Midnight Sun Novels & Stories

Shiro "Gosh, I’m freezing. The wind is so cold." Reklamo ni tres habang naglalakad kaming anim pataas upang makabalik sa lugar namin. The sun was almost saying goodbye to us while the moon on the other side was about to appear. It was a very beautiful scene. Seeing the moon and sun rise and set at the same time and in the same place. I guess I wouldn’t see anything as beautiful as this ever.

At doon, sa ilalim ng bumabagsak na snow, habang pumapalibot ang mga kumikislap na ilaw ng Pasko, dahan-dahan kong ipinikit ang mga mata ko nang maglapat ang aming mga labi. Isang halik na punong-puno ng pag-iingat, marahan, at mainit sa gitna ng lamig ng gabi. It was a kiss that felt timeless, na parang sinelyuhan ng mga bituin at pinagtibay ng bawat hibla ng lamig sa paligid namin.

Pinipili niya na lang na manahimik. Nang matapos silang kumain ay namamangha pa ring nakatingin sa labas si Sandra dahil sobrang liwanag pa rin. Para siyang sunset dahil nasa dulo na ang araw at kulay orange ang kulay nito. Ang laki siguro ng tipid nila sa kuryente rito dahil maliwanag lang, hindi nila kailangan ng street light kapag ganito ang season sa kanila.

CHAPTER 82– Ang unang sinag ng araw ay marahang gumagapang sa makapal na kurtina, sinisikap pasukin ang silid. Malambot ang kulay kahel na liwanag, parang marahang pagpapaalala na isang bagong araw na naman ang sumisimula. Luna slowly blinked awake, eyes adjusting sa mapusyaw na glow. Tahimik ang paligid—walang busina ng sasakyan, walang mga paparazzi, walang ingay ng siyudad. Tanging banayad na tunog ng alon ang pumapasok mula sa malayo.

Ang liwanag ng buwan noong gabing iyon ay tila kasing lambing din ng liwanag ng buwan ngayon. Para lamang sa kanilang dalawa ang gabing iyon, walang ibang tao at walang anumang istorbo. Panahon noon ng bakasyon sa tag-ulan at malakas ang pagbagsak ng ulan. Silang dalawa lamang ang nasa Snow House. Madalas silang magkatabing nakaupo sa sofa habang pinagmamasdan ang makapal na niyebe sa labas ng bintana.

Kumalat na ang sinag ng araw nang magising siya at maghanda para sa araw na 'yon. Isang bestidang kulay puti, isang kayumangging summer hat, at boots na may takong ang isinuot niya. Malapad ang ngiti niya habang bumababa sa grand spiral staircase.

Sobra-sobra itong gagawin niya bilang sukli sa pagsama lang nito sa kanya. Malamig na ang buong paligid. Dapit hapon na kasi at mamaya lang palubog na ang araw. Inoff niya ang aircon ng sasakyan at binuksan na lamang ang bintana ng makapasok ang sariwang hangin. Saka mas mabuti iyon sa kalusugan ng dalaga. Kinuha din niya ang coat niya at ikinumot iyon sa kasama niya.

Mainit ang sikat ng araw, pero hindi nakakasunog. ‘Yung tamang init lang ng tropical morning, sinasabayan ng malamig na simoy ng hangin mula sa dagat. Sa villa, tahimik pa — maliban sa mga huni ng ibon at sa banayad na hampas ng alon. Nagising si Althea sa liwanag na pumapasok sa puting kurtina.

Pwedeng-pwede tambayan o magpicnic. Dahil tanghaling tapat ay wala masyadong tao. Sa hapon sila umaakyat dito dahil pinapanood ang pagbaba ng araw. Isa rin sa kagandahan ng bayan ng Solara ay ang sunrise and sunset at pinakamaganda iyong panoorin dito sa Brgy Mirasol.

Ang sikat ng araw ay dahan-dahang tumagos sa mga manipis na kurtina, nagbibigay ng malambot na liwanag sa buong silid at nagpapakita ng ganda ng paligid na kanina pa namin hindi napansin dahil sa init ng aming damdamin.