Mistaken In Tagalog Novels & Stories

Nagkatitigan silang lahat. “Away lang ’to. Huwag mo kaming ma-English-English dahil nasa Pilipinas tayo,” saad nito na ikinatawa ko. Pero may punto naman siya—dapat Tagalog dahil nasa Pilipinas kuno kami. Sorry naman sa kanya kung gumagamit ako ng salitang hindi naman sa ’tin. “Ay sorry, manang ah. Hindi ko rin naman alam na hindi kayo nakakaintindi ng simpleng Tagalog lang,” mayabang kong saad.

"Sa susunod, alagaan mo ang girlfriend mo, pre." I creased my forehead and looked at him confusedly. "What?" I asked. "Baka maagaw," huling sabi niya bago nag-lakad paalis. Maagaw? Tsk, naagaw na nga eh. ---- 💫

sagot ni Tomas. Napuno ng takot ang mga mata ni Tessa. “Baka nagkakamali lang sila!” pilit niyang sabi. “Just a misunderstanding?!” “Ganito kalaking bagay, sa tingin mo matatakpan mo lang ng salitang ‘misunderstanding’?” malamig na tanong ni Tomas. Sa ilalim ng matalim na tingin ni Tomas, sandaling hindi nakapagsalita si Tessa.

wika nito "Sorry ha? Kasalanan ko ito eh." malungkot kong wika. Tipid itong ngumiti. "Bakit ka nagsosorry? Hindi mo naman kasalanan. Ganito talaga dito sa Manila, maraming masasama ang loob. Magpasalamat na lang tayo at ito lang ang nangyari." sagot naman nito. Gayunpaman masama pa rin ang loob ko sa mga nangyari.

Tagalog Translation with Improved Grammar: Ngumiti si Joseph at malayang nagsalita, "Lucio, bukas ay Linggo, holiday naman lahat, bakit hindi tayo maghapunan nang magkasama bukas ng tanghali? Magtipon-tipon ang ating dalawang pamilya." Bahagyang nagulat si Lucio, pero tumugon nang maayos. "Sige, magtipon tayo bukas ng tanghali."

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Her lips made a phony smile. Tila nasaktan naman si Agustine para sa ina kaya mabilis siyang lumapit at marahan na hinawakan ang siko nito. "I'm sorry if I misunderstood you. It's just . . . despite my accomplishments, I haven't heard you compliment me," he said hoarsely. "I thought that doing something that wasn't in your plan would leave you disappointed."

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

Muling kumabog—mas dumoble ang lakas at bilis na pagkabog ng kanyang puso nang marinig niya ang mga yabag ng taong inutusan ng lalaki na papalapit sa kanyang kinalulugaran. Shit! Huwag naman na mangyari na katapusan ko na ‘to. "Hoy! Gising!" sigaw ng isang lalaki kay Leigh na may kasamang pagsipa pa sa paa ng dalaga para gisingin ito.

"SUMAGOT KA" "Loukrisha, mali ito, yung atin? Mali yun. Tumigil ka na," sabi niya. "Anong mali sa pag-ibig? Anong mali kung nagmamahalan tayo? Hindi kita maintindihan!" Hindi ko na napigilan at kusa ng lumabas sa bibig ko ang mga hinanakit ko. "Spencer! Walang mali doon, normal yun kasi babae ako at lalaki ka! Normal lang kung magkakagusto tayo sa isa't isa! Pero alam mo yung mali? Yun yung saktan mo ko ng paulit ulit! YUN YUNG MALI SPENCER! Kasi hindi na makatao yun, DI KA NA TAO NUN"