Novel & Cerita Midnight Sun

Pagkatapos naming kumain nanatili muna kami dito sa ilalim ng puno dahil kung pupuntahan agad namin ang taniman ng aloe vera at mint ay masusunog na ang balat namin dahil sa init ng sikat ng araw. Nagkaniya kaniyang mundo muna kami habang hinihintay namin ang pagbaba ng araw, may mga natulog, may nagcellphone at ako naman pinapanuod lang ang bawat pagsayaw ng mga sanga ng puno dahil sa hangin. “Gising na.” Niyugyog ko si bakla na tulog na tulog dahil alas kwatro na mataas pa man ang sikat ng araw ay hindi naman na siya ganun kasakit sa balat.

Malinaw. KUNG SUNSET ANG PINAPANOOD nila kahapon, at ang moonlight ang huling nasilayan bago pumikit ang mga mata— ngayon naman ay ginising sila ng maliwanag na sunrise. Kaagad na bumangon si Osiris nang maramdaman niyang humahalik na sa kanyang paa ang alon ng dagat. Hinanap niya si Summer at natagpuan niya itong natutulog sa loob ng kotse.

May mangilan-ilang sinag lamang ng araw ang sumisilip sa pagitan ng mga dahon, at pakiramdam niya ay para silang umaakyat sa mataas na lugar dahil sa lamig ng atmospera. "Dito ang pinakamataas na parte ng Rhenoa na may kabahayan. When we reach the area, you would feel better. Hindi kasing lakas ng signal doon ang signal sa sentro, but the scenery is priceless. Makakalimutan mong hawakan ang cell phone mo," may pagmamalaking salaysay ni Sunshine na ngayo'y nasa tabi niya at nagmamaneho. Pumayag siyang sumama rito. She needs another kind of environment. She might lose her sanity out of a wide range of emotions she is keeping inside her.

Kumunot ang noo ko at nagtatakang nag-angat ng tingin kay Jazzer. "Ano 'to?" Ngumiti siya. "Kung hindi ako nagkakamali, solar analemma ang tawag diyan. That's what will happen if you took picture of the sun from the same spot in the same time everyday," nagawa niya pang magpaliwanag. Kaparehong oras at lugar?

Ang hangin ay malamig at malakas sa rooftop, kaya’t kailangan niya ng isang bagay na makakapag paramdam sa kaniya ng init, ang alak. Ang tahimik na suppression ng ilaw mula sa hallway papunta dito sa sa top floor veranda ay nakatulong para hindi niya maramdaman ang tensiyon sa dibdib ni Helios. Para bang, doon lang siya nakakasinghap nang hindi mabigat sa dibdib. What could be Monteverde’s information about his niece? Isang mahinang tunog ng pop ang pumailanlang sa paligid. Sumabog kasi nang banayad ang tunog ng cork.

Kita ko sa kanyang mukha ang labis na paghanga at kasiyahan. Saktong buwan pa ngayon ng Setyembre, na siyang simula ng mas mahabang gabi at mas madilim na kalangitan—ang ideal na kondisyon para makita ang Aurora Borealis. Ayon kay Dale, bihira rin ang ulan ngayong buwan, kaya mas mataas ang tsansang makita ang dancing lights sa kalangitan.

Pero dahil mas mataas ang latitude, mas maikli ang liwanag ng araw—madilim na kahit 3 pm pa lang, at palubog na ang araw sa may abot-tanaw. Unang beses iyon ni Charlie na pumunta roon nang winter. Habang tinitingnan niya ang cellphone niya, na naka-adjust na sa local time, hindi niya napigilang sabihin, "Nakakainteres. Halos madilim na kahit 3 pm pa lang…"

Paglabas nila ng café ay mas maliwanag na ang kalangitan. Ang manipis na hamog na kanina lang ay nakayakap sa kabundukan ay unti-unti nang naglalaho habang sumisilip ang araw mula sa silangan. Tinina ng ginintuang liwanag ang mga punong kahoy sa gilid ng kalsada, dahilan upang magmistulang kumikislap ang bawat dahon sa tuwing tinatamaan ng hangin.

Naalimpungatan ako ng gising nang maramdaman ko ang init na tumatama sa 'king katawan. Dahan-dahan kong binuksan ang aking mata at tumama sa 'kin ang nakakasilaw na sinag ng araw na nanggagaling sa labas ng bintana. Hindi pa masyadong mataas ang sikat ng araw kaya kung susumahin ay nasa alas-syete pa lang ng umaga at tumama nga ang hinala ko ng dumako ang paningin ko sa orasang nasa side table.

Alam niyang ano man oras ay bubuhos na ang ulan. Mula sa harap ng computer ay tumayo siya at tumanaw sa labas. Ngayon na tuluyan na siyang pinatahimik ng bangungot na nagtulak sa kanya para magtrabaho sa gabi. Mas gumaan na ang kalooban niya sa ulan. Ngayon lang niya naisip na kapag umuulan, naitatago niya sa likod ng malakas na tunog nito ang tunog ng kanyang pag-iyak. Magagawa niyang maitago sa ilalim ng ulan ang kanyang mga luha. Now, midnight rain gives her comfort instead.