi naman kasi ito Solstice na ang tinutukoy ay ang paghanay ng araw mula sa north at south. Ito ang buwan kung saan ay magiging mahina ang hari." Paliwanag naman ni Lolo.

Hindi man nawala atleast nabawasan na ang sakit. “Okay na ba? Kung okay na pwede na tayong umuwi.” “Pwede na mag-stay na muna tayo kahit ilang minuto lang?” “Sure! Can I sit besides you?”I nodded. In art, people often use sunrises and sunsets to depict life and death. As the sun slowly creeps up the horizon, we are reminded of new life sprouting out of fresh ground. Sure, the sun is actually right there. It only seems like it appears in the morning and goes away at night because of how the world rotates on its axis.

Pagkatapos naming kumain nanatili muna kami dito sa ilalim ng puno dahil kung pupuntahan agad namin ang taniman ng aloe vera at mint ay masusunog na ang balat namin dahil sa init ng sikat ng araw. Nagkaniya kaniyang mundo muna kami habang hinihintay namin ang pagbaba ng araw, may mga natulog, may nagcellphone at ako naman pinapanuod lang ang bawat pagsayaw ng mga sanga ng puno dahil sa hangin. “Gising na.” Niyugyog ko si bakla na tulog na tulog dahil alas kwatro na mataas pa man ang sikat ng araw ay hindi naman na siya ganun kasakit sa balat.

Malinaw. KUNG SUNSET ANG PINAPANOOD nila kahapon, at ang moonlight ang huling nasilayan bago pumikit ang mga mata— ngayon naman ay ginising sila ng maliwanag na sunrise. Kaagad na bumangon si Osiris nang maramdaman niyang humahalik na sa kanyang paa ang alon ng dagat. Hinanap niya si Summer at natagpuan niya itong natutulog sa loob ng kotse.

May mangilan-ilang sinag lamang ng araw ang sumisilip sa pagitan ng mga dahon, at pakiramdam niya ay para silang umaakyat sa mataas na lugar dahil sa lamig ng atmospera. "Dito ang pinakamataas na parte ng Rhenoa na may kabahayan. When we reach the area, you would feel better. Hindi kasing lakas ng signal doon ang signal sa sentro, but the scenery is priceless. Makakalimutan mong hawakan ang cell phone mo," may pagmamalaking salaysay ni Sunshine na ngayo'y nasa tabi niya at nagmamaneho. Pumayag siyang sumama rito. She needs another kind of environment. She might lose her sanity out of a wide range of emotions she is keeping inside her.

Kumunot ang noo ko at nagtatakang nag-angat ng tingin kay Jazzer. "Ano 'to?" Ngumiti siya. "Kung hindi ako nagkakamali, solar analemma ang tawag diyan. That's what will happen if you took picture of the sun from the same spot in the same time everyday," nagawa niya pang magpaliwanag. Kaparehong oras at lugar?