Midnight Sun Novels & Stories

Pinipili niya na lang na manahimik. Nang matapos silang kumain ay namamangha pa ring nakatingin sa labas si Sandra dahil sobrang liwanag pa rin. Para siyang sunset dahil nasa dulo na ang araw at kulay orange ang kulay nito. Ang laki siguro ng tipid nila sa kuryente rito dahil maliwanag lang, hindi nila kailangan ng street light kapag ganito ang season sa kanila.

CHAPTER 82– Ang unang sinag ng araw ay marahang gumagapang sa makapal na kurtina, sinisikap pasukin ang silid. Malambot ang kulay kahel na liwanag, parang marahang pagpapaalala na isang bagong araw na naman ang sumisimula. Luna slowly blinked awake, eyes adjusting sa mapusyaw na glow. Tahimik ang paligid—walang busina ng sasakyan, walang mga paparazzi, walang ingay ng siyudad. Tanging banayad na tunog ng alon ang pumapasok mula sa malayo.

Ang liwanag ng buwan noong gabing iyon ay tila kasing lambing din ng liwanag ng buwan ngayon. Para lamang sa kanilang dalawa ang gabing iyon, walang ibang tao at walang anumang istorbo. Panahon noon ng bakasyon sa tag-ulan at malakas ang pagbagsak ng ulan. Silang dalawa lamang ang nasa Snow House. Madalas silang magkatabing nakaupo sa sofa habang pinagmamasdan ang makapal na niyebe sa labas ng bintana.

Kumalat na ang sinag ng araw nang magising siya at maghanda para sa araw na 'yon. Isang bestidang kulay puti, isang kayumangging summer hat, at boots na may takong ang isinuot niya. Malapad ang ngiti niya habang bumababa sa grand spiral staircase.

May iba pang sumisigaw ng kung ano-ano, Azi responded to it with a bright smile. He was like a sun who brightens up your day. "Hey, good morning." He greeted. Ngumiti ako na agad ding napalitan ng ngiwi nang kinurot ni Sienna ang tagiliran ko. Itong gagang 'to! Naging hobby na talaga ang pagkurot sa bewang ko sa tuwing and'yan si Aziel! When I turned to her, she was looking dreamily at Azi. Napailing nalang ako.

This is very ridiculous! Nanatili pa si Blythe roon ng ilang sandali, mataman niyang pinanonood ang noo'y sumisibol nang buwan sa kaniyang harapan at gaya ng madalas ay umu-usbong pa rin ang pagkamangha sa kaniyang puso para rito. The way she glows in the light given by the sun is something that reminds her of love. Sol is already out to shine in different places yet, he manages to give Luna the support and help she's needing. He's never been selfish despite his need for more light, he never gets tired despite the countless years that passed by.

Sobra-sobra itong gagawin niya bilang sukli sa pagsama lang nito sa kanya. Malamig na ang buong paligid. Dapit hapon na kasi at mamaya lang palubog na ang araw. Inoff niya ang aircon ng sasakyan at binuksan na lamang ang bintana ng makapasok ang sariwang hangin. Saka mas mabuti iyon sa kalusugan ng dalaga. Kinuha din niya ang coat niya at ikinumot iyon sa kasama niya.

"Mom, naamoy mo ba?" Huminga nang malalim si Meryll at ngumiti. "Oo, mabango sila." "Tama! Ang pang-araw-araw na pag-amoy ng mga bulaklak ay makakatulong para sumaya ka," ani Sunshine habang inilalagay ang bulaklak sa bedside table. Napangiti si Meryll, halatang naliligayahan. "Ang maalalahanin mo naman."

Madilim pa rin sa labas ng bahay, although nakikita ko na malapit nang sumikat ang araw. I peeked at my watch, it said 6:45 in the morning. Mga bandang alas-syete siguro sisikat ang araw. Fact: In Western Sahara, the sun rise at approx. 7 am and set at approx 8 pm. Hinanap ko ang bag ko, nandun pa rin iyon sa silya. Pero kumunot ang noo ko nang mapansing wala doon ang bag ni Thurstin.

Sa ganitong tanawin ay banayad ang kaniyang pakiramdam dahil hindi masakit sa mata ang liwanag ng buwan kung ikukumpara sa liwanag ng sikat ng araw tuwing darating ang umaga. Tumayo siya at muling inamoy ang napakabangong bulaklak ng sampaguita na nasa kaniyang kana ng kamay. Sa gabi lamang siya nakakapamasyal o nakakalabas ng kanilang tahanan sapagkat hindi maaaring masikatan ng araw ang balat niya. Hindi gaya ng iba, madaling masunong o humapdi ang balat ni Mina kaya gano'n na lamang kung harangan ng kurtina ang kaniyang silid upang walang liwanag ng araw ang makakapasok doon. Pinagbawalan din siya na makipagkita sa kahit na kanino ng tao sa kanilang baryo.