Novel & Cerita Mochi Mochi

Lalo niya pang pinag-igihan ang paghalik niya sa akin, mapang-angkin, mapagparusa. Sa bawat galaw ni Mocha ay katumbas ng pagsasalpukan ng katawan namin ni Silas. Literal na para akong nangangabayo sa ibabaw niya. Lalong tumigas ang kahabaan niya at lalong namamasa ang pagkababae ko. Parehas na kaming nalalasing at nahihibang sa kakaibang sarap ng makamundong pagnanasa.

kontra ni Max, halatang pikon pa rin sa nangyari. “Ang boring no’n, walang natalo.” While waiting for them to start again, Mia searched for a filter of the app. Her finger landed on the rabbit filter. Now, there were bunny ears above her head, nose damped with a red blush, and fake whiskers against her cheeks. She opened her mouth, hoping to see a pair of bunny teeth only to be disappointed. “Round 2!” Sky announced. “Down from the skies came a Bunny that said: Umchichi, umchichi, umchichi, umchichi. Who’s got the Bunny?”

Nagtama ang mga mata namin ni Mocha at imbis na simpatya, ngiting tagumpay ang nakapaskil sa mukha niya. "Nakita mo na? Hindi kita pinalaki para maging suwail! Paano mo yun nagawa kay Atticus?" "M-Mama..." nabasag ang boses ko sa pinaghalo-halong kaba, galit at pagkalito sa sitwasyon. "Ngayon ka iiyak? Nakakahiya ka Vanilla! Sabi ko na nga bang may iba kang lalaki," singit ni Mocha at saka binalingan si mama na tila humihingi ng saklolo.

Pagtatama naman sa akin ni Elijah at kumuha ito ng iilang piraso at nilagay sa aking plato para kainin ko. Munchkins? Mukha nga siyang munchkin, ngunit mas mukha itong traditional rice cake ng korea. Agad naman na may nag-abot ng mainit na gatas sa akin dahil malayo iyon sa posisyon namin ni Elijah. Ngunit hindi nakaligtas sa aking pansin ang mga matang nakatingin sa amin. I know they are dumbfounded because the king served the food to a mere servant. Nagpanggap na lang ako na tila walang napapansin. Ang buong atensyon ko ay nasa pagkain dahil ayokong malingat at mapatingin kay Natalia. Agad na tinikman ko ang munchkin at tama nga ang hinala ko na hindi ito kagaya ng munchkin ng mga sikat na

Para siyang nagdadabog nang sumandok siya ng kanin at kumuha ng maliit na pirasong itlog. "What's this?" tanong niya bago isubo ang nasa kutsara. "Morrocan Loco Moco." "A what?" natawa siya. "E parang omelette ang ito, sunog pa." "Kumain ka na lang!" sigaw ko sakaniya at sumubo.

naglalambing na sabi niya dito na bahagya pang inipit ang ilang hibla ng buhok sa isang taynga nito. "Oo na, basta dalan mo din ako ng Mocha Chorva." Hindi niya napigilang mapabulalas ng tawa dahil sa sinabi nito. "Mochaccino yun loka!" "Ganun din yun!"

Tahimik lang akong kumakain habang pinakikinggan ang usapan nila. "Kumusta si Mochi?" tanong ni Kyrex. Napahinto ako sa pagkain. Mochi? Hindi ko namalayang napangiti ako. Hindi ko maiwasang maalalang muli ang araw na nakatulog ako sa condo ni Kyrex at ang asong si Mochi ang gumising sa akin gamit ang pagdila nya sa pisngi ko. Naala ko rin si Mochi nang magpunta kamo sa Lincoln Mansion at halos mabalo na ang buntot nya sa pagwagayway dahil muli kaming nagkita na para bang kilalang kilala nya na ako. Cute na cute pa rin ako roon.

Kulay brown ito. Hinimas ko ang ulo nito. Narinig ko pa itong tumahol. Tila ba, she welcomed us. "Missed you, Mocha! Ang laki mo na." "Namiss ka rin niya'n, matagal na rin na hindi kayo nagkita," saad ni Fei. Naupo ako sa sofa na naroon. Nasa carpet lang si Mocha. Lying down in front of me. She looks cute. "Maghahanda lang ako ng meryenda natin. Pwede kang pumanhik sa taas para makapagpahinga ka muna. Gigisingin nalang kita mamaya."

Ngumiti ako at inilapag ang cake sa gitna ng mesa. “I made this for you,” sabi ko kay Mishon habang pilit na pinapasaya ang boses ko. “It’s a chocolate mousse cake.” Napatingin si Mishon sa akin na tila nababasa niya ang iniisip ko. Pero hindi na siya nagtanong. Ngumiti siya at sinabing, “It looks delicious, Ada. Thank you.”

Habang kumakain kami ay sunod-sunod na kaming lumipat sa iba’t ibang stalls, parang food trip na walang katapusan, at bawat lipat namin ay may bagong trip si Lora na parang hindi siya mauubusan ng gana. “Try mo ‘to,” sabi niya habang inaabot sa akin ang kwek-kwek na kulay orange na halos kasing liwanag ng future ko na hindi ko na rin alam kung saan papunta. “Kung ano-ano pinapakain mo sa akin,” sabi ko pero kinagat ko pa rin. “Sarap diba?” “Okay lang,” sagot ko, pero ngumiti ako. Maya-maya ay bigla siyang napahinto sa paglakad at napatingin sa isang stall na may nakasulat na Dubai Chewy Choco na parang trending na dessert na hindi pwedeng hindi subukan.