Romans & histoires Mochi Mochi

Ngumiti ako at inilapag ang cake sa gitna ng mesa. “I made this for you,” sabi ko kay Mishon habang pilit na pinapasaya ang boses ko. “It’s a chocolate mousse cake.” Napatingin si Mishon sa akin na tila nababasa niya ang iniisip ko. Pero hindi na siya nagtanong. Ngumiti siya at sinabing, “It looks delicious, Ada. Thank you.”

Ang buong lugar ay puno ng mga amoy ng matamis na dango, mainit na takoyaki, at mga lutong senbei na humahalo sa malamig na simoy ng umaga. “We should get some mochi, baby. They’d love that back home,” sabi ni Arthur habang nakahawak sa basket. Tumango ako at abala sa pagpili ng mga pambalot na maganda ang packaging. “At saka ‘yung strawberry daifuku, sobrang sarap nito panigurado. Magugustuhan ‘to ng mga kasamahan ko sa studio.” Habang bumibili kami, napansin kong may ilang taong nakatingin sa amin. Ilang sandali pa, may lumapit na grupo ng mga kabataang babae, halatang mga turista rin.

tanong sa akin ni Zach. "Sa mga K-Drama." sabi ko. Busy siya sa paghahalungkat ng nga pagkain. May nakita daw kasi siya ditong babae nung wala pang zombie apocalypse na dito inilalagay yung mga Korean keme keme. "Eto ba yon?" tanong niya sabay pakita sa akin ng isang box ng strawberry flavored na mochi. Halos mapatalon ako sa tuwa nang makita ko yung mochi. Wahh! May mochi na ulit ako. Thanks to you, Kabayan. HAHAHA. May mochi na me.

Kaya medyo nakahihiya na meron akong natanggap. "Hello! Thank you." Nahihiya ko pang kinuha ang dala niya. Nakasilip sa loob ang magandang packaging. Sa labas ay may nakalagay na Mushroom Chicharon. It's looks delicious. Natakam ako ngunit nahihiyang kainin iyon agad. "Masarap 'yan! Binigyan niya ako kanina ng isa," si Mila na malawak pa ang ngiti sa harap ni Rigel.

Kahit si Yosil ay bumuntong-hininga sa pagkadismaya. "Ngayon, ipapakita ng mga kalahok ang kanilang huling gawa!" malakas na anunsyo ni Mole. Lahat ng mga kalahok ay mabilis na naglabas ng kanilang ginawa sa mesa ni Mole para sa pagsusuri, na mula sa mga pildoras at pulbos na damo hanggang sa mga potion. "Kairo Wal!" Agad na tumango si Mole sa kasiyahan nang makita niya ang perpektong puting pildoras ni Kairo.

Napapaisip tuloy ako kung pinasama niya lang ako para sa direksyon e. Ako na ang navigate ng direksyon kasi baka maligaw kami at mapunta kung saan. Bumungad sa amin ang mga Japanese style buildings, wooden houses, souvenir shops, cafes and japanese sweets. Hinila ko si Gimuel para ibili ako ng matcha mochi. We are even lucky to see the traditional process of making mochi. Sa online ko lang ito nakikita e. Natatakot ako sa kamay ng babae, baka kasi mapokpok.

Chocolate, vanilla and mango. Malapad ang pagkakangiti niya nang mahawakan na ang kanyang ice cream. Para siyang bata. Well, sort of. Nang bata kasi siya ayaw siyang pakainin ng mga matatamis na pagkain ng mommy niya pati ice cream naka-limit keso masisira daw ang ngipin niya. Blah blah blah. Pero ngayon kay Hira hindi makatanggi. Siya ang anak, oh. Iba talaga siguro ang karisma ng apo. Napatingin siya sa kaharap nang tumikhim ito. "Yes?" taas ang kilay na tanong niya.

Si Miss Momo naman ay naging abala sa pag gawa ng pagkain niya. “Here, mas masarap mag aral kapag may snacks.” natigil ako sa pagbabasa ng ilapag ni Miss Momo ang isang tray na may cappuccino at chocolate macaroons. Tatanggihan ko na sana iyon ngunit agad na inagapan ni Miss Momo ang sasabihin ko. “Hindi mo na pwede tanggihan yan, nagawa ko na at inilabas ko na.” she winked and went back to her office.

Nahiyang tanong ni Grant sa kanyang bestfriend. "Ahh.. huh??? Ehh... hindi naman... naalimpungatan lang ako." Sagot niya kay Grant at umiwas nang tingin. "Mabuti naman... binilhan kita nang paborito mong milktea matcha flavor at cheesecake." Magiliw na asabi ni Grant at iniabot kay Moira ang kanyang mga binili. "Wow talaga... ano ito suhol Grant...???" Natatawang sabi ni Moira pero namimilog na ang kanyang mga mata para sa masarap na pagkain.

Yumuko ang katulong at agad na umalis, mabilis ang yabag na tila mas mabilis pa sa normal, parang ayaw nitong madawit sa anumang dala niya. Dahan-dahang isinara ni Karolina ang pinto. Saglit siyang nanatili roon, nakatitig sa sobre. Parang may mali. Napakasimple nito. Napaka-eksakto. Parang sinadyang-sinadya. Mahinang umungol si Mochi sa paanan niya. “It’s fine,” Karolina whispered, though her voice didn’t sound convincing even to herself.